Στην ΙΖΑΜΠΕΛΑ βρέθηκα για πρώτη φορά πριν αρκετά χρόνια, στο παλιό της μαγαζί στον Άγιο Ιωάννη Ρέντη, με μια μεγάλη παρέα του αείμνηστου ASK4FOOD. Οι τότε εντυπώσεις επιγραμματικά: καταπληκτική κουζίνα σε λάθος χώρο. Κατόπιν είχα ακούσει ότι έκλεισε και ήταν σε αναζήτηση νέου χώρου. Με μεγάλη χαρά πληροφορήθηκα πριν καιρό από τις εδώ κριτικές της ΝΕΜΟ, την οποία σας συστήνω να διαβάσετε οπωσδήποτε, και της φίλης ΤΟΜΙΕ ότι η ΙΖΑΜΠΕΛΑ βρίσκεται πια σε απόσταση βολής, στον κεντρικό δρόμο που διαχίζει τη Δραπετσώνα.
Ομολογώ ότι μετά τη χθεσινοβραδινή επίσκεψη στη νέα εγκατάσταση νιώθω ότι κακώς άφησα δύο χρόνια να περάσουν ανεκμετάλλευτα.
Γιατί η ΙΖΑΜΠΕΛΑ – ΑΡΜΕΝΙΚΕΣ ΝΟΣΤΙΜΙΕΣ, όπως είναι η επίσημη ονομασία, κυριολεκτικά τα σπάει.
Δεν είναι μόνο ο χώρος, που απέχει έτη φωτός από τον προηγούμενο και πραγματικά κάνει κλικ με τη φροντίδα στη λεπτομέρεια, σε συνδυασμό με την άνετη στάθμευση στα πέριξ, αλλά και η κουζίνα, η οποία εμπλουτίστηκε με αρκετές αρμένικες νοστιμιές που μάλλον δεν θα έχετε ξανακούσει και ξαναγευτεί.
Για να σας ανοίξει η όρεξη, μπορείτε να διαβάσετε όλο το μενού στην ιστοσελίδα της ΙΖΑΜΠΕΛΑ στη GOOGLE. Αυτό που δεν άλλαξε η ίδια η κυρία Ιζαμπέλα, που σε υποδέχεται και σε φροντίζει με ένα αβίαστο γλυκύτατο χαμόγελο στο πρόσωπο, μπαινοβγαίνει στην ημιανοικτή κουζίνα δίπλα στην είσοδο και συντονίζει το ούτως ή άλλο ευγενέστατο προσωπικό του μαγαζιού, που με το «καληπέρα» σε κερνά ένα vintage ποτηράκι αρμένικο λικέρ από ρόδι.
Έχοντας λοιπόν κάνει επιμελώς το homework που επέβαλε η επικείμενη επίσκεψη ανήμερα των γενεθλίων της συμβίας και προσωπικής φωτογράφου μου, που είχε την ιδέα να πάμε στην ΙΖΑΜΠΕΛΑ, είχαμε αποφασίσει να πούμε όχι στα γνωστά μεν και μη εξαιρετέα ανατολίτικα εδέσματα τύπου μαντί, κεμπάπ, ιτσλί κιοφτέ, σαρμαδάκια και χουνκιάρ μπεγεντί, που τα ξέρουμε πια απέξω, αλλά να δοκιμάσουμε νέες γεύσεις.
Ξεκινήσαμε με μια παντζαροσαλάτα ενισχυμένη με γιαουρτομαγιονέζα σκορδάτη, καρύδι και μήλο, ινσταγκραμική στην εμφάνιση, συνοδευόμενη από το γνωστό χειροποίητο ψωμί-πίτα λαβάς, και μια μερίδα χαλεπί κιοφτέ, ο εστί μεθερμηνευόμενο κεφτέδες τηγανιτοί με μοσχαρίσιο κιμά και πλιγούρι, κάτι σαν ιτσλί κιοφτέ δηλαδή, όπου τη διαφορά την κάνει η μαρμελάδα ντομάτας που τους συνοδεύει – και που την επόμενη φορά θα ζητήσω να είναι πιο μπόλικη. Ως ενδιάμεσο πιάτο αρμένικο σουτζούκι, κατ’ επιλογή μου καυτερό, και όταν λέμε καυτερο εννοούμε τόσο καυτερό που κάνει την κούτρα σου να ιδρώσει. Νοστιμότατο, το αδικεί όμως η παρουσίαση πάνω σε μια απλώς ζεστή πίτα σουβλακιού με λίγο ψιλοκομμένο κρεμμύδι. Θα μπορούσα μια χαρά να το φανταστώ κυρίαρχο σε ένα είδος σπεντζοφάι, σίγουρα κάτι που θα απαλύνει την κάψα.
