Είναι φορές που το σύμπαν συνωμοτεί, σε βάζει στη χρονομηχανή και σε επιστρέφει σε μέρη αγαπημένα, στην εποχή της αθωότητας, στην εποχή που έγραφα κασέτες με πρώτο τραγούδι πάντα το ‘’Sheena is a punk rocker’’ μιας και οι κασέτες προορίζονταν συνήθως για τα πάρτι της Αλεξάνδρας, σε ένα κουκλίστικο σπίτι 2 στενά πιο κάτω από τον ‘’Φλάρο’’.
Οπότε επανερχόμενος στην πραγματικότητα ήταν ευκολο για μένα και δεν χρειάστηκε να ψάξω και πολύ, που είχε κλείσει τραπέζι ο γιός, που ψάχνει όλα τα καινούργια στέκια στην Αθήνα.
Ταλαιπωρήθηκα όμως αρκετά εκείνο το βροχερό Σάββατο μεσημέρι με τα στραβά του Παγκρατίου, τα στενά και γλιστερά πεζοδρόμια, τις εξαιρετικές (!) ανηφόρες και τον εκνευρισμό του παρκαρίσματος.
Φτάσαμε σε δόσεις, όποτε είχα χρόνο να περιεργαστώ τον χώρο μαζί με τον κατάλογο που έφερε η ευγενέστατη και ενημερωμένη σερβιτόρα.
Αγαπώ αυτό το καλαίσθητο vintage που σου δημιουργεί όμορφα συναισθήματα και ωραίες αναμνήσεις. Αγαπώ αυτή την αγνότητα και την εκλεπτυσμένη απλότητα του χώρου ενός όμορφου καφενείου.
Αυτό ακριβώς είναι ο ‘’Φλάρος’’.
Ένα παραδοσιακό καφενείο με μια ενιαία ψηλοτάβανη σάλα στρωμένη με το κλασσικό μωσαϊκό, μαρμάρινα τραπεζάκια, τις κλασσικές σκουρόχρωμες ξύλινες καρέκλες, γήινα χρώματα, ανοιχτή κουζίνα πίσω από το πάσο για να χαζεύεις τις κατσαρόλες να σιγοβράζουν επάνω στη μασίνα και μια τζαμαρία για να λες ότι απολαμβάνεις την στενότητα του Παγκρατίου.
Ο κατάλογος μαζεμένος και προσεγμένος με όλα αυτά που θα συναντούσες σε ένα παραδοσιακό καφενείο μιας άλλης εποχής στη λογική του middle και του share. Σίγουρα αφού βρει τα πατήματα του, χρειάζεται 1-2 προσθήκες σε κρέας έστω και αν αυτό είναι πιάτο ημέρας.
Το ίδιο προσεγμένες και οι λίστες κρασιών και μπύρας με όλα τα προϊόντα από μικρούς παραγωγούς και ζυθοποιούς.
Συνοδεύσαμε με μπύρες Flaros από ζυθοποιία της δυτικής Αττικής, IPA και Amber Ale, με την δεύτερη να ταιριάζει καλύτερα με το γεύμα μας.
Ξεκινήσαμε με προζυμένιο ψωμί ελαφρά περασμένο από τη σχάρα με ρίγανη, ωραίο λάδι, ελιές και έναν νόστιμο πελτέ.
Αδυναμία της οικογένειας τα τυριά, οπότε δεν μας ξέφυγε ούτε το Τηνιακό με τη μαστίχα και το σουμάκ αλλά ούτε και το καπνιστό της Ξάνθης. Με διαφορά το αγελαδινό της Τήνου άφηνε καλύτερη επίγευση, ένοιωθες όλα τα συστατικά που περιέγραφε ο κατάλογος.
Η καπνιστή γραβιέρα δεν μπόρεσε να κυριαρχήσει όσο και αν βοηθήθηκε από την πολύ καλή χειροποίητη μαρμελάδα.
Τα χόρτα με την ντομάτα, το λεμόνι και την πίκλα αλμύρα είναι πιάτο που παρακαλάς να βρεις σε όλα τα μαγαζιά που σερβίρουν πιάτο με στείρα χόρτα. Ένα πιάτο με σωστή αναλογία υλικών, κάθε συστατικό είχε τον ρόλο του και όλα μαζί συνέθεταν τα αρώματα που γεύονταν ο ουρανίσκος.
Κάπου εκεί έφτασε στο τραπέζι και η οφτή πατάτα σωστά ψημένη, μυρωδάτη αν και η sour cream δεν έβγαζε αυτό το καπνιστό της πάπρικας που περιείχε.
