Η αλήθεια είναι ότι είχα αρκετό διάστημα να επισκεφτώ τον Στάφυλο, γιατί τελευταία με είχε απογοητεύσει. Και τις 2 φορές Καλοκαίρι.
Και επειδή μιλάω, όταν κάτι δεν μ’ αρέσει, το είπα στον σερβιτόρο, ο οποίος εκεί που ήρθε χαμογελαστός και περίμενε να του πω ότι όλα ήταν τέλεια, έφυγε με τα μούτρα κάτω, διότι πήρε την απάντηση ότι τίποτα δεν ήταν τέλειο.
Έλα όμως που πάντα με έτρωγε να ξαναπάω, γιατί έχω φάει εξαιρετικά στο παρελθόν, έλα που και μια φίλη που εμπιστεύομαι έφαγε απίθανα μέσα στον μήνα, το τόλμησα και μάλιστα σε μέρα που υπήρχε περίπτωση να εκτεθώ.
Όλα όμως πήγαν ρολόι. Ή σχεδόν όλα.
Η γλυκόπιοτη τσικουδιά της υποδοχής μαζί με το φρέσκο ψωμάκι, τα κριτσίνια και το συνοδευτικό sauseάκι σε βάζουν στο κλίμα, του τι θα επακολουθήσει.
Διάλεξα 2 από τα πιάτα που είχα απογοητευτεί το καλοκαίρι.
Η μέρα με τη νύχτα.
Απίθανο το ‘’κολατσίο’’, ζουμερά τα κομμάτια πανσέτας και το λουκάνικο πάνω στην αφράτη πιτούλα, με τα καραμελωμένα κρεμμύδια να απογειώνουν το πιάτο, νόστιμη η ‘’μεθυσμένη τηγανιά’’ με εξαιρετικό κοτόπουλο και χοιρινό.
Συνεχίσαμε με ‘’απάκι’’ ψημένο στο ξύδι, που το ‘’χτυπάω’’, όπου το βρίσκω, μπαμπάτσικη μερίδα με λάδι στη βάση του πιάτου για βούτες.
Κλασσικά από την αρχή της επίσκεψης – χρόνια πίσω- ‘’σαλάτα Αριάδνη’’ με φρέσκα λαχανικά, λιαστή ντομάτα νιφάδες παρμεζάνας και καπνιστό αλλαντικό, μόνη της σε καλύπτει αν είσαι σε περίοδο απαγορεύσεων.
‘’
Μανούρι’’ στη σχάρα για το ασβέστιο και την Β12 χωρίς πολλά λιπαρά, με μια ανεπαίσθητη sauce από σύκο, συκαλάκι αραχτό δίπλα για όσους προτιμούν τα γλυκά του κουταλιού, και slices (φιλέ) από ψημένο αμύγδαλο.
Και εκεί κόψαμε τα διατροφικά του κέντρου και αρχίσαμε τα πρωτεϊνούχα.
‘’Γιαουρτλού κεμπάπ’’ ευτυχώς με το γιαούρτι δίπλα και όχι πάνω στα κεμπάπ, τα οποία ήταν πεντανόστιμα και σκεπασμένα με μια εύγευστη σάλτσα ντομάτας, νόστιμες χεράτες πατάτες και ντοματούλα κρεμμύδι στα της συνοδέιας.
‘
’Μπριζολοπανσέτα’’ όχι κάτι τρομερό, με τα sticks πίτας τηγανισμένα και περασμένα από μπαχάρια να ξεχωρίζουν, όπως και η ιδιαίτερη sauce λαχανικών, κάτι σαν ρώσικη, αλλά με πολύ πιο μεστή γεύση.
‘’Πρόβεια μπιφτέκια’’ του χωριού με τα κλασσικά συνοδευτικά, τεράστια η γευστική διαφορά από τα κλασσικά μπιφτέκια.
Κλείνω με το καλύτερο πιάτο του μαγαζιού κατ’ εμέ. ‘’Καπνιστή χοιρινή’’. Σίγουρα η καλύτερη καπνιστή της Μαγνησίας, από τις καλύτερες που έχω δοκιμάσει ever.
Θες ο τρόπος καπνίσματος, θες το ψήσιμο, το πιάτο είναι must eat σε κάθε επίσκεψη.