Το κλου της βραδιάς ήταν τα γκεντελί κιοφτέ, η επονομαζόμενη και «βασιλική σούπα», δηλαδή σφαιρίδια με κιμά μοσχαρίσιο και πλιγούρι σε ζωμό από σούπα μοσχαριού με ρεβύθια και μπόλικο κρεμμυδάκι. Κάτι τέτοιο δεν είχαμε όντως ξαναδοκιμάσει, μας άρεσε πολύ. Συνοδεύσαμε το δείπνο μας με πολύ καλό χύμα κόκκινο κρασία, αφού η αρχική μας επιθυμία να πιούμε αρμένικη μπύρα είναι σε έλειψη. Ως επιδόρπιο μάς κέρασαν πανακότα πάνω σε αφράτη σιροπιασμένη βάση, πραγματικά σπιτικό γλυκό, ιδανικό για το κλείσμο.
Ο λογαριασμός ίσα που ξεπέρασε τα 50 ευρώ. Επιφυλασσόμαστε σε επόμενες επισκέψεις να δώσουμε μια ευκαιρία και στα υπόλοιπα, ουκ ολίγα, γνωστά ή και άγνωστα πιάτα του καταλόγου. Γιατί το μόνο σίγουρο είναι ότι τώρα που απεκαταστάθη η επαφή με την ΙΖΑΜΠΕΛΑ θα γίνουμε τακτικοί θαμώνες.
Το “Ιζαμπέλα-αρμενικες νοστιμιές “είναι κλασικό αγαπημένο μαγαζί από την εποχή που βρισκόταν στην περιοχή του Ρέντη!
Η ίδια η Ιζαμπέλα αεικίνητη ψυχή του μαγαζιού με το σύζυγό της είναι εκεί για να δουν και να προλάβουν τα πάντα!
Η κουζίνα είναι κλασική σπιτική αρμενικη.
Εντελώς μαμαδιστικη!
Η εξυπηρέτηση ταχύτατη, ευχαριστη με τα κεράσματα της.
Ο χώρος ουσιαστικά είναι ένα παλιό καφενείο που το έχουν εμπλουτισει με αρκετά φυτά γύρω γύρω!
Στη Δραπετσώνα πλέον και σε κεντρικό σημείο.
Το παρκάρισμα στην περιοχή δε θα αποτελέσει πρόβλημα!
Εμείς δοκιμάσαμε:
-το λεχματζουν (2€ το τμχ) , ωραία τραγανή και γευστική ζύμη.
-ιτσλι (2€το τμχ) μου έδινε την αίσθηση ότι δεν είναι τηγανιτο όπως συνήθως το βρίσκεις, αλλά πολύ γευστικό, ιδιαίτερα η γέμιση εθιστική.
-κεμπαπ γιαουρτλου, το κεμπαπ τους αποπνέει μια αίσθηση καλού κρέατος. Μια πίτα και 3τμχ κεμπάπ, με τη σαλτσουλα και το γιαουρτακι . Προτείνεται.(αν όχι επιβάλλεται)
-μαντι φούρνου, μικρά κομματάκια ζύμης γεμιστά με κιμά και γιαούρτι για τη δροσιά, χειροποίητο προφανώς.
-ως συνοδευτικό επιλέξαμε το πλιγούρι με φιδέ και ρεβυθια, που ταιριάζει απόλυτα με όλα τα κρεατικά τους.
-σαλάτα ταμπουλε με αρκετά ισορροπημένη γεύση, δροσερό, απαραίτητο.
-τζατζικι, με χοντροκομμένο αγγούρι(τραγανό)
Κεραστηκαμε στην αρχή λικέρ τριαντάφυλλο και στο τέλος από ένα κομμάτι εκμεκ, αμφότερα φτιαγμένα από την Ιζαμπέλα.
