Ευχάριστη έκπληξη για το 2026 στο κομμάτι της εστίασης σίγουρα είναι η επαναλειτουργία του ‘’Αίθριου’’, η δημιουργική ελληνική κουζίνα του οποίου έλειψε στην πόλη, μετά τις καταστροφές του Daniel.
Βέβαια ο χώρος του Τσαλαπάτα που στέγαζε το ‘’Αίθριο’’ και ειδικά ο εξωτερικός, απέχει παρασάγγας από τον νέο χώρο. Ειδικά στο κομμάτι της άνεσης ένα θεματάκι σίγουρα υπάρχει, αν και τα τραπέζια έχουν τις δέουσες αποστάσεις μεταξύ τους, αλλά.
Ο εξωτερικός χώρος του νέου μαγαζιού σε περίπτωση που θα χρησιμοποιηθεί δεν νομίζω ότι είναι ο ιδανικότερος. Αυτό κατά βάση οφείλεται στην προηγούμενη χρήση του χώρου που ναι μεν ήταν στο κομμάτι της εστίασης, αλλά με τελείως διαφορετικό προσανατολισμό.
Η όλη σχεδίαση του εσωτερικού είναι υποδειγματική σε αυτό που πρεσβεύει η κουζίνα του, με ανάλαφρες γραμμές στα έπιπλα, minimal φωτιστικά, χρώματα στους τοίχους χαρούμενα, ευχαρίστα στο μάτι, άνετη ανοιχτή κουζίνα, αλλά αρκετά μεγάλο και σε λάθος σημείο bar για τα δεδομένα του χώρου.
Και αφού το λέγαμε καιρό, το αποφασίσαμε και ένα μεσημέρι Κυριακής καθίσαμε να γευτούμε αυτά που ετοιμάζει ο chef.
Η κάρτα του μενού αρκετά μικρή, με πιάτα η χαρά του surf ‘n’ turf θα έλεγα, με ελλείψεις σίγουρα στα ορεκτικά (4), τα οποία αποτελούνται από 2 ωμές παρασκευές, γαρίδες tempura και arancini μανιταριών.
Για το τραπέζι μας arancini επί δύο, μιας και το πιάτο είχε 4 κομμάτια και εμείς ήμασταν 6. Στην αρχή με ξένισε το μέγεθος, αφού ήταν αρκετά μικρά σε σχέση με τα παραδοσιακά της γέιτονος χώρας, η γεύση όμως ήταν από άλλο πλανήτη. Ο συνδυασμός μανιτάρι – τρούφα είναι άχαστος χρόνια τώρα, η crispy υφή στο εξωτερικό περιέκλειε ένα ζουμερό νόστιμο εσωτερικό με απολύτως χρήσιμη την κρέμα πιπεριάς στην κορυφή από τα σφαιρίδια, που σίγουρα θα μπορούσε να είναι λίγο περισσότερη.
Η ρωμαϊκή σαλάτα αέρινη, εκπλήρωσε την αποστολή της στο ακέραιο, αφού τα υλικά της (caesar’s sauce, κοτόπουλο, κρουτόν, parmesan flakes) ήταν στην ποσότητα που χρειαζόταν για να ανοίξουν την όρεξη, χωρίς να φουσκώσουν.
Νόστιμα τα σιουφιχτά με την τρούφα και την παρμεζάνα σωστά δεμένα, εξαιρετικό το ριζότο αυγολέμονο το οποίο πουδραρίστηκε άψογα με σκόνη από αμπελόφυλλα για να βγει στη σάλα και χρωματίστηκε τέλεια με ένα γευστικό λάδι άνηθου.
Οι λάτρεις των ορεινών γεύσεων, θα ευχαριστηθούν το πιάτο με το οσομπούκο σε βάση τραχανά, στο οποίο τα εύσημα εκτός από το μαλακό κομμάτι μοσχαριού παίρνει και η νόστιμη gremolata που το σκέπαζε.
Ζουμερός και ο χοιρινός λαιμός, όλα τα υλικά του πιάτου (λάχανο, καπνιστό τυρί, πατάτα σε μορφή κρέμας) εδιναν και από κάτι στη γεύση, μικρή όμως η μερίδα του κρέατος.