Κέρασμα, όπως κάθε φορά στο κλείσιμο, νόστιμοι της στιγμής λουκουμάδες, περασμένοι από σοκολάτα λευκή και γάλακτος για να φύγουμε με πλατύ χαμόγελο και να μην ψάχνουμε αλλού για γλυκό.
Ο λογαριασμός διατηρείται σε χαμηλά επίπεδα για την εποχή, σε σημείο που να διερωτάσαι αν έχουν προστεθεί όλα τα πιάτα.
Η ώρα του γκρινιάρη.
Ναι πολύς ο κόσμος, ναι αρκετή δουλειά, αλλά ο σερβιτόρος δοκιμάζεται στα δύσκολα.
Τα φαγητά στην ώρα τους, ο λογαριασμός στην ώρα του, η παραγγελιά άμεση, το μανούρι παρά λίγο μαζί με τους λουκουμάδες, ο πάγος για τη σόδα λίγο πριν το σχόλασμα, ένα μικρό σκαμπό για να χωρέσουν τα πιάτα προς το τέλος.
Απλά πράγματα που αν τα προσέξεις, κάνουν την διαφορά.
Ωραίος ο ’’Στάφυλος’’ που για να μαθαίνουμε και κάτι, είναι ο γιος του Διονύσου και της Αριάδνης που ίδρυσε τη Σκόπελο, αξιοπρεπέστατο το φαγητό του, αλλά και το μέρος που βρίσκεται (στο στενάκι της Μελούνας στα Παλιά), προτιμήστε το, αν ο δρόμος σας φέρει στον Βόλο και δεν θέλετε τσιπουρομπερδέματα.
Στην άκρη από τα ‘’Παλιά’’, δίπλα από τον σταθμό, εκεί όπου θα δεις βαγόνια παρατημένα στη προδιαγεγραμμένη μοίρα τους, υπάρχει ένα από τα ελάχιστα μεζεδοπωλεία του Βόλου με κρητικές πινελιές που πρέπει όπως και δήποτε να πας.
Η σχέση μας κρατάει χρόνια.
Για την ακρίβεια όταν πρωτογνώρισα τον ‘’Στάφυλο’’, μου είχε κάνει εντύπωση, η γλυκόπιοτη ρακή συνοδεία εύγευστων μεζέδων, και μάλιστα σε πόλη που κυριαρχεί το τσίπουρο. Στην πορεία εξελίχθηκε, άλλαξε κάποιους μεζέδες, έγινε πιο μεζεδοπωλείο αλλά η ρακή παραμένει το ίδιο γλυκόπιοτη.
Το προσωπικό ευγενικό και φιλόξενο, ενημερωμένο και κατατοπιστικό, ανάλογα πως θες να κινηθείς. Η φιλοξενία ξεκινάει με σφηνάκια παγωμένης ρακής μαζί με κριτσίνια και μια πειραγμένη κοπανιστή. Βολιώτικη συνταγή, ροζάτη, ελάχιστα spicy και με κυρίαρχη και καθαρή την γεύση του τυριού και της μαγιονέζας!!! Πάντα υπάρχει στο τραπέζι και ως μερίδα.
Το χοιρινό απάκι του εξαιρετικό. Βγάζει ωραία το κάπνισμα και την οξύτητα του μαγειρέματος στο ξύδι. Σε συνδυασμό με την ελάχιστη λιπαρότητα, ζητάει και άλλη ρακή. Η οποία έρχεται παρέα με νέο πιάτο για συνοδεία. Υπέροχα σωτέ μανιτάρια παρέα με χωριάτικο λουκάνικο σε μια ελαφρώς γλυκόξινη σάλτσα.
Μην παραλείψετε να δοκιμάσετε τους δίδυμους πύργους. 2 ντάνες ψητών λαχανικών η μία δίπλα στην άλλη, λουσμένες με μπαλσάμικο. Ξεχωρίζουν η πιπεριά, το κρεμμύδι και η φοβερή μελιτζάνα. Το κολοκυθάκι θέλει έξτρα ψήσιμο να μην ‘’κρατάει’’.