Πολύ καλό το ημίπαστο (μαγιάτικο) που πήραμε για το surf ‘n’ turf της υπόθεσης, λάδι, λεμόνι και σουμάκ έκαναν όλη τη δουλειά και ο chef για να δώσει το κάτι παραπάνω πρόσθεσε και το κρίταμο.
Εξαιρετικό για εμάς που αγαπάμε τόνο, ο ημίπαστος τόνος που μας κέρασε στο τέλος, το καλύτερο συνοδευτικό για το επίσης κερασμένο αρωματικό και φρουτώδες τσίπουρο.
Η πίτα ημέρας στην οποία έγινε χαλαρά refill, ήταν μια πειραγμένη και με πολύ λεπτό crispy φύλλο τυρόπιτα, με αρώματα Αιγαίου που παρακαλάς να βρεις μαγαζί να την έχει, να την τυλίγεις και να την γεύεσαι κάθε πρωί πηγαίνοντας στη δουλεία.
Επειγόντως για τον κατάλογο.
Κλείσαμε με το μοσχαράκι με το γιουβέτσι Χ2. Το μέρος του μοσχαριού (τορτούγκα) βοηθούσε να είναι το κομμάτι τρυφερό και να έχει βελούδινη υφή, σωστό το χύλωμα στο κριθαράκι, αέρινη η σάλτσα ντομάτας, με την ξερή μυζήθρα να ανεβάζει τη γεύση και το όλο σύνολο να κάνει το πιάτο μαμαδίσιο.
Φύγαμε μετά από μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με τον χαμογελαστό ιδιοκτήτη και chef Στράτο που χωρίς να ξέρω το βιογραφικό του, είδα ένα άνθρωπο δεκτικό με όρεξη, μεράκι και πολλές ιδέες έτοιμες για μελλοντική εκτέλεση.
Στον δρόμο για το αυτοκίνητο, με Παγκρατιώτικη κίνηση και αρκετά μουντό καιρό, στη στροφή της Φορμίωνος, ο εγκέφαλος έκανε τα γνωστά του κόλπα και έφερε στο σήμερα την Αλεξάνδρα να ρυθμίζει τις τελευταίες λεπτομέρειες για το επόμενο πάρτι!!!
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Είναι φορές που το σύμπαν συνωμοτεί, σε βάζει στη χρονομηχανή και σε επιστρέφει σε μέρη αγαπημένα, στην εποχή της αθωότητας, στην εποχή που έγραφα κασέτες με πρώτο τραγούδι πάντα το ‘’Sheena is a punk rocker’’ μιας και οι κασέτες προορίζονταν συνήθως για τα πάρτι της Αλεξάνδρας, σε ένα κουκλίστικο σπίτι 2 στενά πιο κάτω από τον ‘’Φλάρο’’.
Οπότε επανερχόμενος στην πραγματικότητα ήταν ευκολο για μένα και δεν χρειάστηκε να ψάξω και πολύ, που είχε κλείσει τραπέζι ο γιός, που ψάχνει όλα τα καινούργια στέκια στην Αθήνα.
Ταλαιπωρήθηκα όμως αρκετά εκείνο το βροχερό Σάββατο μεσημέρι με τα στραβά του Παγκρατίου, τα στενά και γλιστερά πεζοδρόμια, τις εξαιρετικές (!) ανηφόρες και τον εκνευρισμό του παρκαρίσματος.
Φτάσαμε σε δόσεις, όποτε είχα χρόνο να περιεργαστώ τον χώρο μαζί με τον κατάλογο που έφερε η ευγενέστατη και ενημερωμένη σερβιτόρα.
Αγαπώ αυτό το καλαίσθητο vintage που σου δημιουργεί όμορφα συναισθήματα και ωραίες αναμνήσεις. Αγαπώ αυτή την αγνότητα και την εκλεπτυσμένη απλότητα του χώρου ενός όμορφου καφενείου.
Αυτό ακριβώς είναι ο ‘’Φλάρος’’.
Ένα παραδοσιακό καφενείο με μια ενιαία ψηλοτάβανη σάλα στρωμένη με το κλασσικό μωσαϊκό, μαρμάρινα τραπεζάκια, τις κλασσικές σκουρόχρωμες ξύλινες καρέκλες, γήινα χρώματα, ανοιχτή κουζίνα πίσω από το πάσο για να χαζεύεις τις κατσαρόλες να σιγοβράζουν επάνω στη μασίνα και μια τζαμαρία για να λες ότι απολαμβάνεις την στενότητα του Παγκρατίου.