Τελευταίο πιάτο στο τραπέζι, ένα νόστιμο φιλέτο φαγκρί με μια crispy πέτσα ξαπλωμένο σε σωστά μπλανσαρισμένο σπανάκι και σάλτσα μαύρου σκόρδου. Θα σκεφτεί κανείς, ένα κλασσικό φιλέτο ψαριού. Ναι αλλά τα σπασμένα φουντούκια με τα ζαράκια από απάκι δυναμίτισαν το πιάτο.
Συνοδέψαμε με μια μαλαγουζιά έντονα αρωματική από μικρό ντόπιο παραγωγό. Επιλογή από μια αξιοπρεπέστατη λίστα κρασιών.
Κλείσαμε με όλα τα γλυκά του καταλόγου, 3 τον αριθμό.
Αδιάφορο το τιραμισού με εξαίρεση το ρυζόφυλλο σοκολάτας που του έδινε ένα μικρό boost, instagramική αλλά και νόστιμη η κρέμα framboise με τα εξωτικά παρελκόμενά της, μαρέγκα ινδοκάρυδο και namelaka καρύδας.
Άφησα στο τέλος το must eat του καταλόγου, απλό σε σημείο αδιαφορίας λόγω ονόματος, ρυζόγαλο.
Είναι από αυτά τα πιάτα που λες, ‘’δεν μπορεί το είδε όνειρο ο chef, ξύπνησε και το δημιούργησε’’. Γεύεσαι ρυζόγαλο σε εκτέλεση πέραν της φαντασίας αφού η γνωστή κρέμα αφρατεύει και μπλέκεται με καραμελωμένους ξηρούς καρπούς και caramel choco, ενώ στο τέλος η επίγευση που σου μένει είναι ρυζόγαλου.
Τα υλικά έρχονται χωριστά και η σύνθεση τους σε βαθύ μπολ γίνεται από την σερβιτόρα στο τραπέζι!
Οι τιμές χωρίς να ξεφεύγουν, είναι ελαφρά τσιμπημένες, αλλά δεν σου αφήνουν άσχημη αίσθηση, όταν έρθει ο λογαριασμός.
Φεύγοντας το πρόσημο σίγουρα είναι θετικό,η αίσθηση που σου αφήνει είναι ενός ευχάριστου γευστικού ΄2ωρου, η απορία όμως που μένει είναι για το πόσες ακόμα φορές μπορείς να πας και να γευτείς τα ίδια πιάτα.
Βέβαια η λύση είναι πιάτο-α ημέρας ή αλλαγή πιάτων του μενού ανά τακτά διαστήματα.
Ένα από τα καλύτερα all day bar restaurants της πόλης.
Απλωμένο στην περιοχή του πολυχώρου Τσαλαπάτα, με όμορφο εσωτερικό και άνετο εξωτερικό χώρο. Συνδυασμός ξύλου και μετάλλου, μοντέρνος minimal βιομηχανικός χώρος, vintage αντικείμενα σε προθήκες, αρκετά φυτά που πλαισιώνουν τα τραπέζια και ομορφαίνουν το έξω του, τούβλινες λεπτομέρειες, ευρύχωρα τραπέζια, όμορφα σερβίτσια, lounge μουσική από dj.
Η εξυπηρέτηση των σερβιτόρων ήταν αυτή που έπρεπε. Μας ανέλυσαν τα πιάτα ημέρας, άκουσαν τα παράπονα μας, μας βοήθησαν στην επιλογή του μενού. Από αυτό το κομμάτι οκ.
Στα του φαγητού τώρα. Για μένα ισχύει το κάθε πέρσι και καλύτερα. Όχι βέβαια σε όλα τα πιάτα και εξηγούμαι:
Θυμάμαι τελευταία φορά ένα φανταστικό μενού από όλες τις απόψεις. Χαιρόσουν να δοκιμάζεις πιάτα. Άξιζε σίγουρα τα λεφτά του. Και τώρα, είχα ανάλογες προσδοκίες, αλλά δυστυχώς δεν δικαιώθηκα.