Τα παραπάνω χόρτασαν επαρκώς 3 καλοφαγαδες.
Γενικώς δε θα ξεπεράσετε τα 20€ το άτομο έχοντας σκάσει από το φαγητό και πιει αρκετά!!
Αν αυτή η κουζίνα είναι του γούστου σας και ο χώρος δεν αποτελεί προβλημα για σας να πάτε!
Η επιστροφή της Ιζαμπέλας και των αρμένικων νοστιμιών της είναι γεγονός… Μπορεί να άργησε λίγο να βρει ένα “αρχοντικό” όπως λέει που να την αντιπροσωπεύει αλλά η γωνίτσα στην Αναπαύσεως και Σπάρτης στην Δραπετσώνα μετατράπηκε σε παραδοσιακή Αρμένικη ταβέρνα (γιατί κάπως έτσι φαντάζομαι μια παραδοσιακή ταβέρνα στην Αρμενία). Τα τραπεζομάντιλα, τα διακοσμητικά όλα θυμίζουν στην Ιζαμπέλα τον τόπο της και εμάς μας ταξιδεύουν σε άλλους πολιτισμούς.
Η Ιζαμπέλα – Αρμένικες νοστιμιές (πρώην Αρμένικο τσικουδοαντάμωμα), ναι η Ιζαμπέλα το πήρε όλο “πάνω” της άνοιξε πριν ένα μήνα περίπου αθόρυβα για τους πιο κοντινούς της φίλους πλέον… Η Ιζαμπέλα αν και σούπερ ταλαντούχα, έχει ακόμα μια γλυκιά συστολή ότι έχει ξεχάσει την τέχνη της και έπρεπε να το δοκιμάσουν πρώτα οι φίλοι, να της επισημάνουν τα λάθη, να τα διορθώσει και μετά να ανοίξει για το “κοινό”. Έτσι, το μεσημέρι της ίδιας μέρας παίρνω τον καλό μου και μια φίλη και καρφί για Δραπετσώνα. Ο χώρος είναι αρκετά μεγάλος, όχι χαώδης, αλλά με σωστή διαρρύθμιση και καλή ενέργεια, η κουζίνα είναι περίπου ανοιχτή, όσο πρέπει για να έχεις επαφή μαζί τους αλλά και να υπάρχει και η αυτονομία τους. Οι τουαλέτες, το μεγαλύτερο πρόβλημα στο προηγούμενο μαγαζί αστράφτουν τόσο την ημέρα του ανοίγματος όσο και σε επόμενη επίσκεψη μας. Η Ιζαμπέλα και το στήριγμα της, ο κύριος Στέλιος, έχουν επιμεληθεί τα πάντα με προσωπική δουλειά και αγάπη για αυτό που κάνουν.
Η Ιζαμπέλα μας υποδέχθηκε με ένα πλατύ χαμόγελο αλλά τρομερά αγχωμένη για τα πάντα… Για το μαγαζί, για την μαγειρική της (λες και ξεχνιέται η μαγειρική) για το αν μας αρέσει το σημείο κλπ. Το μαγαζί, πάντως, είναι σε κεντρικό σημείο επί της Αναπαύσεως, ήταν πρώην καφενείο και έχει μια μεγάλη υπερυψωμένη πρασιά, ιδανική για τις ζεστές μέρες. Είναι πάνω σε φανάρι αλλά η φασαρία του δρόμου είναι υποφερτή εκτός από τις περιπτώσεις των “κάγκουρων” που περνούν με σπασμένες εξατμίσεις και τέρμα ηχεία. Η Ιζαμπέλα φυτεύει λουλούδια στην ζαρντινιέρα για να απομονώσει όσο μπορεί το δρόμο. Το παρκάρισμα δεν έχει ιδιαίτερο βαθμό δυσκολίας όλες τις φορές που πήγαμε.
