Συνεχίζω από εκεί που σταμάτησα την τελευταία φορά γράφοντας για τη γενέτειρά μου.
Τα Τρίκαλα, αν δεν προσέξεις την ποιότητα των θαλασσινών, είναι μόνο για κρέας, ούτε καν για surf & turf. Και όλα αυτά ισχύουν, αν δεν μιλήσουμε για τον ‘’Βασίλη’’. Ο οποίος ‘’Βασίλης’’ είναι εγγύηση.
Προσοχή, εγγύηση στην ποιότητα της πρώτης ύλης, όχι στους μεζέδες που προσφέρει με το τσίπουρο. Ξεκινώντας από τα πρώτα χρόνια επίσκεψης, θυμάμαι κάποια πιατάκια που ήταν ο ορισμός του συνοδευτικού μεζέ με τσίπουρο ή ούζο. Προχωρώντας δια μέσου των χρόνων, με ίδιες παρέες ή με παρέες που μας έχουν αφήσει χρόνια (dedicated Bruce), η καμπύλη σχέσεως μεζέδων – τσίπουρων, είναι φθίνουσα.
Και αναλύω:Ο κατάλογος πληθωρικός, με αρκετές ετικέτες τσίπουρου, είτε στα 50 είτε στα 200 ml, κυρίως Θεσσαλία. Και εδώ, θα ξεφύγω από τα συνηθισμένα και θα αναφερθώ συνοπτικά, στις ετικέτες των τσίπουρων. Ο αγαπημένος λοιπόν γαμπροξάδερφος ξεκίνησε με το Ηδωνικό στα 200ml στηριζόμενος στην εγγύηση Λαζαρίδη – αυτό ξέρω αυτό εμπιστεύομαι- στο γνωστό τετράγωνο μπουκάλι με έντονα τα καλοκαιρινά φρούτα και τους ανθούς πορτοκαλιού. Καλό αλλά στάσιμο θα πω εγώ, οπότε πάμε παρακάτω.
Και το παρακάτω για μένα είναι το Loco Docko. Νέα δροσερή ετικέτα με τον αέρα –χωρίς να είναι- του μονοποικιλιακού, ένταση αρωμάτων, γευστική πολυπλοκότητα και δυναμική επίγευση. Κλείσαμε με το εντυπωσιακό απόσταγμα του Κατσάρου το ‘’Angel tears’’ μαλακό και σαγηνευτικό, φινετσάτο και βελούδινο στο στόμα, το κάτι άλλο. Και επιστρέφουμε στον Βασίλη σε 2 δόσεις με τα σχόλια στο τέλος.
Για τα 2 πρώτα τσίπουρα 200ml, ήρθαν 2 πιάτα με:Γαυράκια άψογα τηγανισμένα, χόρτα σωστά αρτυμένα, κολοκυθάκια βραστά, πατατοσαλάτα το πρώτο και ντομάτα, κρεμμυδάκι, λάχανο, μαυρομάτικα, παστό και ταραμοσαλάτα το δεύτερο.
Στο δε τρίτο 200άρι που ανέβαζε τα decibel, πήγε να κάνει refill κάποιο πιάτο αλλά τον αποτρέψαμε και έφερε και πολύ νόστιμούς τροφαντούς τοματοκεφτέδες.
Στα εξτραδάκια για να χορτάσουμε, φανταστικό καλαμάρι σωστά ψημένο, παρουσιασμένο και αρτυμένο, χταπόδι ψημένο στα κάρβουνα μικρό το πλοκάμι αλλά εξαιρετικά ζουμερό συνοδευόμενο με νόστιμες –θέλει τέχνη- baby πατάτες και γαριδάρες για χέρι, νοστιμότατες.
Στο δια ταύτα, ο Βασίλης, δεν προσεγγίζει τον ορισμό του κλασσικού τσιπουράδικου αφού οι μεζέδες του είναι μεν νόστιμοι αλλά άλλης εποχής για συνοδευτικοί τσίπουρου, είναι όμως εξαιρετικό μεζεδοπωλείο αν θες πας και να φας και απλά να συνοδεύσεις το φαγητό σου με κάποιο αλκοόλ. Οι τιμές είναι ανάλογες του τι τρως και που βρίσκεσαι.
Εξαιρετική πρώτη υλη, ζεστό περιβάλλον για κέντρο πόλης, άψογη εξυπηρέτηση, ένα ευχάριστο 2ωρο ή και περισσότερο αν η συζήτηση κυλάει όπως σε εμάς. Όπως σε όλη την πόλη, υπάρχουν και πολλές επιλογές κρεατικών με την διαφορά ότι εδώ ξεχωρίζουν η γεύση και η ποιότητα, η πρωτοκαθεδρία άλλωστε όλα τα χρόνια το επιβεβαιώνει.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Συνεχίζω από εκεί που σταμάτησα την τελευταία φορά γράφοντας για τη γενέτειρά μου.
