Παράταιρο όνομα και πράμα που λένε και στο χωριό μου. Γιατί όμως? Γιατί οταν είσαι ανάμεσα σε θαλασσινά και ούζα απο τη μια και κρεατικά προβατίνες και όλο το συμφερτό, απο την άλλη, το τηγανητό ρύζι και το γλυκόξινο κοτόπουλο πάνε τελείως ανάποδα απο τη Μυτιληνιά γευστική φιλοσοφία.
Το Παράταιρο είναι χωμένο στα όμορφα σοκάκια της πόλης, με έναν εξωτερικό χώρο με
όμορφα λουλούδια και ωραίο φωτισμό. Ο εσωτερικός, απο την άλλη είναι καθαρός
και περιποιημένος, αλλά χάνει σίγουρα απο την αίγλη του εξωτερικού.
Η εξυπηρέτηση γίνεται απο νέα χαμογελαστά παιδιά, με σωστούς χρόνους, αν και η
εικόνα που βγαίνει προς τα έξω, είναι αυτό που εκφράζουν οι φίλοι Θεσσαλονικείς
“χαλαρά”.
Ας δούμε τι έχουμε δοκιμάσει και μας άρεσε
Ρύζι τηγανητό με κόκκινες και πράσινες πιπεριές, κρεμμύδι και αυγό. Δεν ξέρω αν ήταν μικρή η μερίδα, ή πέσαμε με τα πηρούνια χωρίς άλλο, αλλά καθαρίσαμε τη μερίδα σε χρόνο που ταξιδεύει πιο γρήγορα και απο τον ήχο. Τον κλάψαμε τον μακαρίτη, οπότε οταν κατέφθασαν τα κυρίως δεν υπήρχε ούτε ίχνος σπυριού για κόλλυβο.
Κοτόπουλο σε όλες τις εκφάνσεις του λες και κάναμε επιδρομή σε κοτέτσι. Κοτόπουλο νεράιδα με μανιτάρια και κρέμα γάλακτος. Βάλαμε το χεράκι μας και το τελειώσαμε σε εύλογο χρόνο, για να κάνουμε επιδρομή στο αμέσως επόμενο κοτόπουλο, που δεν ήταν άλλο απο το παρδαλό. Το παρδαλό, εκτός απο την καθιερωμένη κρέμα γάλακτος, περιείχε και πράσινες και κόκκινες πιπεριές, για να δικαιολογήσει την παρδαλή του γευστική φύση, και όχι για να δείξει οτι είχε ξεμυτίσει απο το προαναφερθέν κοτέτσι, και σουλατσάριζε ανενόχλητο στους αγρούς. Το τρίτο και τελευταίο κοτόπουλο, ήταν το κοτόπουλο του δράκου, το οποίο την είχε δει το απολωλός πρόβατο του κοτετσιού, τα βρόντηξε και έφυγε, και με τα μπαχαρικά που είχε αποφάσισε να τα κάψει όλα, και αντε μετά, τα γαστρικά υγρά να το αντιμετωπίσουν. Ο ανανάς μέσα δεν ξέρω με ποιανού το μέρος ήταν, πάντως οι μισοί στο τραπέζι βγήκαν νοκ αουτ, και μόνο η γράφουσα έπεσε σαν ηρωικό μαχαίρι στο πιάτο του.
Τι δε μας άρεσε
Το ταμπουλέ που δοκιμάσαμε απο τις σαλάτες, που ναι μεν ήταν μια ικανοποιητική μερίδα για εμάς τις φαγανές, αλλά κάτι πήγε τελείως λάθος με το ντρέσινγκ, αφού το τρίπτυχο λεμόνι- λάδι- αλάτι μάλλον πήγε σε άλλο μπολ. Δεν πειράζει καλή καρδιά.
Μαζί με το ημιγλυκο πληρώσαμε καπου 20 ευρω η καθεμία και το ευχαριστηθήκαμε, και φυσικά είπαμε να ανανεώσουμε το ραντεβού μας στο επόμενο ταξίδι, για να δοκιμάσουμε ότι ξεχάσαμε. Σίγουρα όχι σε κοτόπουλο, γιατί στο τέλος να δεις θα μας πουν και κλεφτοκοτάδες!