Τώρα όσον αφορά το φαγητό, είναι αυτό που φαντάζεστε και ακόμα καλύτερο… Τα ντολμαδάκια παραμένουν ένα “ποίημα” στο στόμα, τα κεμπάπ είναι τόσο αέρινα που μπορείς να τα φας και για σνακ, τα λαχματζούν της με την σπιτική ζύμη είναι από τα καλύτερα που έχω δοκιμάσει, τα μαντί (τόσο το σουλού σαν σούπα, όσο και το μαντί πιο στεγνό) σε ταξιδεύουν, οι αρμένικες πικάντικες σαλάτες, τα βραστά ισλί, το χιουνκιάρ όλα είναι το ένα πιο νόστιμο από το άλλο. Το κρασί της παραμένει ίδιο και ευκολόπιοτο, ενώ έχει και αρμένικη μπύρα και αρμένικα κρασιά με ρόδι (δεν το δοκίμασα γιατί είχα δοκιμάσει παλιότερα σε άλλο αρμένικο και δεν μου άρεσε αλλά θα το δοκιμάσω)…
Μάλιστα, όση ώρα παραμείναμε εκεί η γειτονιά βλέποντας τη νέα άφιξη, ήρθε για δοκιμή και επειδή ο κόσμος είναι πολύ μικρός και βρήκαμε γνωστούς έμαθα εκ των υστέρων ότι τους αρέσει ιδιαίτερα. Η εξυπηρέτηση τόσο από την Ιζαμπέλα όσο και από τον κύριο Στέλιο αλλά και από τα παιδιά στο service είναι κορυφαία και σε κάνουν να αισθάνεσαι σαν το σπίτι σου. Όσο για το αν το προτείνω, φαντάζομαι δεν χρειάζεται καν αυτή η ερώτηση, η επίσκεψη επιβάλλεται…
Υ.Γ. Εδώ θα ήθελα να πω και ένα μεγάλο ευχαριστώ τόσο στην Ιζαμπέλα όσο και στον κύριο Στέλιο γιατί πριν λίγες μέρες διοργάνωσα εκεί με άκρα μυστικότητα το πάρτυ έκπληξη για τα γενέθλια του καλού μου και λειτούργησαν ως άψογοι οικοδεσπότες και φίλοι παίρνοντας από πάνω μου ένα μεγάλο βάρος από το άγχος της βραδιάς. Όσο για τα σχόλια όλων των παρευρισκόμενων; Ένα μεγάλο ναι στην Ιζαμπέλα και τις νοστιμιές της!
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Στην ΙΖΑΜΠΕΛΑ βρέθηκα για πρώτη φορά πριν αρκετά χρόνια, στο παλιό της μαγαζί στον Άγιο Ιωάννη Ρέντη, με μια μεγάλη παρέα του αείμνηστου ASK4FOOD. Οι τότε εντυπώσεις επιγραμματικά: καταπληκτική κουζίνα σε λάθος χώρο. Κατόπιν είχα ακούσει ότι έκλεισε και ήταν σε αναζήτηση νέου χώρου. Με μεγάλη χαρά πληροφορήθηκα πριν καιρό από τις εδώ κριτικές της ΝΕΜΟ, την οποία σας συστήνω να διαβάσετε οπωσδήποτε, και της φίλης ΤΟΜΙΕ ότι η ΙΖΑΜΠΕΛΑ βρίσκεται πια σε απόσταση βολής, στον κεντρικό δρόμο που διαχίζει τη Δραπετσώνα.
Ομολογώ ότι μετά τη χθεσινοβραδινή επίσκεψη στη νέα εγκατάσταση νιώθω ότι κακώς άφησα δύο χρόνια να περάσουν ανεκμετάλλευτα.
Γιατί η ΙΖΑΜΠΕΛΑ – ΑΡΜΕΝΙΚΕΣ ΝΟΣΤΙΜΙΕΣ, όπως είναι η επίσημη ονομασία, κυριολεκτικά τα σπάει.
Δεν είναι μόνο ο χώρος, που απέχει έτη φωτός από τον προηγούμενο και πραγματικά κάνει κλικ με τη φροντίδα στη λεπτομέρεια, σε συνδυασμό με την άνετη στάθμευση στα πέριξ, αλλά και η κουζίνα, η οποία εμπλουτίστηκε με αρκετές αρμένικες νοστιμιές που μάλλον δεν θα έχετε ξανακούσει και ξαναγευτεί.