Ξεκινήσαμε με ποικιλία από ψωμάκια και κριτσίνια που συνοδεύονταν από μια νοστιμότατη τυρένια sauce. Αρκετά σε ποσότητα και σίγουρα αξίζουν τα ευρώ που χρεώνονται. Όταν όμως βλέπεις, ότι δεν έχουν φαγωθεί αυτά που ήρθαν αρχικά στο τραπέζι (για 2 άτομα), το ελάχιστο, ρωτάς αν θα φέρεις για τα υπόλοιπα 3. Τακτική που εφαρμόζεται παντού όταν χρεώνεται το καλωσόρισμα.
Η σαλάτα με τα 2 είδη λάχανου και την πανσέτα δεν είναι επιπέδου ‘’Αιθρίου’’. Τι να το κάνω ότι η πανσέτα ήταν άριστα ψημένη τρυφερή και ζουμερή; Το λάχανο μπορούσε να κοπεί καλύτερα όπως και τα φιλέτα από το πορτοκάλι. Η vinaigrette πορτοκαλιού έδενε υπέροχα με τη σαλάτα, σίγουρα όμως δεν ‘’έβγαζε’’ ούτε θυμάρι αλλά ούτε και τσίντζερ.
Βγάζω το καπέλο στον chef στα ορεκτικά.
Τραγανά sticks πατάτας ψιλοκομμένο ψητό απάκι, τυρένια sauce για την υγρασία στη βάση και στο κέντρο να στρογγυλοκάθεται τραγανό αυγό παναρισμένο με αφυδατωμένο μαϊντανό και μυρωδικά. Εξαιρετικό πιάτο ότι καλύτερο για να σε βάλει στο παιγνίδι των κυρίως.
Carpaccio μοσχαρίσιο απίθανης γεύσης με χοντρό αλάτι, μυρωδικά και μουστάρδα μήλου. Η ρόκα από πάνω βοηθούσε μόνο στο ντεκόρ.
Και εκεί λοιπόν που ήμασταν έτοιμοι και ακονίζαμε τα μαχαιροπήρουνα για τα κυρίως, ήρθε η ανώμαλη προσγείωση.
Δοκίμασα το πιάτο ημέρας, χειροποίητες κοχύλες οι οποίες είχαν στρογγυλοκαθίσει σε εύγευστη σάλτσα ντομάτας, γεμιστές με χοιρινό και αρσενικό Νάξου και από πάνω παρμεζάνα. Το ζυμαρικό σε άλλα σημεία ήταν σωστά ψημένο, σε άλλα δεν κοβόταν λόγω του υπερβολικού ψησίματος, το δε χοιρινό ήταν υπερβολικά διαλυμένο από το μαγείρεμα που θύμιζε παιδική τροφή. Πιάτο για το οποίο έγιναν τα παράπονα στον σερβιτόρο αλλά μείναμε στο ‘’θα ενημερώσω τον chef’’. Μόνο και μόνο από ευγένεια, δεν ζήτησα να το πάρει πίσω και να αντικατασταθεί με κάτι άλλο, αλλά μάλλον έπρεπε.
Θα το έλεγα ‘’το σοφρίτο αλλιώς’’, μοσχαρίσια μπαλοτίνα εξαιρετικά παναρισμένη με πάνκο, νόστιμη σάλτσα του γνωστού πιάτου, γευστικός πουρές από πατάτα, πλαισιωμένα με jele κρασιού, slices από ραπανάκι, νόστιμα νιόκι και έξτρα κομμάτια πατάτας περισσότερο για τη διακόσμηση. Το αποτέλεσμα δικαιώνει τον chef, αν και θα προτιμούσα ολόκληρο κομμάτι κρέατος και όχι pulled.
Κριθαρότο με λουκάνικο κόκορα και νιβατό από τα Βερδικούσια Λάρισας, ένα εξαιρετικό κρεμμώδες τυρί με έντονη γεύση που άνετα στέκεται μόνο του στο τραπέζι. Σωστά δεμένο και χυλωμένο το κριθαρότο, ωραία τα αρώματα από τα μυρωδικά και τέλος. Το νιβατό έκλεβε ή καλύτερα χαλούσε τα αρώματα από το κριθαρότο, το δε ολόκληρο λουκάνικο μέσα στο πιάτο και κόκορα να ήταν, δε νομίζω ότι έδινε κάτι στο όλο σύνολο. Θα το προτιμούσα κάπως αλλιώς για να προσδώσει τη γεύση.