Από σαλάτες σταθερή αξία η Αριάδνη. Φρέσκια πρασινάδα με λιαστή ντομάτα και ντοματίνια, παρμεζάνα τριμμένη και στο κέντρο για την έξτρα γεύση, κομμάτι αλλαντικού.
Αν με ρωτάτε τι προτιμάω, δεν αλλάζω την λόλο πορτοκάλι. Λόλα με σγουρό μαρούλι, κομμάτια γραβιέρα και τριμμένη μαζί, σουσάμι, καραμελωμένα καρύδια και μια σπιρτάδα για να ανέβει επίπεδο από την βινεγκρέτ πορτοκαλιού και τα κομμάτια πορτοκάλι. Θεσπέσια.
Αν έχετε όρεξη να συνεχίσετε το φαγητό, must η καπνιστή μπριζόλα. Εξαιρετικά ζουμερή, έντονο το κάπνισμα, ελάχιστο το κόκκαλο. Τα συνοδευτικά της, η σαλάτα με τα γυφτοφάσουλα και η sauce, τα σπάνε.
Ζουμέρη η σταβλίσια και χορταστική, αλλά το χωριάτικο μπιφτέκι με σάλτσα φέτας είναι άξιο θαυμασμού και συζήτησης.
Στο τέλος κερασμένο γλυκάκι συνήθως λουκουμαδάκια με ρευστή σοκολάτα ή μέλι.
Σημείο συνάντησης, συζήτησης, φαγητού, ρακοκατάστασης και γενικά διασκέδασης, ‘’ο Στάφυλος’’ καλύπτει τα πάντα. Ο δρόμος μπροστά από το μαγαζί κλείνει, γεμίζει τραπέζια και σου προσφέρει μια ασφαλή και χορταστική έξοδο.
Αν μάλιστα είσαι και ευαίσθητη ψυχή, έχεις θύμησες μαζεμένες, βγαλμένες από το χρονοντούλαπο της μνήμης σου, παρατήρησε δίπλα σου τα γέρικα βαγόνια, σιγοψιθύρισε το ανάλογο άσμα για τα τρένα που φύγανε και πιες μια ρακή ακόμα.
Θα σε ευθυμήσει και δε χτυπάει. Στο εγγυώμαι.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Η αλήθεια είναι ότι είχα αρκετό διάστημα να επισκεφτώ τον Στάφυλο, γιατί τελευταία με είχε απογοητεύσει. Και τις 2 φορές Καλοκαίρι.
Και επειδή μιλάω, όταν κάτι δεν μ’ αρέσει, το είπα στον σερβιτόρο, ο οποίος εκεί που ήρθε χαμογελαστός και περίμενε να του πω ότι όλα ήταν τέλεια, έφυγε με τα μούτρα κάτω, διότι πήρε την απάντηση ότι τίποτα δεν ήταν τέλειο.
Έλα όμως που πάντα με έτρωγε να ξαναπάω, γιατί έχω φάει εξαιρετικά στο παρελθόν, έλα που και μια φίλη που εμπιστεύομαι έφαγε απίθανα μέσα στον μήνα, το τόλμησα και μάλιστα σε μέρα που υπήρχε περίπτωση να εκτεθώ.
Όλα όμως πήγαν ρολόι. Ή σχεδόν όλα.
Η γλυκόπιοτη τσικουδιά της υποδοχής μαζί με το φρέσκο ψωμάκι, τα κριτσίνια και το συνοδευτικό sauseάκι σε βάζουν στο κλίμα, του τι θα επακολουθήσει.
Διάλεξα 2 από τα πιάτα που είχα απογοητευτεί το καλοκαίρι.
Η μέρα με τη νύχτα.
Απίθανο το ‘’κολατσίο’’, ζουμερά τα κομμάτια πανσέτας και το λουκάνικο πάνω στην αφράτη πιτούλα, με τα καραμελωμένα κρεμμύδια να απογειώνουν το πιάτο, νόστιμη η ‘’μεθυσμένη τηγανιά’’ με εξαιρετικό κοτόπουλο και χοιρινό.
Συνεχίσαμε με ‘’απάκι’’ ψημένο στο ξύδι, που το ‘’χτυπάω’’, όπου το βρίσκω, μπαμπάτσικη μερίδα με λάδι στη βάση του πιάτου για βούτες.