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Παράταιρο όνομα και πράμα που λένε και στο χωριό μου. Γιατί όμως? Γιατί οταν είσαι ανάμεσα σε θαλασσινά και ούζα απο τη μια και κρεατικά προβατίνες και όλο το συμφερτό, απο την άλλη, το τηγανητό ρύζι και το γλυκόξινο κοτόπουλο πάνε τελείως ανάποδα απο τη Μυτιληνιά γευστική φιλοσοφία.
Το Παράταιρο είναι χωμένο στα όμορφα σοκάκια της πόλης, με έναν εξωτερικό χώρο με
όμορφα λουλούδια και ωραίο φωτισμό. Ο εσωτερικός, απο την άλλη είναι καθαρός
και περιποιημένος, αλλά χάνει σίγουρα απο την αίγλη του εξωτερικού.
Η εξυπηρέτηση γίνεται απο νέα χαμογελαστά παιδιά, με σωστούς χρόνους, αν και η
εικόνα που βγαίνει προς τα έξω, είναι αυτό που εκφράζουν οι φίλοι Θεσσαλονικείς
“χαλαρά”.
Ας δούμε τι έχουμε δοκιμάσει και μας άρεσε
Ρύζι τηγανητό με κόκκινες και πράσινες πιπεριές, κρεμμύδι και αυγό. Δεν ξέρω αν ήταν μικρή η μερίδα, ή πέσαμε με τα πηρούνια χωρίς άλλο, αλλά καθαρίσαμε τη μερίδα σε χρόνο που ταξιδεύει πιο γρήγορα και απο τον ήχο. Τον κλάψαμε τον μακαρίτη, οπότε οταν κατέφθασαν τα κυρίως δεν υπήρχε ούτε ίχνος σπυριού για κόλλυβο.
Κοτόπουλο σε όλες τις εκφάνσεις του λες και κάναμε επιδρομή σε κοτέτσι. Κοτόπουλο νεράιδα με μανιτάρια και κρέμα γάλακτος. Βάλαμε το χεράκι μας και το τελειώσαμε σε εύλογο χρόνο, για να κάνουμε επιδρομή στο αμέσως επόμενο κοτόπουλο, που δεν ήταν άλλο απο το παρδαλό. Το παρδαλό, εκτός απο την καθιερωμένη κρέμα γάλακτος, περιείχε και πράσινες και κόκκινες πιπεριές, για να δικαιολογήσει την παρδαλή του γευστική φύση, και όχι για να δείξει οτι είχε ξεμυτίσει απο το προαναφερθέν κοτέτσι, και σουλατσάριζε ανενόχλητο στους αγρούς. Το τρίτο και τελευταίο κοτόπουλο, ήταν το κοτόπουλο του δράκου, το οποίο την είχε δει το απολωλός πρόβατο του κοτετσιού, τα βρόντηξε και έφυγε, και με τα μπαχαρικά που είχε αποφάσισε να τα κάψει όλα, και αντε μετά, τα γαστρικά υγρά να το αντιμετωπίσουν. Ο ανανάς μέσα δεν ξέρω με ποιανού το μέρος ήταν, πάντως οι μισοί στο τραπέζι βγήκαν νοκ αουτ, και μόνο η γράφουσα έπεσε σαν ηρωικό μαχαίρι στο πιάτο του.
Τι δε μας άρεσε
Το ταμπουλέ που δοκιμάσαμε απο τις σαλάτες, που ναι μεν ήταν μια ικανοποιητική μερίδα για εμάς τις φαγανές, αλλά κάτι πήγε τελείως λάθος με το ντρέσινγκ, αφού το τρίπτυχο λεμόνι- λάδι- αλάτι μάλλον πήγε σε άλλο μπολ. Δεν πειράζει καλή καρδιά.
Μαζί με το ημιγλυκο πληρώσαμε καπου 20 ευρω η καθεμία και το ευχαριστηθήκαμε, και φυσικά είπαμε να ανανεώσουμε το ραντεβού μας στο επόμενο ταξίδι, για να δοκιμάσουμε ότι ξεχάσαμε. Σίγουρα όχι σε κοτόπουλο, γιατί στο τέλος να δεις θα μας πουν και κλεφτοκοτάδες!