Το καλύτερο πιάτο που έφτασε στο τραπέζι ήταν η μοσχαρίσια ουρά με τις πλεξούδες. Εξαιρετικό το ζυμαρικό, ωραία μαγειρεμένη η ουρά. Όλα τα συνοδευτικά, η κρέμα κολοκύθας με κάρι, το μαύρο σκόρδο αλλά και το κατσικίσιο τυρί είχαν λόγο ύπαρξης στο πιάτο και ανέβαζαν τη γεύση.
Τέλος το μπούτι κοτόπουλο, σωστά ψημένο, γευστικός ο πουρές γλυκοπατάτας αλλά καλύφθηκαν οι γεύσεις από όλα τα υπόλοιπα που περιέχει το πιάτο.
Κλείσαμε με εξαιρετική namelaka άρτια εκτελεσμένη με φοβερές γεύσεις και αρώματα στο σύνολο και άνευρο σπασμένο mille feuille όπου η κρέμα μασκαρπόνε αλλά και η λευκή σοκολάτα το ρίχνουν επίπεδο.
Δώσαμε 25 ευρώ pp μαζί με 2 νερά, 2 μπύρες και ½ ροζέ κρασί, που αν το φαγητό ήταν στα προηγούμενα επίπεδα θα ήταν το ιδανικό vfm. Δυστυχώς όμως δεν ήταν. Τέλος όταν αλλάζεις όλο το μενού καλό είναι να αλλάζεις και τα επιδόρπια, πράγμα που δεν έχει γίνει.
Θα ξαναδώσω και άλλη ευκαιρία στο ‘’Αίθριο’’, μ’ αρέσουν πολλά στον συγκεκριμένο χώρο, αυτή τη φορά όμως με απογοήτευσε.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Ευχάριστη έκπληξη για το 2026 στο κομμάτι της εστίασης σίγουρα είναι η επαναλειτουργία του ‘’Αίθριου’’, η δημιουργική ελληνική κουζίνα του οποίου έλειψε στην πόλη, μετά τις καταστροφές του Daniel.
Βέβαια ο χώρος του Τσαλαπάτα που στέγαζε το ‘’Αίθριο’’ και ειδικά ο εξωτερικός, απέχει παρασάγγας από τον νέο χώρο. Ειδικά στο κομμάτι της άνεσης ένα θεματάκι σίγουρα υπάρχει, αν και τα τραπέζια έχουν τις δέουσες αποστάσεις μεταξύ τους, αλλά.
Ο εξωτερικός χώρος του νέου μαγαζιού σε περίπτωση που θα χρησιμοποιηθεί δεν νομίζω ότι είναι ο ιδανικότερος. Αυτό κατά βάση οφείλεται στην προηγούμενη χρήση του χώρου που ναι μεν ήταν στο κομμάτι της εστίασης, αλλά με τελείως διαφορετικό προσανατολισμό.
Η όλη σχεδίαση του εσωτερικού είναι υποδειγματική σε αυτό που πρεσβεύει η κουζίνα του, με ανάλαφρες γραμμές στα έπιπλα, minimal φωτιστικά, χρώματα στους τοίχους χαρούμενα, ευχαρίστα στο μάτι, άνετη ανοιχτή κουζίνα, αλλά αρκετά μεγάλο και σε λάθος σημείο bar για τα δεδομένα του χώρου.
Και αφού το λέγαμε καιρό, το αποφασίσαμε και ένα μεσημέρι Κυριακής καθίσαμε να γευτούμε αυτά που ετοιμάζει ο chef.
Η κάρτα του μενού αρκετά μικρή, με πιάτα η χαρά του surf ‘n’ turf θα έλεγα, με ελλείψεις σίγουρα στα ορεκτικά (4), τα οποία αποτελούνται από 2 ωμές παρασκευές, γαρίδες tempura και arancini μανιταριών.