Τα Τρίκαλα, αν δεν προσέξεις την ποιότητα των θαλασσινών, είναι μόνο για κρέας, ούτε καν για surf & turf. Και όλα αυτά ισχύουν, αν δεν μιλήσουμε για τον ‘’Βασίλη’’. Ο οποίος ‘’Βασίλης’’ είναι εγγύηση.
Προσοχή, εγγύηση στην ποιότητα της πρώτης ύλης, όχι στους μεζέδες που προσφέρει με το τσίπουρο. Ξεκινώντας από τα πρώτα χρόνια επίσκεψης, θυμάμαι κάποια πιατάκια που ήταν ο ορισμός του συνοδευτικού μεζέ με τσίπουρο ή ούζο. Προχωρώντας δια μέσου των χρόνων, με ίδιες παρέες ή με παρέες που μας έχουν αφήσει χρόνια (dedicated Bruce), η καμπύλη σχέσεως μεζέδων – τσίπουρων, είναι φθίνουσα.
Και αναλύω:Ο κατάλογος πληθωρικός, με αρκετές ετικέτες τσίπουρου, είτε στα 50 είτε στα 200 ml, κυρίως Θεσσαλία. Και εδώ, θα ξεφύγω από τα συνηθισμένα και θα αναφερθώ συνοπτικά, στις ετικέτες των τσίπουρων. Ο αγαπημένος λοιπόν γαμπροξάδερφος ξεκίνησε με το Ηδωνικό στα 200ml στηριζόμενος στην εγγύηση Λαζαρίδη – αυτό ξέρω αυτό εμπιστεύομαι- στο γνωστό τετράγωνο μπουκάλι με έντονα τα καλοκαιρινά φρούτα και τους ανθούς πορτοκαλιού. Καλό αλλά στάσιμο θα πω εγώ, οπότε πάμε παρακάτω.
Και το παρακάτω για μένα είναι το Loco Docko. Νέα δροσερή ετικέτα με τον αέρα –χωρίς να είναι- του μονοποικιλιακού, ένταση αρωμάτων, γευστική πολυπλοκότητα και δυναμική επίγευση. Κλείσαμε με το εντυπωσιακό απόσταγμα του Κατσάρου το ‘’Angel tears’’ μαλακό και σαγηνευτικό, φινετσάτο και βελούδινο στο στόμα, το κάτι άλλο. Και επιστρέφουμε στον Βασίλη σε 2 δόσεις με τα σχόλια στο τέλος.
Για τα 2 πρώτα τσίπουρα 200ml, ήρθαν 2 πιάτα με:Γαυράκια άψογα τηγανισμένα, χόρτα σωστά αρτυμένα, κολοκυθάκια βραστά, πατατοσαλάτα το πρώτο και ντομάτα, κρεμμυδάκι, λάχανο, μαυρομάτικα, παστό και ταραμοσαλάτα το δεύτερο.
Στο δε τρίτο 200άρι που ανέβαζε τα decibel, πήγε να κάνει refill κάποιο πιάτο αλλά τον αποτρέψαμε και έφερε και πολύ νόστιμούς τροφαντούς τοματοκεφτέδες.
Στα εξτραδάκια για να χορτάσουμε, φανταστικό καλαμάρι σωστά ψημένο, παρουσιασμένο και αρτυμένο, χταπόδι ψημένο στα κάρβουνα μικρό το πλοκάμι αλλά εξαιρετικά ζουμερό συνοδευόμενο με νόστιμες –θέλει τέχνη- baby πατάτες και γαριδάρες για χέρι, νοστιμότατες.
Στο δια ταύτα, ο Βασίλης, δεν προσεγγίζει τον ορισμό του κλασσικού τσιπουράδικου αφού οι μεζέδες του είναι μεν νόστιμοι αλλά άλλης εποχής για συνοδευτικοί τσίπουρου, είναι όμως εξαιρετικό μεζεδοπωλείο αν θες πας και να φας και απλά να συνοδεύσεις το φαγητό σου με κάποιο αλκοόλ. Οι τιμές είναι ανάλογες του τι τρως και που βρίσκεσαι.
Εξαιρετική πρώτη υλη, ζεστό περιβάλλον για κέντρο πόλης, άψογη εξυπηρέτηση, ένα ευχάριστο 2ωρο ή και περισσότερο αν η συζήτηση κυλάει όπως σε εμάς. Όπως σε όλη την πόλη, υπάρχουν και πολλές επιλογές κρεατικών με την διαφορά ότι εδώ ξεχωρίζουν η γεύση και η ποιότητα, η πρωτοκαθεδρία άλλωστε όλα τα χρόνια το επιβεβαιώνει.