Ο κατάλογος μαζεμένος και προσεγμένος με όλα αυτά που θα συναντούσες σε ένα παραδοσιακό καφενείο μιας άλλης εποχής στη λογική του middle και του share. Σίγουρα αφού βρει τα πατήματα του, χρειάζεται 1-2 προσθήκες σε κρέας έστω και αν αυτό είναι πιάτο ημέρας.
Το ίδιο προσεγμένες και οι λίστες κρασιών και μπύρας με όλα τα προϊόντα από μικρούς παραγωγούς και ζυθοποιούς.
Συνοδεύσαμε με μπύρες Flaros από ζυθοποιία της δυτικής Αττικής, IPA και Amber Ale, με την δεύτερη να ταιριάζει καλύτερα με το γεύμα μας.
Ξεκινήσαμε με προζυμένιο ψωμί ελαφρά περασμένο από τη σχάρα με ρίγανη, ωραίο λάδι, ελιές και έναν νόστιμο πελτέ.
Αδυναμία της οικογένειας τα τυριά, οπότε δεν μας ξέφυγε ούτε το Τηνιακό με τη μαστίχα και το σουμάκ αλλά ούτε και το καπνιστό της Ξάνθης. Με διαφορά το αγελαδινό της Τήνου άφηνε καλύτερη επίγευση, ένοιωθες όλα τα συστατικά που περιέγραφε ο κατάλογος.
Η καπνιστή γραβιέρα δεν μπόρεσε να κυριαρχήσει όσο και αν βοηθήθηκε από την πολύ καλή χειροποίητη μαρμελάδα.
Τα χόρτα με την ντομάτα, το λεμόνι και την πίκλα αλμύρα είναι πιάτο που παρακαλάς να βρεις σε όλα τα μαγαζιά που σερβίρουν πιάτο με στείρα χόρτα. Ένα πιάτο με σωστή αναλογία υλικών, κάθε συστατικό είχε τον ρόλο του και όλα μαζί συνέθεταν τα αρώματα που γεύονταν ο ουρανίσκος.
Κάπου εκεί έφτασε στο τραπέζι και η οφτή πατάτα σωστά ψημένη, μυρωδάτη αν και η sour cream δεν έβγαζε αυτό το καπνιστό της πάπρικας που περιείχε.
Πολύ καλό το ημίπαστο (μαγιάτικο) που πήραμε για το surf ‘n’ turf της υπόθεσης, λάδι, λεμόνι και σουμάκ έκαναν όλη τη δουλειά και ο chef για να δώσει το κάτι παραπάνω πρόσθεσε και το κρίταμο.
Εξαιρετικό για εμάς που αγαπάμε τόνο, ο ημίπαστος τόνος που μας κέρασε στο τέλος, το καλύτερο συνοδευτικό για το επίσης κερασμένο αρωματικό και φρουτώδες τσίπουρο.
Η πίτα ημέρας στην οποία έγινε χαλαρά refill, ήταν μια πειραγμένη και με πολύ λεπτό crispy φύλλο τυρόπιτα, με αρώματα Αιγαίου που παρακαλάς να βρεις μαγαζί να την έχει, να την τυλίγεις και να την γεύεσαι κάθε πρωί πηγαίνοντας στη δουλεία.
Επειγόντως για τον κατάλογο.
Κλείσαμε με το μοσχαράκι με το γιουβέτσι Χ2. Το μέρος του μοσχαριού (τορτούγκα) βοηθούσε να είναι το κομμάτι τρυφερό και να έχει βελούδινη υφή, σωστό το χύλωμα στο κριθαράκι, αέρινη η σάλτσα ντομάτας, με την ξερή μυζήθρα να ανεβάζει τη γεύση και το όλο σύνολο να κάνει το πιάτο μαμαδίσιο.
Φύγαμε μετά από μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με τον χαμογελαστό ιδιοκτήτη και chef Στράτο που χωρίς να ξέρω το βιογραφικό του, είδα ένα άνθρωπο δεκτικό με όρεξη, μεράκι και πολλές ιδέες έτοιμες για μελλοντική εκτέλεση.
Στον δρόμο για το αυτοκίνητο, με Παγκρατιώτικη κίνηση και αρκετά μουντό καιρό, στη στροφή της Φορμίωνος, ο εγκέφαλος έκανε τα γνωστά του κόλπα και έφερε στο σήμερα την Αλεξάνδρα να ρυθμίζει τις τελευταίες λεπτομέρειες για το επόμενο πάρτι!!!