Και ξαφνικά ο γνωστός ‘’Φάβιος’’ της Μηλίνας, αποφάσισε να ανοίξει το αδερφάκι της γνωστής ψαροταβέρνας, στην περιοχή των Παλιών του Βόλου. Η αλήθεια είναι ότι η περιοχή των Παλιών είναι μια από τις περιοχές που ταλαιπωρήθηκαν περισσότερο από άλλες συνοικίες τη χρονιά του Daniel και μετέπειτα, με αποτέλεσμα μεγάλη ανακατανομή στην εστίαση, οπότε ή νέα άφιξη αποτελεί σημαντική προσθήκη στην περιοχή.
Ο χώρος βρέθηκε στην είσοδο της πόλης, ανακαινίστηκε, βάφτηκε και διακοσμήθηκε όμορφα με θαλασσινό αέρα και διάθεση, βρήκε και το αφεντικό της κουζίνας, chef με θητεία σε γνωστά τσιπουράδικα της πόλης (Με ζεν, Σκαλάκια της Χαράς Αποστάγματα) και ξεκίνησε το γευστικό ταξίδι. Χειμωνιάτικο βραδάκι με τη γνωστή παρέα και χωρίς τον κο Υδντή φτάσαμε στην περιοχή των ‘’Παλιών’’ για δημιουργικό κους κους μετά φαγητού και αποστάγματος.
Σερβιτόροι αρκετοί, χαμογελαστοί, ενημερωμένοι για το τί θα μας προσφέρει ο ‘Φάβιος’’.Μετά και από ένα γρήγορο πέρασμα στον μεγάλο κατάλογο (αρκετά φρέσκα ψάρια και θαλασσινά σε τιμές ψαροταβέρνας δίπλα στη θάλασσα), αποφασίσαμε να κινηθούμε σε αυτό για το οποίο είχαμε έρθει: Αποστάγματα με μεζέδες.Οι ετικέτες των αποσταγμάτων περιορισμένες, κινούνται σε βολιώτικα μονοπάτια με κάποιες προσθήκες από τους δίπλα νομούς.
Οι μεζέδες κλασσικοί κυρίως, με έμφαση στη καλή πρώτη ύλη αλλά και στο ‘’χέρι’’ του άρχοντα της κουζίνας. Για αρχή ιδιαίτερη χειροποίητη ταραμοσαλάτα με κόκκους κόκκινου πιπεριού στο κέντρο για γρήγορες βούτες στο ελαφρά περασμένο από σχάρα ψωμάκι, 2 ειδών παστά με φέτες αγγουριού εδώ το λάδι ξέφυγε, απίθανο κατά γενική ομολογία χταπόδι στα κάρβουνα με σωστά αρτυμένη λαχανοσαλάτα και μια νοστιμότατη, έτοιμη να ‘’σκάσει‘’, πιπεριά Φλωρίνης γεμιστή με χειροποίητη τυροκαυτερή. Ηαψάδα ανεπαίσθητη, έπαιρνε λίγο ακόμη.
Στη συνέχεια, πλευρώτους με sauce βαλσαμικού απλά νόστιμα, τραγανά sticks κολοκυθιού συνοδεία τζατζικιού για χεράτο παιγνίδι, ροδέλες αλλά και νοστιμότατο καλαμάρι στη σχάρα, μικράζουμερά σαφρίδια και μύδια αχνιστά μόνο με λεμονάκι και όποιος προλάβει. Κάπου εκεί είπαμε να θυμηθούμε την παιδική μας ηλικία και πήραμε και μια πατάτες, χρυσαφένιες και χεράτες. Το πνεύμα το παραδώσαμε, ήταν και βράδυ, οπότε η επόμενη γύρα ζητήθηκε χωρίς μεζέδες. Δεν αγιάσαμε βέβαια διότι ήρθε στο τραπέζι κέρασμα γυαλιστερές. Ρίχνεις λεμόνι, βλέπεις κίνηση και τσουπ πας για την επόμενη και μετά το φαγητό πας σε ‘’άλλες πολιτείες’’.
Στο τέλος μαζί με τον λογαριασμό σε νορμάλ επίπεδα, γλυκάκι όχι για το ‘’πρέπει’’ αλλά για να φύγεις ευχαριστημένος. Ο ‘’Φάβιος’’ θα συνεχίσει να είναι γεμάτος με κόσμο όλων των ηλικιών –όπως και τη μέρα που το επισκεφτήκαμε- γιατί πρωτίστως σέβεται τον πελάτη με την άριστη πρώτη ύλη που διαθέτει, τις νορμάλ τιμές στην τσιπουροκάτάσταση, συνεχίζοντας από εκεί που το άφησε στη Μηλίνα.
Θα πρέπει βέβαια να αναλογιστεί πως θέλει να δουλέψει, ως τσιπουράδικο ή ως ψαροταβέρνα. Καθ’ ένα, ειδικά για την πόλη του Βόλου, έχει τα υπέρ και τα κατά.Επίσης όταν έχεις στην κουζίνα ένα chef που πιάνει το χέρι του να σου κάνει ότι φανταστείς, τον εκμεταλλεύεσαι στο έπακρο και δεν τον έχεις μόνο για τηγάνι ή σχάρα.Ερώτηση αν θα ξαναπήγαινα δεν υφίσταται, απλά γιατί η απάντηση είναι ξεκάθαρη, αφού ακόμα είμαστε στα πρώτα βήματα του μαγαζιού στον συγκεκριμένο χώρο και σίγουρα με ενδιαφέρει να δω την εξέλιξη του.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Και ξαφνικά ο γνωστός ‘’Φάβιος’’ της Μηλίνας, αποφάσισε να ανοίξει το αδερφάκι της γνωστής ψαροταβέρνας, στην περιοχή των Παλιών του Βόλου. Η αλήθεια είναι ότι η περιοχή των Παλιών είναι μια από τις περιοχές που ταλαιπωρήθηκαν περισσότερο από άλλες συνοικίες τη χρονιά του Daniel και μετέπειτα, με αποτέλεσμα μεγάλη ανακατανομή στην εστίαση, οπότε ή νέα άφιξη αποτελεί σημαντική προσθήκη στην περιοχή.