Για το τραπέζι μας arancini επί δύο, μιας και το πιάτο είχε 4 κομμάτια και εμείς ήμασταν 6. Στην αρχή με ξένισε το μέγεθος, αφού ήταν αρκετά μικρά σε σχέση με τα παραδοσιακά της γέιτονος χώρας, η γεύση όμως ήταν από άλλο πλανήτη. Ο συνδυασμός μανιτάρι – τρούφα είναι άχαστος χρόνια τώρα, η crispy υφή στο εξωτερικό περιέκλειε ένα ζουμερό νόστιμο εσωτερικό με απολύτως χρήσιμη την κρέμα πιπεριάς στην κορυφή από τα σφαιρίδια, που σίγουρα θα μπορούσε να είναι λίγο περισσότερη.
Η ρωμαϊκή σαλάτα αέρινη, εκπλήρωσε την αποστολή της στο ακέραιο, αφού τα υλικά της (caesar’s sauce, κοτόπουλο, κρουτόν, parmesan flakes) ήταν στην ποσότητα που χρειαζόταν για να ανοίξουν την όρεξη, χωρίς να φουσκώσουν.
Νόστιμα τα σιουφιχτά με την τρούφα και την παρμεζάνα σωστά δεμένα, εξαιρετικό το ριζότο αυγολέμονο το οποίο πουδραρίστηκε άψογα με σκόνη από αμπελόφυλλα για να βγει στη σάλα και χρωματίστηκε τέλεια με ένα γευστικό λάδι άνηθου.
Οι λάτρεις των ορεινών γεύσεων, θα ευχαριστηθούν το πιάτο με το οσομπούκο σε βάση τραχανά, στο οποίο τα εύσημα εκτός από το μαλακό κομμάτι μοσχαριού παίρνει και η νόστιμη gremolata που το σκέπαζε.
Ζουμερός και ο χοιρινός λαιμός, όλα τα υλικά του πιάτου (λάχανο, καπνιστό τυρί, πατάτα σε μορφή κρέμας) εδιναν και από κάτι στη γεύση, μικρή όμως η μερίδα του κρέατος.
Τελευταίο πιάτο στο τραπέζι, ένα νόστιμο φιλέτο φαγκρί με μια crispy πέτσα ξαπλωμένο σε σωστά μπλανσαρισμένο σπανάκι και σάλτσα μαύρου σκόρδου. Θα σκεφτεί κανείς, ένα κλασσικό φιλέτο ψαριού. Ναι αλλά τα σπασμένα φουντούκια με τα ζαράκια από απάκι δυναμίτισαν το πιάτο.
Συνοδέψαμε με μια μαλαγουζιά έντονα αρωματική από μικρό ντόπιο παραγωγό. Επιλογή από μια αξιοπρεπέστατη λίστα κρασιών.
Κλείσαμε με όλα τα γλυκά του καταλόγου, 3 τον αριθμό.
Αδιάφορο το τιραμισού με εξαίρεση το ρυζόφυλλο σοκολάτας που του έδινε ένα μικρό boost, instagramική αλλά και νόστιμη η κρέμα framboise με τα εξωτικά παρελκόμενά της, μαρέγκα ινδοκάρυδο και namelaka καρύδας.
Άφησα στο τέλος το must eat του καταλόγου, απλό σε σημείο αδιαφορίας λόγω ονόματος, ρυζόγαλο.
Είναι από αυτά τα πιάτα που λες, ‘’δεν μπορεί το είδε όνειρο ο chef, ξύπνησε και το δημιούργησε’’. Γεύεσαι ρυζόγαλο σε εκτέλεση πέραν της φαντασίας αφού η γνωστή κρέμα αφρατεύει και μπλέκεται με καραμελωμένους ξηρούς καρπούς και caramel choco, ενώ στο τέλος η επίγευση που σου μένει είναι ρυζόγαλου.
Τα υλικά έρχονται χωριστά και η σύνθεση τους σε βαθύ μπολ γίνεται από την σερβιτόρα στο τραπέζι!
