Η ομάδα μας

I am text block. Click edit button to change.

τεστ

BLACKADDER

Δεν θυμάμαι πότε γεννήθηκα γιατί ήμουν μικρός. Οι δικοί μου δεν με θέλανε και με δώσανε για υιοθεσία. Ευτυχώς με υιοθέτησε μια πολύ καλή οικογένεια. Ο νέος πατέρας μου, πάντα χαιρόταν όταν τον επισκεπτόμασταν στην φυλακή. Και η νέα μου μαμά με αγαπούσε πολύ. Ποτέ δεν με έδερνε πάνω από τρεις φορές την ημέρα. Χάρη στους γονείς μου πήρα πολύ καλή παιδεία. Τέλειωσα με Α’ το νηπιαγωγείο και μετά συνέχισα με επιτυχία τις σπουδές μου στην πρώτη δημοτικού, οπότε και με αποβάλλανε δια παντός, όταν πριόνισα την καρέκλα της δασκάλας μου, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί. Κρίμα πάντως. Ήθελα να ζήσει γιατί είχα σκεφτεί πολλά αστεία πράγματα που θα μπορούσα να κάνω. Άμα έφυγα από το σχολείο, ακολούθησα με μεγάλη επιτυχία το επάγγελμα του μπαμπά μου, το πλανόδιο εμπόριο πατάτας. Η μαμά μου γκρίνιαζε βέβαια, αφού υποστήριζε ότι αυτά είναι ξεπερασμένα πράγματα και θα έπρεπε να στραφώ σε κάτι πιο μοντέρνο όπως να γίνω από αυτούς τους influencers στο Instagram. Μετά σταμάτησε για πάντα να γκρινιάζει. Το έκανα να φανεί σαν ατύχημα. Αργότερα σταδιοδρόμησα στα παρατράγουδα αλλά επειδή ο κάτμαν με ζήλευε αναγκάστηκα να φύγω. Πάντως εκεί ανακάλυψα την καλή μουσική : μου αρέσει κυρίως η Έφη Θώδη, ο Τάσος Μπουγάς, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και άλλοι μεγάλοι μουσουργοί. Αγαπάω το καλό φαγητό. Προτιμώ κυρίως τα γαριδάκια αλλά δεν λέω όχι και στα πατατάκια. Αγαπημένο μου μαγαζί είναι το οβελιστήριο – ψησταριά «Ο Κάγκουρας». Με τρεις πίτες γύρο σου δίνουν δώρο και μία κόκα. Στον ελεύθερο χρόνο μου, μου αρέσει να κυνηγάω σπουργίτια με την σφεντόνα μου. Άμα δεν έχει σπουργίτια κυνηγάω περιστέρια. Ε, άμα δεν έχει ούτε περιστέρια γράφω στο Eating Out.

τεστ

Jim

Γεννήθηκε έναν καυτό Αύγουστο, κάπου στη Θεσσαλία… Ο πρώτος γιος, εγγονός, ανιψιός στο σόι, οπότε συγκέντρωσε πάνω του την προσοχή όλων!!! Από τη γιαγιά κληρονόμησε το ‘’παρεξηγήσιμο’’ αυστηρό ύφος και την αγάπη για το καλό φαγητό. Θα προτιμούσε να είναι γιος του ‘’Ελαΐς’’ και να του προσφέρονται όλα πλουσιοπάροχα και ακοπίαστα, αλλά δυστυχώς ΔΕΝ…, οπότε σπούδασε, εργάστηκε, απέκτησε, βιώνοντας το αρχαίο ρητό ‘’τα αγαθά κόποις κτώνται’’. Ο πατέρας του φορούσε στολή -του άρεσε- τη φόρεσε κι αυτός, αλλά σε άλλο χρώμα. Αν γινόταν chef, θα γινόταν pastry, διότι έχει μια τεράστια αδυναμία σε καθετί κομψό, ντελικάτο και γλυκό. Όταν χρειάστηκε -ως προϊστάμενος in the Army- να επιμεληθεί ο ίδιος το φαγητό του προσωπικού, πρωτοπόρησε για την εποχή του, εμπλουτίζοντας το διαιτολόγιό τους με Danish, Strudel, pancakes, στιγμιαίες ομελέτες, φιλέτα μαύρου χοίρου και σολομού, σαλάτες με flakes παρμεζάνας και καραμελωμένους ξηρούς καρπούς και με ότι του “έκανε κλικ” στη γεύση. Τελευταία συμβουλεύει φίλους του στο χώρο της εστίασης, σχολιάζοντας τη γευστική και οπτική αισθητική των πιάτων, βαδίζοντας επί της αρχής ότι “το μάτι χορταίνει πριν το στομάχι”. Αγαπάει τη μεξικάνικη κουζίνα –με αυτήν κέρδισε την καρδιά της γυναίκας του- αγάπη την οποία μετέδωσε και στα παιδιά του. Ακούει μανιωδώς, μόνο από βινύλιο, garage και ψυχεδέλεια, πίνοντας Stoli και τσιμπολογώντας τα ‘’καλύτερα’’. Τελευταία ζει στο Βόλο, κάνοντας συχνά εξορμήσεις στην Αθήνα, πόλη που λατρεύει και στην οποία έχει ζήσει για χρόνια όμορφες στιγμές και πλούσιες γευστικές εμπειρίες.