Οι προτάσεις του υιού πάντα ψαγμένες, προσεγμένες και ιδιαίτερες. Είχε να μοιάσει βέβαια, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα. Σε μια από αυτές τις όμορφες κυριακάτικες οικογενειακές εξόδους, ο δρόμος μας έφερε Πετράλωνα στα Άνω και στον ‘’Οικονόμου’’.Από τις πρώτες επισκέψεις μου μεσημέρι στην Αθήνα και από την εποχή που έμενα στο κέντρο της πρωτεύουσας, ήταν το συγκεκριμένο μαγειρείο – ταβέρνα.
Στεγασμένο σε ένα από αυτά τα υπέροχα παλιά οικοδομήματα με τα ψηλά τζαμένια παράθυρα, τα παραδοσιακά ξύλινα τραπεζοκαθίσματα, τις ελιές του πεζοδρομίου για την απαραίτητη σκιά, αυτά που πλέον υπάρχουν ελάχιστα από εκείνη την εποχή που οι περισσότεροι νοσταλγούμε, με ανοιχτή κουζίνα, τις μεγάλες κατσαρόλες με τα καλούδια στην πρώτη γραμμή και την απαραίτητη ζεστασιά που πάντα υπάρχει σε τέτοια μαγαζιά. Η ανακαίνιση έκανε τα απολύτως απαραίτητα, χωρίς να πειράξει αυτή την αθόρυβη μελαγχολία του παρελθόντος.
Το ψωμί εξαιρετικό, από γνωστό φούρνο του Κολωνακίου, μάλλον η συνεργασία ξεκίνησε από την εποχή που ο φούρνος κυριαρχούσε με τα καλούδια του στο Κουκάκι.
Το μαγαζί σε ποσότητα μερίδων έχει μείνει σε άλλες εποχές, όταν η σχέση πελάτη – ιδιοκτήτη ξεκινούσε πρώτα από φιλική και στη συνέχεια σε σχέση ‘’δούναι και λαβείν”, σχέση όπου ο πελάτης για χώνεψη έβγαζε τα εσώψυχα του στον ιδιοκτήτη και έφευγε ξαλαφρωμένος, αν και είχε φάει για όλη τη μέρα.
Οι τιμές βέβαια είναι ολίγον τσιμπημένες, αλλά και εδώ μπορεί να γίνει ολόκληρη συζήτηση που στο τέλος όλοι θα έχουν δίκιο.
Η ουσία είναι ότι η πρώτη ύλη είναι εξαιρετική, τα μπαχάρια στα πιάτα είναι μετρημένα, ο κόσμος όλων των ηλικιών το προτιμάει και στο τέλος φεύγει ευχαριστημένος.
Ξεκινήσαμε με τζατζικάκι, ολίγον τι spicy και μια πληθωρική χωριάτική άλλης εποχής, στην οποία για κάποιο λόγο –τώρα το παρατηρώ που γράφω- έλειπε το αγγούρι! Νοστιμότατα και τα 2 σαλατικά με το ψωμί άξιο συνοδευτικό για να γευτείς τα εσωτερικά τους. Βέβαια σε όλα τα πιάτα το λάδι θα μπορούσε να είναι λιγότερο, ενώ σε κάποια δεν ήταν απαραίτητο.
Συνεχίσαμε με μπαμπάτσικους κεφτέδες τραγανούς εξωτερικά και ζουμερούς στα ενδότερα, σαν αυτούς που έκανε η γιαγιά Αλεξάνδρα μέρα παρά μέρα για να μην κακοκαρδίσει τα εγγόνια της.
Πλεονασμός τα σουτζουκάκια, αλλά στα παιδιά σε ό,τι αφορά το φαγητό. δεν μπορείς να αλλάξεις γνώμη ό,τι ηλικία και να έχουν. Νόστιμη η τοματένια σάλτσα, έδινε πνοή στο συνοδευτικό ρύζι που κόντευε να ξεψυχήσει έτσι όπως ήταν μαγειρεμένο.
Αρνί στο φούρνο και μοσχάρι κοκκινιστό, οι ναυαρχίδες θεωρώ της κουζίνας, με πατάτες άλλης εποχής, κομμένες στη μέση με το απαραίτητο σε κάποια σημεία, μαύρισμα του φούρνου, το εξαιρετικό μέλωμα και την συνολική νοστιμάδα.
Στο τέλος κέρασμα φρούτο για να καθαρίσουν οι γευστικοί κάλυκες και να φύγεις ευχαριστημένος.
