Σε ένα νεοκλασικό του 1906 στην καρδιά των ‘’Μανάβικων’’, η παλιά και όμορφη osteria άλλαξε και έδωσε τη θέση της σε ένα σικάτο ιταλικό ristorante. Και επειδή ό,τι καινούργιο με ελκύει, αποφάσισα να το δοκιμάσω παρέα με τον αδερφό Ιωάννη που το πρότεινε και είχε ξαναπάει.
Όμορφο, ανοιχτόκαρδο, φιλικό, καλοστημένο, γνήσιο και φιλόξενο. Άνετο, ζεστό, ψηλοτάβανο το εσωτερικό του, με παράθυρα περασμένης δεκαετίας, όμορφα καθίσματα, κυρίαρχη την πέτρα, το πλακάκι, τα απαλά χρώματα και τα λιτά φωτιστικά. Η αυλή με την ανοιγόμενη οροφή και την θέρμανση για να εξυπηρετεί και κρύα βράδια ξεχωρίζει για την εντυπωσιακή μπάρα στο αριστερό, όπου ο bartender παίζει με τις γεύσεις των cocktails που θα συνοδεύσουν το φαγητό σου.
Ωραίος μοδάτος κατάλογος με επιλογές ορεκτικών, pasta (1o), κρέας σε premium κοπές (2ο), pizza για τη μέση, κάποιες σαλάτες, γλυκά και brunch!!!Το consept του brunch πανέξυπνο μιας και γίνεται εκμετάλλευση της αυλής και τα πρωινά, με ερωτηματικό βέβαια, για την πόλη που έχει συνηθίσει σε άλλου είδους breakfast-brunch. Η λίστα κρασιών αρκετά ενημερωμένη ως επί το πλείστον με κρασιά ελληνικών αμπελώνων, ολίγον τι τσιμπημένη θα έλεγα. Σπάσαμε την παράδοση και δοκιμάσαμε το μοναδικό ιταλικό λευκό κρασί που υπήρχε στον κατάλογο (Canti Pinot Grigio), ξηρό με έντονο αχυροκίτρινο χρώμα και αρώματα εσπεριδοειδών, ισορροπημένο με δροσιστική οξύτητα. Ζητήσαμε και ένα cooler 2-3 φορές, το οποίο ήρθε στο τραπέζι, αφού απευθυνθήκαμε στον κατάλληλο σερβιτόρο που γνώριζε τι ζητάμε!
Δοκιμάσαμε στο ξεκίνημα μια καταπληκτική bruschetta ξεροψημένη τόσο – όσο με mousse ricotta στη βάση, σοταρισμένα μανιτάρια, φρέσκια ρόκα και λίγο μπαλσάμικο.Αγαπώ ricotta και ίσως να μην είμαι ο κατάλληλος κριτής, αλλά η bruschetta ήταν μπουκιά και ταξίδι στα κεντρικά της γείτονος χώρας.
Ο πήχης ανέβηκε ψηλά, αλλά μας προσγείωσε απότομα η ομώνυμη σαλάτα. Σαν σκέψη πολύ σωστή, αφού ήταν (στα χαρτιά) ένα contrast γλυκού (μέλι σταφίδες καρύδια, μήλο) – αλμυρού (gorgonzola creme) όμορφα πλεγμένων υλικών με μωβ λάχανο, αλλά ισοπεδωτικά γλυκιά και άνευρη.
Τη σκυτάλη πήρε η pizza (bufalina), άψογη ιταλική ζύμη, αυτή που είναι τόσο λεπτή που θέλει ιδιαίτερο τρόπο να την κρατήσεις και δεν καλύπτει τη γεύση των υλικών που περιέχει, ξυλοφουρνιστή, με σάλτσα τομάτας στη βάση, mozzarella, burratta και procuito. Νοστιμότατη και χορταστική. Το πιπέρι κακώς γράφεται στα υλικά δεν ‘’ακούγεται’’. Pasta fresca για τη συνέχεια και casarecce, κοντά ζυμαρικά με τη σχισμή κατά μήκος και σισιλιάνικη προέλευση, al tende όπως πρέπει να τρώγονται, με κομματάκια τρυφερού κοτόπουλου, κουκουνάρι, βασιλικό και λιωμένο κίτρινο αλμυρό τυρί (grana padano).
Και επειδή ένα γλυκό κλείνει υπέροχα ένα δείπνο, δοκίμασα μόνο εγώ μια εξαιρετική panacotta με αλμυρή καραμέλα βουτύρου και χοντρό αλάτι.
Με αυτά και με αυτά, κλείσαμε αρκετά καλά το δείπνο, πληρώσαμε κανονικό ποσό και ανανεώσαμε το ραντεβού για δοκιμή και άλλων πιάτων. Επειδή Ιταλικές γεύσεις σε αυτό το επίπεδο, βρίσκεις μετρημένες σε ολόκληρη τη Θεσσαλία, άνετα μπορεί να πάει την Ιταλική κουζίνα ένα επίπεδο παραπάνω, βελτιώνοντας ή προσθέτοντας κάποια πιάτα (πχ aranchini, bucatini, cannoli) ή αυξάνοντας τα πιάτα με pasta fresca.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Σε ένα νεοκλασικό του 1906 στην καρδιά των ‘’Μανάβικων’’, η παλιά και όμορφη osteria άλλαξε και έδωσε τη θέση της σε ένα σικάτο ιταλικό ristorante.