Κλασσικά από την αρχή της επίσκεψης – χρόνια πίσω- ‘’σαλάτα Αριάδνη’’ με φρέσκα λαχανικά, λιαστή ντομάτα νιφάδες παρμεζάνας και καπνιστό αλλαντικό, μόνη της σε καλύπτει αν είσαι σε περίοδο απαγορεύσεων.
‘’
Μανούρι’’ στη σχάρα για το ασβέστιο και την Β12 χωρίς πολλά λιπαρά, με μια ανεπαίσθητη sauce από σύκο, συκαλάκι αραχτό δίπλα για όσους προτιμούν τα γλυκά του κουταλιού, και slices (φιλέ) από ψημένο αμύγδαλο.
Και εκεί κόψαμε τα διατροφικά του κέντρου και αρχίσαμε τα πρωτεϊνούχα.
‘’Γιαουρτλού κεμπάπ’’ ευτυχώς με το γιαούρτι δίπλα και όχι πάνω στα κεμπάπ, τα οποία ήταν πεντανόστιμα και σκεπασμένα με μια εύγευστη σάλτσα ντομάτας, νόστιμες χεράτες πατάτες και ντοματούλα κρεμμύδι στα της συνοδέιας.
‘
’Μπριζολοπανσέτα’’ όχι κάτι τρομερό, με τα sticks πίτας τηγανισμένα και περασμένα από μπαχάρια να ξεχωρίζουν, όπως και η ιδιαίτερη sauce λαχανικών, κάτι σαν ρώσικη, αλλά με πολύ πιο μεστή γεύση.
‘’Πρόβεια μπιφτέκια’’ του χωριού με τα κλασσικά συνοδευτικά, τεράστια η γευστική διαφορά από τα κλασσικά μπιφτέκια.
Κλείνω με το καλύτερο πιάτο του μαγαζιού κατ’ εμέ. ‘’Καπνιστή χοιρινή’’. Σίγουρα η καλύτερη καπνιστή της Μαγνησίας, από τις καλύτερες που έχω δοκιμάσει ever.
Θες ο τρόπος καπνίσματος, θες το ψήσιμο, το πιάτο είναι must eat σε κάθε επίσκεψη.
Κέρασμα, όπως κάθε φορά στο κλείσιμο, νόστιμοι της στιγμής λουκουμάδες, περασμένοι από σοκολάτα λευκή και γάλακτος για να φύγουμε με πλατύ χαμόγελο και να μην ψάχνουμε αλλού για γλυκό.
Ο λογαριασμός διατηρείται σε χαμηλά επίπεδα για την εποχή, σε σημείο που να διερωτάσαι αν έχουν προστεθεί όλα τα πιάτα.
Η ώρα του γκρινιάρη.
Ναι πολύς ο κόσμος, ναι αρκετή δουλειά, αλλά ο σερβιτόρος δοκιμάζεται στα δύσκολα.
Τα φαγητά στην ώρα τους, ο λογαριασμός στην ώρα του, η παραγγελιά άμεση, το μανούρι παρά λίγο μαζί με τους λουκουμάδες, ο πάγος για τη σόδα λίγο πριν το σχόλασμα, ένα μικρό σκαμπό για να χωρέσουν τα πιάτα προς το τέλος.
Απλά πράγματα που αν τα προσέξεις, κάνουν την διαφορά.
Ωραίος ο ’’Στάφυλος’’ που για να μαθαίνουμε και κάτι, είναι ο γιος του Διονύσου και της Αριάδνης που ίδρυσε τη Σκόπελο, αξιοπρεπέστατο το φαγητό του, αλλά και το μέρος που βρίσκεται (στο στενάκι της Μελούνας στα Παλιά), προτιμήστε το, αν ο δρόμος σας φέρει στον Βόλο και δεν θέλετε τσιπουρομπερδέματα.
Στην άκρη από τα ‘’Παλιά’’, δίπλα από τον σταθμό, εκεί όπου θα δεις βαγόνια παρατημένα στη προδιαγεγραμμένη μοίρα τους, υπάρχει ένα από τα ελάχιστα μεζεδοπωλεία του Βόλου με κρητικές πινελιές που πρέπει όπως και δήποτε να πας.
Η σχέση μας κρατάει χρόνια.