Ο ‘’Οικονόμου’’, χωρίς τις απαραίτητες φαμφάρες και γκουρμεδιές συνεχίζει ακάθεκτος κοντά έναν αιώνα, από εκεί που το άφησαν οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες, σεβόμενος τον πελάτη και διατηρώντας την παράδοση της παλιάς Αθήνας. Ιδανικό μέρος για αυτούς που αρέσκονται σε τέτοιου είδους γαστρονομικές εμπειρίες, αυτούς που θέλουν να θυμηθούν, αλλά και αυτούς που θέλουν να μάθουν.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Οι προτάσεις του υιού πάντα ψαγμένες, προσεγμένες και ιδιαίτερες. Είχε να μοιάσει βέβαια, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα. Σε μια από αυτές τις όμορφες κυριακάτικες οικογενειακές εξόδους, ο δρόμος μας έφερε Πετράλωνα στα Άνω και στον ‘’Οικονόμου’’. Από τις πρώτες επισκέψεις μου μεσημέρι στην Αθήνα και από την εποχή που έμενα στο κέντρο της πρωτεύουσας, ήταν το συγκεκριμένο μαγειρείο – ταβέρνα.
Στεγασμένο σε ένα από αυτά τα υπέροχα παλιά οικοδομήματα με τα ψηλά τζαμένια παράθυρα, τα παραδοσιακά ξύλινα τραπεζοκαθίσματα, τις ελιές του πεζοδρομίου για την απαραίτητη σκιά, αυτά που πλέον υπάρχουν ελάχιστα από εκείνη την εποχή που οι περισσότεροι νοσταλγούμε, με ανοιχτή κουζίνα, τις μεγάλες κατσαρόλες με τα καλούδια στην πρώτη γραμμή και την απαραίτητη ζεστασιά που πάντα υπάρχει σε τέτοια μαγαζιά. Η ανακαίνιση έκανε τα απολύτως απαραίτητα, χωρίς να πειράξει αυτή την αθόρυβη μελαγχολία του παρελθόντος.
Το ψωμί εξαιρετικό, από γνωστό φούρνο του Κολωνακίου, μάλλον η συνεργασία ξεκίνησε από την εποχή που ο φούρνος κυριαρχούσε με τα καλούδια του στο Κουκάκι.
Το μαγαζί σε ποσότητα μερίδων έχει μείνει σε άλλες εποχές, όταν η σχέση πελάτη – ιδιοκτήτη ξεκινούσε πρώτα από φιλική και στη συνέχεια σε σχέση ‘’δούναι και λαβείν”, σχέση όπου ο πελάτης για χώνεψη έβγαζε τα εσώψυχα του στον ιδιοκτήτη και έφευγε ξαλαφρωμένος, αν και είχε φάει για όλη τη μέρα.
Οι τιμές βέβαια είναι ολίγον τσιμπημένες, αλλά και εδώ μπορεί να γίνει ολόκληρη συζήτηση που στο τέλος όλοι θα έχουν δίκιο.
Η ουσία είναι ότι η πρώτη ύλη είναι εξαιρετική, τα μπαχάρια στα πιάτα είναι μετρημένα, ο κόσμος όλων των ηλικιών το προτιμάει και στο τέλος φεύγει ευχαριστημένος.
Ξεκινήσαμε με τζατζικάκι, ολίγον τι spicy και μια πληθωρική χωριάτική άλλης εποχής, στην οποία για κάποιο λόγο –τώρα το παρατηρώ που γράφω- έλειπε το αγγούρι! Νοστιμότατα και τα 2 σαλατικά με το ψωμί άξιο συνοδευτικό για να γευτείς τα εσωτερικά τους. Βέβαια σε όλα τα πιάτα το λάδι θα μπορούσε να είναι λιγότερο, ενώ σε κάποια δεν ήταν απαραίτητο.
Συνεχίσαμε με μπαμπάτσικους κεφτέδες τραγανούς εξωτερικά και ζουμερούς στα ενδότερα, σαν αυτούς που έκανε η γιαγιά Αλεξάνδρα μέρα παρά μέρα για να μην κακοκαρδίσει τα εγγόνια της.
Πλεονασμός τα σουτζουκάκια, αλλά στα παιδιά σε ό,τι αφορά το φαγητό. δεν μπορείς να αλλάξεις γνώμη ό,τι ηλικία και να έχουν. Νόστιμη η τοματένια σάλτσα, έδινε πνοή στο συνοδευτικό ρύζι που κόντευε να ξεψυχήσει έτσι όπως ήταν μαγειρεμένο.
Αρνί στο φούρνο και μοσχάρι κοκκινιστό, οι ναυαρχίδες θεωρώ της κουζίνας, με πατάτες άλλης εποχής, κομμένες στη μέση με το απαραίτητο σε κάποια σημεία, μαύρισμα του φούρνου, το εξαιρετικό μέλωμα και την συνολική νοστιμάδα.
Στο τέλος κέρασμα φρούτο για να καθαρίσουν οι γευστικοί κάλυκες και να φύγεις ευχαριστημένος.
Ο ‘’Οικονόμου’’, χωρίς τις απαραίτητες φαμφάρες και γκουρμεδιές συνεχίζει ακάθεκτος κοντά έναν αιώνα, από εκεί που το άφησαν οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες, σεβόμενος τον πελάτη και διατηρώντας την παράδοση της παλιάς Αθήνας. Ιδανικό μέρος για αυτούς που αρέσκονται σε τέτοιου είδους γαστρονομικές εμπειρίες, αυτούς που θέλουν να θυμηθούν, αλλά και αυτούς που θέλουν να μάθουν.