Και επειδή ό,τι καινούργιο με ελκύει, αποφάσισα να το δοκιμάσω παρέα με τον αδερφό Ιωάννη που το πρότεινε και είχε ξαναπάει.
Όμορφο, ανοιχτόκαρδο, φιλικό, καλοστημένο, γνήσιο και φιλόξενο. Άνετο, ζεστό, ψηλοτάβανο το εσωτερικό του, με παράθυρα περασμένης δεκαετίας, όμορφα καθίσματα, κυρίαρχη την πέτρα, το πλακάκι, τα απαλά χρώματα και τα λιτά φωτιστικά. Η αυλή με την ανοιγόμενη οροφή και την θέρμανση για να εξυπηρετεί και κρύα βράδια ξεχωρίζει για την εντυπωσιακή μπάρα στο αριστερό, όπου ο bartender παίζει με τις γεύσεις των cocktails που θα συνοδεύσουν το φαγητό σου.
Ωραίος μοδάτος κατάλογος με επιλογές ορεκτικών, pasta (1o), κρέας σε premium κοπές (2ο), pizza για τη μέση, κάποιες σαλάτες, γλυκά και brunch!!!Το consept του brunch πανέξυπνο μιας και γίνεται εκμετάλλευση της αυλής και τα πρωινά, με ερωτηματικό βέβαια, για την πόλη που έχει συνηθίσει σε άλλου είδους breakfast-brunch.
Η λίστα κρασιών αρκετά ενημερωμένη ως επί το πλείστον με κρασιά ελληνικών αμπελώνων, ολίγον τι τσιμπημένη θα έλεγα. Σπάσαμε την παράδοση και δοκιμάσαμε το μοναδικό ιταλικό λευκό κρασί που υπήρχε στον κατάλογο (Canti Pinot Grigio), ξηρό με έντονο αχυροκίτρινο χρώμα και αρώματα εσπεριδοειδών, ισορροπημένο με δροσιστική οξύτητα. Ζητήσαμε και ένα cooler 2-3 φορές, το οποίο ήρθε στο τραπέζι, αφού απευθυνθήκαμε στον κατάλληλο σερβιτόρο που γνώριζε τι ζητάμε!
Δοκιμάσαμε στο ξεκίνημα μια καταπληκτική bruschetta ξεροψημένη τόσο – όσο με mousse ricotta στη βάση, σοταρισμένα μανιτάρια, φρέσκια ρόκα και λίγο μπαλσάμικο.Αγαπώ ricotta και ίσως να μην είμαι ο κατάλληλος κριτής, αλλά η bruschetta ήταν μπουκιά και ταξίδι στα κεντρικά της γείτονος χώρας.
Ο πήχης ανέβηκε ψηλά, αλλά μας προσγείωσε απότομα η ομώνυμη σαλάτα. Σαν σκέψη πολύ σωστή, αφού ήταν (στα χαρτιά) ένα contrast γλυκού (μέλι σταφίδες καρύδια, μήλο) – αλμυρού (gorgonzola creme) όμορφα πλεγμένων υλικών με μωβ λάχανο, αλλά ισοπεδωτικά γλυκιά και άνευρη.
Τη σκυτάλη πήρε η pizza (bufalina), άψογη ιταλική ζύμη, αυτή που είναι τόσο λεπτή που θέλει ιδιαίτερο τρόπο να την κρατήσεις και δεν καλύπτει τη γεύση των υλικών που περιέχει, ξυλοφουρνιστή, με σάλτσα τομάτας στη βάση, mozzarella, burratta και procuito. Νοστιμότατη και χορταστική. Το πιπέρι κακώς γράφεται στα υλικά δεν ‘’ακούγεται’’.
Pasta fresca για τη συνέχεια και casarecce, κοντά ζυμαρικά με τη σχισμή κατά μήκος και σισιλιάνικη προέλευση, al tende όπως πρέπει να τρώγονται, με κομματάκια τρυφερού κοτόπουλου, κουκουνάρι, βασιλικό και λιωμένο κίτρινο αλμυρό τυρί (grana padano).
Και επειδή ένα γλυκό κλείνει υπέροχα ένα δείπνο, δοκίμασα μόνο εγώ μια εξαιρετική panacotta με αλμυρή καραμέλα βουτύρου και χοντρό αλάτι.
Με αυτά και με αυτά, κλείσαμε αρκετά καλά το δείπνο, πληρώσαμε κανονικό ποσό και ανανεώσαμε το ραντεβού για δοκιμή και άλλων πιάτων. Επειδή Ιταλικές γεύσεις σε αυτό το επίπεδο, βρίσκεις μετρημένες σε ολόκληρη τη Θεσσαλία, άνετα μπορεί να πάει την Ιταλική κουζίνα ένα επίπεδο παραπάνω, βελτιώνοντας ή προσθέτοντας κάποια πιάτα (πχ aranchini, bucatini, cannoli) ή αυξάνοντας τα πιάτα με pasta fresca.