Οι τιμές χωρίς να ξεφεύγουν, είναι ελαφρά τσιμπημένες, αλλά δεν σου αφήνουν άσχημη αίσθηση, όταν έρθει ο λογαριασμός.
Φεύγοντας το πρόσημο σίγουρα είναι θετικό, η αίσθηση που σου αφήνει είναι ενός ευχάριστου γευστικού ΄2ωρου, η απορία όμως που μένει είναι για το πόσες ακόμα φορές μπορείς να πας και να γευτείς τα ίδια πιάτα.
Βέβαια η λύση είναι πιάτο-α ημέρας ή αλλαγή πιάτων του μενού ανά τακτά διαστήματα.
Οψόμεθα.
Ένα από τα καλύτερα all day bar restaurants της πόλης.
Απλωμένο στην περιοχή του πολυχώρου Τσαλαπάτα, με όμορφο εσωτερικό και άνετο εξωτερικό χώρο. Συνδυασμός ξύλου και μετάλλου, μοντέρνος minimal βιομηχανικός χώρος, vintage αντικείμενα σε προθήκες, αρκετά φυτά που πλαισιώνουν τα τραπέζια και ομορφαίνουν το έξω του, τούβλινες λεπτομέρειες, ευρύχωρα τραπέζια, όμορφα σερβίτσια, lounge μουσική από dj.
Η εξυπηρέτηση των σερβιτόρων ήταν αυτή που έπρεπε. Μας ανέλυσαν τα πιάτα ημέρας, άκουσαν τα παράπονα μας, μας βοήθησαν στην επιλογή του μενού. Από αυτό το κομμάτι οκ.
Στα του φαγητού τώρα. Για μένα ισχύει το κάθε πέρσι και καλύτερα. Όχι βέβαια σε όλα τα πιάτα και εξηγούμαι:
Θυμάμαι τελευταία φορά ένα φανταστικό μενού από όλες τις απόψεις. Χαιρόσουν να δοκιμάζεις πιάτα. Άξιζε σίγουρα τα λεφτά του. Και τώρα, είχα ανάλογες προσδοκίες, αλλά δυστυχώς δεν δικαιώθηκα.
Ξεκινήσαμε με ποικιλία από ψωμάκια και κριτσίνια που συνοδεύονταν από μια νοστιμότατη τυρένια sauce. Αρκετά σε ποσότητα και σίγουρα αξίζουν τα ευρώ που χρεώνονται. Όταν όμως βλέπεις, ότι δεν έχουν φαγωθεί αυτά που ήρθαν αρχικά στο τραπέζι (για 2 άτομα), το ελάχιστο, ρωτάς αν θα φέρεις για τα υπόλοιπα 3. Τακτική που εφαρμόζεται παντού όταν χρεώνεται το καλωσόρισμα.
Η σαλάτα με τα 2 είδη λάχανου και την πανσέτα δεν είναι επιπέδου ‘’Αιθρίου’’. Τι να το κάνω ότι η πανσέτα ήταν άριστα ψημένη τρυφερή και ζουμερή; Το λάχανο μπορούσε να κοπεί καλύτερα όπως και τα φιλέτα από το πορτοκάλι. Η vinaigrette πορτοκαλιού έδενε υπέροχα με τη σαλάτα, σίγουρα όμως δεν ‘’έβγαζε’’ ούτε θυμάρι αλλά ούτε και τσίντζερ.
Βγάζω το καπέλο στον chef στα ορεκτικά.
Τραγανά sticks πατάτας ψιλοκομμένο ψητό απάκι, τυρένια sauce για την υγρασία στη βάση και στο κέντρο να στρογγυλοκάθεται τραγανό αυγό παναρισμένο με αφυδατωμένο μαϊντανό και μυρωδικά. Εξαιρετικό πιάτο ότι καλύτερο για να σε βάλει στο παιγνίδι των κυρίως.
Carpaccio μοσχαρίσιο απίθανης γεύσης με χοντρό αλάτι, μυρωδικά και μουστάρδα μήλου. Η ρόκα από πάνω βοηθούσε μόνο στο ντεκόρ.
Και εκεί λοιπόν που ήμασταν έτοιμοι και ακονίζαμε τα μαχαιροπήρουνα για τα κυρίως, ήρθε η ανώμαλη προσγείωση.