Για την ακρίβεια όταν πρωτογνώρισα τον ‘’Στάφυλο’’, μου είχε κάνει εντύπωση, η γλυκόπιοτη ρακή συνοδεία εύγευστων μεζέδων, και μάλιστα σε πόλη που κυριαρχεί το τσίπουρο. Στην πορεία εξελίχθηκε, άλλαξε κάποιους μεζέδες, έγινε πιο μεζεδοπωλείο αλλά η ρακή παραμένει το ίδιο γλυκόπιοτη.
Το προσωπικό ευγενικό και φιλόξενο, ενημερωμένο και κατατοπιστικό, ανάλογα πως θες να κινηθείς. Η φιλοξενία ξεκινάει με σφηνάκια παγωμένης ρακής μαζί με κριτσίνια και μια πειραγμένη κοπανιστή. Βολιώτικη συνταγή, ροζάτη, ελάχιστα spicy και με κυρίαρχη και καθαρή την γεύση του τυριού και της μαγιονέζας!!! Πάντα υπάρχει στο τραπέζι και ως μερίδα.
Το χοιρινό απάκι του εξαιρετικό. Βγάζει ωραία το κάπνισμα και την οξύτητα του μαγειρέματος στο ξύδι. Σε συνδυασμό με την ελάχιστη λιπαρότητα, ζητάει και άλλη ρακή. Η οποία έρχεται παρέα με νέο πιάτο για συνοδεία. Υπέροχα σωτέ μανιτάρια παρέα με χωριάτικο λουκάνικο σε μια ελαφρώς γλυκόξινη σάλτσα.
Μην παραλείψετε να δοκιμάσετε τους δίδυμους πύργους. 2 ντάνες ψητών λαχανικών η μία δίπλα στην άλλη, λουσμένες με μπαλσάμικο. Ξεχωρίζουν η πιπεριά, το κρεμμύδι και η φοβερή μελιτζάνα. Το κολοκυθάκι θέλει έξτρα ψήσιμο να μην ‘’κρατάει’’.
Από σαλάτες σταθερή αξία η Αριάδνη. Φρέσκια πρασινάδα με λιαστή ντομάτα και ντοματίνια, παρμεζάνα τριμμένη και στο κέντρο για την έξτρα γεύση, κομμάτι αλλαντικού.
Αν με ρωτάτε τι προτιμάω, δεν αλλάζω την λόλο πορτοκάλι. Λόλα με σγουρό μαρούλι, κομμάτια γραβιέρα και τριμμένη μαζί, σουσάμι, καραμελωμένα καρύδια και μια σπιρτάδα για να ανέβει επίπεδο από την βινεγκρέτ πορτοκαλιού και τα κομμάτια πορτοκάλι. Θεσπέσια.
Αν έχετε όρεξη να συνεχίσετε το φαγητό, must η καπνιστή μπριζόλα. Εξαιρετικά ζουμερή, έντονο το κάπνισμα, ελάχιστο το κόκκαλο. Τα συνοδευτικά της, η σαλάτα με τα γυφτοφάσουλα και η sauce, τα σπάνε.
Ζουμέρη η σταβλίσια και χορταστική, αλλά το χωριάτικο μπιφτέκι με σάλτσα φέτας είναι άξιο θαυμασμού και συζήτησης.
Στο τέλος κερασμένο γλυκάκι συνήθως λουκουμαδάκια με ρευστή σοκολάτα ή μέλι.
Σημείο συνάντησης, συζήτησης, φαγητού, ρακοκατάστασης και γενικά διασκέδασης, ‘’ο Στάφυλος’’ καλύπτει τα πάντα. Ο δρόμος μπροστά από το μαγαζί κλείνει, γεμίζει τραπέζια και σου προσφέρει μια ασφαλή και χορταστική έξοδο.
Αν μάλιστα είσαι και ευαίσθητη ψυχή, έχεις θύμησες μαζεμένες, βγαλμένες από το χρονοντούλαπο της μνήμης σου, παρατήρησε δίπλα σου τα γέρικα βαγόνια, σιγοψιθύρισε το ανάλογο άσμα για τα τρένα που φύγανε και πιες μια ρακή ακόμα.
Θα σε ευθυμήσει και δε χτυπάει. Στο εγγυώμαι.