Για να σας ανοίξει η όρεξη, μπορείτε να διαβάσετε όλο το μενού στην ιστοσελίδα της ΙΖΑΜΠΕΛΑ στη GOOGLE. Αυτό που δεν άλλαξε η ίδια η κυρία Ιζαμπέλα, που σε υποδέχεται και σε φροντίζει με ένα αβίαστο γλυκύτατο χαμόγελο στο πρόσωπο, μπαινοβγαίνει στην ημιανοικτή κουζίνα δίπλα στην είσοδο και συντονίζει το ούτως ή άλλο ευγενέστατο προσωπικό του μαγαζιού, που με το «καληπέρα» σε κερνά ένα vintage ποτηράκι αρμένικο λικέρ από ρόδι.
Έχοντας λοιπόν κάνει επιμελώς το homework που επέβαλε η επικείμενη επίσκεψη ανήμερα των γενεθλίων της συμβίας και προσωπικής φωτογράφου μου, που είχε την ιδέα να πάμε στην ΙΖΑΜΠΕΛΑ, είχαμε αποφασίσει να πούμε όχι στα γνωστά μεν και μη εξαιρετέα ανατολίτικα εδέσματα τύπου μαντί, κεμπάπ, ιτσλί κιοφτέ, σαρμαδάκια και χουνκιάρ μπεγεντί, που τα ξέρουμε πια απέξω, αλλά να δοκιμάσουμε νέες γεύσεις.
Ξεκινήσαμε με μια παντζαροσαλάτα ενισχυμένη με γιαουρτομαγιονέζα σκορδάτη, καρύδι και μήλο, ινσταγκραμική στην εμφάνιση, συνοδευόμενη από το γνωστό χειροποίητο ψωμί-πίτα λαβάς, και μια μερίδα χαλεπί κιοφτέ, ο εστί μεθερμηνευόμενο κεφτέδες τηγανιτοί με μοσχαρίσιο κιμά και πλιγούρι, κάτι σαν ιτσλί κιοφτέ δηλαδή, όπου τη διαφορά την κάνει η μαρμελάδα ντομάτας που τους συνοδεύει – και που την επόμενη φορά θα ζητήσω να είναι πιο μπόλικη. Ως ενδιάμεσο πιάτο αρμένικο σουτζούκι, κατ’ επιλογή μου καυτερό, και όταν λέμε καυτερο εννοούμε τόσο καυτερό που κάνει την κούτρα σου να ιδρώσει. Νοστιμότατο, το αδικεί όμως η παρουσίαση πάνω σε μια απλώς ζεστή πίτα σουβλακιού με λίγο ψιλοκομμένο κρεμμύδι. Θα μπορούσα μια χαρά να το φανταστώ κυρίαρχο σε ένα είδος σπεντζοφάι, σίγουρα κάτι που θα απαλύνει την κάψα.
Το κλου της βραδιάς ήταν τα γκεντελί κιοφτέ, η επονομαζόμενη και «βασιλική σούπα», δηλαδή σφαιρίδια με κιμά μοσχαρίσιο και πλιγούρι σε ζωμό από σούπα μοσχαριού με ρεβύθια και μπόλικο κρεμμυδάκι. Κάτι τέτοιο δεν είχαμε όντως ξαναδοκιμάσει, μας άρεσε πολύ. Συνοδεύσαμε το δείπνο μας με πολύ καλό χύμα κόκκινο κρασία, αφού η αρχική μας επιθυμία να πιούμε αρμένικη μπύρα είναι σε έλειψη. Ως επιδόρπιο μάς κέρασαν πανακότα πάνω σε αφράτη σιροπιασμένη βάση, πραγματικά σπιτικό γλυκό, ιδανικό για το κλείσμο.
Ο λογαριασμός ίσα που ξεπέρασε τα 50 ευρώ. Επιφυλασσόμαστε σε επόμενες επισκέψεις να δώσουμε μια ευκαιρία και στα υπόλοιπα, ουκ ολίγα, γνωστά ή και άγνωστα πιάτα του καταλόγου. Γιατί το μόνο σίγουρο είναι ότι τώρα που απεκαταστάθη η επαφή με την ΙΖΑΜΠΕΛΑ θα γίνουμε τακτικοί θαμώνες.
Το “Ιζαμπέλα-αρμενικες νοστιμιές “είναι κλασικό αγαπημένο μαγαζί από την εποχή που βρισκόταν στην περιοχή του Ρέντη!