Δοκίμασα το πιάτο ημέρας, χειροποίητες κοχύλες οι οποίες είχαν στρογγυλοκαθίσει σε εύγευστη σάλτσα ντομάτας, γεμιστές με χοιρινό και αρσενικό Νάξου και από πάνω παρμεζάνα. Το ζυμαρικό σε άλλα σημεία ήταν σωστά ψημένο, σε άλλα δεν κοβόταν λόγω του υπερβολικού ψησίματος, το δε χοιρινό ήταν υπερβολικά διαλυμένο από το μαγείρεμα που θύμιζε παιδική τροφή. Πιάτο για το οποίο έγιναν τα παράπονα στον σερβιτόρο αλλά μείναμε στο ‘’θα ενημερώσω τον chef’’. Μόνο και μόνο από ευγένεια, δεν ζήτησα να το πάρει πίσω και να αντικατασταθεί με κάτι άλλο, αλλά μάλλον έπρεπε.
Θα το έλεγα ‘’το σοφρίτο αλλιώς’’, μοσχαρίσια μπαλοτίνα εξαιρετικά παναρισμένη με πάνκο, νόστιμη σάλτσα του γνωστού πιάτου, γευστικός πουρές από πατάτα, πλαισιωμένα με jele κρασιού, slices από ραπανάκι, νόστιμα νιόκι και έξτρα κομμάτια πατάτας περισσότερο για τη διακόσμηση. Το αποτέλεσμα δικαιώνει τον chef, αν και θα προτιμούσα ολόκληρο κομμάτι κρέατος και όχι pulled.
Κριθαρότο με λουκάνικο κόκορα και νιβατό από τα Βερδικούσια Λάρισας, ένα εξαιρετικό κρεμμώδες τυρί με έντονη γεύση που άνετα στέκεται μόνο του στο τραπέζι. Σωστά δεμένο και χυλωμένο το κριθαρότο, ωραία τα αρώματα από τα μυρωδικά και τέλος. Το νιβατό έκλεβε ή καλύτερα χαλούσε τα αρώματα από το κριθαρότο, το δε ολόκληρο λουκάνικο μέσα στο πιάτο και κόκορα να ήταν, δε νομίζω ότι έδινε κάτι στο όλο σύνολο. Θα το προτιμούσα κάπως αλλιώς για να προσδώσει τη γεύση.
Το καλύτερο πιάτο που έφτασε στο τραπέζι ήταν η μοσχαρίσια ουρά με τις πλεξούδες. Εξαιρετικό το ζυμαρικό, ωραία μαγειρεμένη η ουρά. Όλα τα συνοδευτικά, η κρέμα κολοκύθας με κάρι, το μαύρο σκόρδο αλλά και το κατσικίσιο τυρί είχαν λόγο ύπαρξης στο πιάτο και ανέβαζαν τη γεύση.
Τέλος το μπούτι κοτόπουλο, σωστά ψημένο, γευστικός ο πουρές γλυκοπατάτας αλλά καλύφθηκαν οι γεύσεις από όλα τα υπόλοιπα που περιέχει το πιάτο.
Κλείσαμε με εξαιρετική namelaka άρτια εκτελεσμένη με φοβερές γεύσεις και αρώματα στο σύνολο και άνευρο σπασμένο mille feuille όπου η κρέμα μασκαρπόνε αλλά και η λευκή σοκολάτα το ρίχνουν επίπεδο.
Δώσαμε 25 ευρώ pp μαζί με 2 νερά, 2 μπύρες και ½ ροζέ κρασί, που αν το φαγητό ήταν στα προηγούμενα επίπεδα θα ήταν το ιδανικό vfm. Δυστυχώς όμως δεν ήταν. Τέλος όταν αλλάζεις όλο το μενού καλό είναι να αλλάζεις και τα επιδόρπια, πράγμα που δεν έχει γίνει.
Θα ξαναδώσω και άλλη ευκαιρία στο ‘’Αίθριο’’, μ’ αρέσουν πολλά στον συγκεκριμένο χώρο, αυτή τη φορά όμως με απογοήτευσε.