Ο χώρος βρέθηκε στην είσοδο της πόλης, ανακαινίστηκε, βάφτηκε και διακοσμήθηκε όμορφα με θαλασσινό αέρα και διάθεση, βρήκε και το αφεντικό της κουζίνας, chef με θητεία σε γνωστά τσιπουράδικα της πόλης (Με ζεν, Σκαλάκια της Χαράς Αποστάγματα) και ξεκίνησε το γευστικό ταξίδι. Χειμωνιάτικο βραδάκι με τη γνωστή παρέα και χωρίς τον κο Υδντή φτάσαμε στην περιοχή των ‘’Παλιών’’ για δημιουργικό κους κους μετά φαγητού και αποστάγματος.
Σερβιτόροι αρκετοί, χαμογελαστοί, ενημερωμένοι για το τί θα μας προσφέρει ο ‘Φάβιος’’.Μετά και από ένα γρήγορο πέρασμα στον μεγάλο κατάλογο (αρκετά φρέσκα ψάρια και θαλασσινά σε τιμές ψαροταβέρνας δίπλα στη θάλασσα), αποφασίσαμε να κινηθούμε σε αυτό για το οποίο είχαμε έρθει: Αποστάγματα με μεζέδες.Οι ετικέτες των αποσταγμάτων περιορισμένες, κινούνται σε βολιώτικα μονοπάτια με κάποιες προσθήκες από τους δίπλα νομούς.
Οι μεζέδες κλασσικοί κυρίως, με έμφαση στη καλή πρώτη ύλη αλλά και στο ‘’χέρι’’ του άρχοντα της κουζίνας. Για αρχή ιδιαίτερη χειροποίητη ταραμοσαλάτα με κόκκους κόκκινου πιπεριού στο κέντρο για γρήγορες βούτες στο ελαφρά περασμένο από σχάρα ψωμάκι, 2 ειδών παστά με φέτες αγγουριού εδώ το λάδι ξέφυγε, απίθανο κατά γενική ομολογία χταπόδι στα κάρβουνα με σωστά αρτυμένη λαχανοσαλάτα και μια νοστιμότατη, έτοιμη να ‘’σκάσει‘’, πιπεριά Φλωρίνης γεμιστή με χειροποίητη τυροκαυτερή. Η αψάδα ανεπαίσθητη, έπαιρνε λίγο ακόμη.
Στη συνέχεια, πλευρώτους με sauce βαλσαμικού απλά νόστιμα, τραγανά sticks κολοκυθιού συνοδεία τζατζικιού για χεράτο παιγνίδι, ροδέλες αλλά και νοστιμότατο καλαμάρι στη σχάρα, μικρά ζουμερά σαφρίδια και μύδια αχνιστά μόνο με λεμονάκι και όποιος προλάβει. Κάπου εκεί είπαμε να θυμηθούμε την παιδική μας ηλικία και πήραμε και μια πατάτες, χρυσαφένιες και χεράτες. Το πνεύμα το παραδώσαμε, ήταν και βράδυ, οπότε η επόμενη γύρα ζητήθηκε χωρίς μεζέδες. Δεν αγιάσαμε βέβαια διότι ήρθε στο τραπέζι κέρασμα γυαλιστερές. Ρίχνεις λεμόνι, βλέπεις κίνηση και τσουπ πας για την επόμενη και μετά το φαγητό πας σε ‘’άλλες πολιτείες’’.
Στο τέλος μαζί με τον λογαριασμό σε νορμάλ επίπεδα, γλυκάκι όχι για το ‘’πρέπει’’ αλλά για να φύγεις ευχαριστημένος. Ο ‘’Φάβιος’’ θα συνεχίσει να είναι γεμάτος με κόσμο όλων των ηλικιών –όπως και τη μέρα που το επισκεφτήκαμε- γιατί πρωτίστως σέβεται τον πελάτη με την άριστη πρώτη ύλη που διαθέτει, τις νορμάλ τιμές στην τσιπουροκάτάσταση, συνεχίζοντας από εκεί που το άφησε στη Μηλίνα.
Θα πρέπει βέβαια να αναλογιστεί πως θέλει να δουλέψει, ως τσιπουράδικο ή ως ψαροταβέρνα. Καθ’ ένα, ειδικά για την πόλη του Βόλου, έχει τα υπέρ και τα κατά.Επίσης όταν έχεις στην κουζίνα ένα chef που πιάνει το χέρι του να σου κάνει ότι φανταστείς, τον εκμεταλλεύεσαι στο έπακρο και δεν τον έχεις μόνο για τηγάνι ή σχάρα. Ερώτηση αν θα ξαναπήγαινα δεν υφίσταται, απλά γιατί η απάντηση είναι ξεκάθαρη, αφού ακόμα είμαστε στα πρώτα βήματα του μαγαζιού στον συγκεκριμένο χώρο και σίγουρα με ενδιαφέρει να δω την εξέλιξη του.