Η ίδια η Ιζαμπέλα αεικίνητη ψυχή του μαγαζιού με το σύζυγό της είναι εκεί για να δουν και να προλάβουν τα πάντα!
Η κουζίνα είναι κλασική σπιτική αρμενικη.
Εντελώς μαμαδιστικη!
Η εξυπηρέτηση ταχύτατη, ευχαριστη με τα κεράσματα της.
Ο χώρος ουσιαστικά είναι ένα παλιό καφενείο που το έχουν εμπλουτισει με αρκετά φυτά γύρω γύρω!
Στη Δραπετσώνα πλέον και σε κεντρικό σημείο.
Το παρκάρισμα στην περιοχή δε θα αποτελέσει πρόβλημα!
Εμείς δοκιμάσαμε:
-το λεχματζουν (2€ το τμχ) , ωραία τραγανή και γευστική ζύμη.
-ιτσλι (2€το τμχ) μου έδινε την αίσθηση ότι δεν είναι τηγανιτο όπως συνήθως το βρίσκεις, αλλά πολύ γευστικό, ιδιαίτερα η γέμιση εθιστική.
-κεμπαπ γιαουρτλου, το κεμπαπ τους αποπνέει μια αίσθηση καλού κρέατος. Μια πίτα και 3τμχ κεμπάπ, με τη σαλτσουλα και το γιαουρτακι . Προτείνεται.(αν όχι επιβάλλεται)
-μαντι φούρνου, μικρά κομματάκια ζύμης γεμιστά με κιμά και γιαούρτι για τη δροσιά, χειροποίητο προφανώς.
-ως συνοδευτικό επιλέξαμε το πλιγούρι με φιδέ και ρεβυθια, που ταιριάζει απόλυτα με όλα τα κρεατικά τους.
-σαλάτα ταμπουλε με αρκετά ισορροπημένη γεύση, δροσερό, απαραίτητο.
-τζατζικι, με χοντροκομμένο αγγούρι(τραγανό)
Κεραστηκαμε στην αρχή λικέρ τριαντάφυλλο και στο τέλος από ένα κομμάτι εκμεκ, αμφότερα φτιαγμένα από την Ιζαμπέλα.
Τα παραπάνω χόρτασαν επαρκώς 3 καλοφαγαδες.
Γενικώς δε θα ξεπεράσετε τα 20€ το άτομο έχοντας σκάσει από το φαγητό και πιει αρκετά!!
Αν αυτή η κουζίνα είναι του γούστου σας και ο χώρος δεν αποτελεί προβλημα για σας να πάτε!
Η επιστροφή της Ιζαμπέλας και των αρμένικων νοστιμιών της είναι γεγονός… Μπορεί να άργησε λίγο να βρει ένα “αρχοντικό” όπως λέει που να την αντιπροσωπεύει αλλά η γωνίτσα στην Αναπαύσεως και Σπάρτης στην Δραπετσώνα μετατράπηκε σε παραδοσιακή Αρμένικη ταβέρνα (γιατί κάπως έτσι φαντάζομαι μια παραδοσιακή ταβέρνα στην Αρμενία). Τα τραπεζομάντιλα, τα διακοσμητικά όλα θυμίζουν στην Ιζαμπέλα τον τόπο της και εμάς μας ταξιδεύουν σε άλλους πολιτισμούς.
Η Ιζαμπέλα – Αρμένικες νοστιμιές (πρώην Αρμένικο τσικουδοαντάμωμα), ναι η Ιζαμπέλα το πήρε όλο “πάνω” της άνοιξε πριν ένα μήνα περίπου αθόρυβα για τους πιο κοντινούς της φίλους πλέον… Η Ιζαμπέλα αν και σούπερ ταλαντούχα, έχει ακόμα μια γλυκιά συστολή ότι έχει ξεχάσει την τέχνη της και έπρεπε να το δοκιμάσουν πρώτα οι φίλοι, να της επισημάνουν τα λάθη, να τα διορθώσει και μετά να ανοίξει για το “κοινό”. Έτσι, το μεσημέρι της ίδιας μέρας παίρνω τον καλό μου και μια φίλη και καρφί για Δραπετσώνα. Ο χώρος είναι αρκετά μεγάλος, όχι χαώδης, αλλά με σωστή διαρρύθμιση και καλή ενέργεια, η κουζίνα είναι περίπου ανοιχτή, όσο πρέπει για να έχεις επαφή μαζί τους αλλά και να υπάρχει και η αυτονομία τους. Οι τουαλέτες, το μεγαλύτερο πρόβλημα στο προηγούμενο μαγαζί αστράφτουν τόσο την ημέρα του ανοίγματος όσο και σε επόμενη επίσκεψη μας. Η Ιζαμπέλα και το στήριγμα της, ο κύριος Στέλιος, έχουν επιμεληθεί τα πάντα με προσωπική δουλειά και αγάπη για αυτό που κάνουν.
Η Ιζαμπέλα μας υποδέχθηκε με ένα πλατύ χαμόγελο αλλά τρομερά αγχωμένη για τα πάντα… Για το μαγαζί, για την μαγειρική της (λες και ξεχνιέται η μαγειρική) για το αν μας αρέσει το σημείο κλπ. Το μαγαζί, πάντως, είναι σε κεντρικό σημείο επί της Αναπαύσεως, ήταν πρώην καφενείο και έχει μια μεγάλη υπερυψωμένη πρασιά, ιδανική για τις ζεστές μέρες. Είναι πάνω σε φανάρι αλλά η φασαρία του δρόμου είναι υποφερτή εκτός από τις περιπτώσεις των “κάγκουρων” που περνούν με σπασμένες εξατμίσεις και τέρμα ηχεία. Η Ιζαμπέλα φυτεύει λουλούδια στην ζαρντινιέρα για να απομονώσει όσο μπορεί το δρόμο. Το παρκάρισμα δεν έχει ιδιαίτερο βαθμό δυσκολίας όλες τις φορές που πήγαμε.
Τώρα όσον αφορά το φαγητό, είναι αυτό που φαντάζεστε και ακόμα καλύτερο… Τα ντολμαδάκια παραμένουν ένα “ποίημα” στο στόμα, τα κεμπάπ είναι τόσο αέρινα που μπορείς να τα φας και για σνακ, τα λαχματζούν της με την σπιτική ζύμη είναι από τα καλύτερα που έχω δοκιμάσει, τα μαντί (τόσο το σουλού σαν σούπα, όσο και το μαντί πιο στεγνό) σε ταξιδεύουν, οι αρμένικες πικάντικες σαλάτες, τα βραστά ισλί, το χιουνκιάρ όλα είναι το ένα πιο νόστιμο από το άλλο. Το κρασί της παραμένει ίδιο και ευκολόπιοτο, ενώ έχει και αρμένικη μπύρα και αρμένικα κρασιά με ρόδι (δεν το δοκίμασα γιατί είχα δοκιμάσει παλιότερα σε άλλο αρμένικο και δεν μου άρεσε αλλά θα το δοκιμάσω)…
Μάλιστα, όση ώρα παραμείναμε εκεί η γειτονιά βλέποντας τη νέα άφιξη, ήρθε για δοκιμή και επειδή ο κόσμος είναι πολύ μικρός και βρήκαμε γνωστούς έμαθα εκ των υστέρων ότι τους αρέσει ιδιαίτερα. Η εξυπηρέτηση τόσο από την Ιζαμπέλα όσο και από τον κύριο Στέλιο αλλά και από τα παιδιά στο service είναι κορυφαία και σε κάνουν να αισθάνεσαι σαν το σπίτι σου. Όσο για το αν το προτείνω, φαντάζομαι δεν χρειάζεται καν αυτή η ερώτηση, η επίσκεψη επιβάλλεται…
Υ.Γ. Εδώ θα ήθελα να πω και ένα μεγάλο ευχαριστώ τόσο στην Ιζαμπέλα όσο και στον κύριο Στέλιο γιατί πριν λίγες μέρες διοργάνωσα εκεί με άκρα μυστικότητα το πάρτυ έκπληξη για τα γενέθλια του καλού μου και λειτούργησαν ως άψογοι οικοδεσπότες και φίλοι παίρνοντας από πάνω μου ένα μεγάλο βάρος από το άγχος της βραδιάς. Όσο για τα σχόλια όλων των παρευρισκόμενων; Ένα μεγάλο ναι στην Ιζαμπέλα και τις νοστιμιές της!