Δεμίρης Νέα Ιωνία: Ένα όνομα μια ιστορία. Μουσική υπόκρουση: Στα τελειώματα τα ‘’Είδωλα’’ του Λευτέρη και αν ρωτάς ποιος είναι ο Λευτέρης, τότε θα πρέπει να συχνάζεις σε μπαρ- ρέστοραντ και να πίνεις fruit punch και όχι σε τσιπουράδικα. Διακόσμηση μαγαζιού, κατάσταση σερβιτόρων:Εξαιρετική, μικρόφωνο 60s στον βλοσυρό καλοσυνάτο Δεμίρη στο ταμείο, κιθάρες άλλης εποχής στους τοίχους –μου θύμισε την εποχή που έπαιζα με την ‘’Christine’’ rock ‘n’ roll και πετούσε ο κολλητός αγαπησιάρης Χρήστος τις μπακέτες, εικόνες greek movies από γκρουπάκια που παίζαν τα αγαπημένα τους στις ελληνικές ταινίες, γιατί αυτό γούσταραν, σερβιτόροι με σεβασμό στον πελάτη και στην βου (δεύτερη) βάρδια, κοπέλες με όμορφα t shirt –μπροστά όνομα πίσω μαγαζί- με χαμόγελο και γνώση του που βρίσκομαι και τι φέρνω. Συνοδευτικοί μεζέδες: Παρότι είχαμε περιορισμό λόγω νηστείας του κου υδντή –με ποιον άλλο θα πήγαινα άλλωστε- αντάξιοι του ονόματος, ξεκίνησαν από χαμηλά και ανέβηκαν στο pick τους, προσεγμένοι χωρίς ίχνος περιττού λαδιού ή ενοχλητικών μυρωδιών. Φάγαμε νόστιμη αλοιφή ταραμά σε φετούλες από λευκό ψωμί – θα το προτιμούσα ψημένο- slices από γευστικό καλαμάρι στο λάδι του,μύδια λεμονάτα που τα τσάκισε ο κος Υδντής γιατί έχει και ανάγκες, χεράτοι αλάδωτοι κολοκυθοκεφτέδες τέλειος συνδυασμός με τον ταραμά, απίθανη πιπεριά ψημένη που κέρδισε το χταπόδι που αποτελούσε το κύριο υλικό του πιάτου, κλασσική πατάτα ψητή με βουτυράκι, πλευρώτους εφάμιλλα στο ψήσιμο του καλύτερου μεζεδοπωλείου, αλ τέντε λιγκουίνι τρικολόρε με γαρίδες νο 1 σε κόκκινη απίθανη σάλτσα και εξαιρετικό -για σεμινάριο- πιλάφι με όστρακα.
Με τα τσίπουρα που ήπιαμε θα μπορούσαν να είναι περισσότεροι οι μεζέδες αλλά δεν ξέρω αν θα αντέχαμε!!! Το κάτι παραπάνω: – Το εξαιρετικό τυρένιο λουκάνικο που πλαισίωσε τις μπύρες στα τελειώματα. Κίνηση που την συναντάς περιορισμένα, στην πόλη που χαρακτηρίζεται από τα τσιπουρομάγαζα και αλλάζει το status και τη διάθεση των πελατών, απλά γιατί θεωρείς –μπορεί και ναι- ότι το μαγαζί δίνει σημασία στον πελάτη.
– Πήγαμε για λίγο, μας πρόδωσαν οι φίλες μας, καθίσαμε ευχάριστα κοντά τις 5 ώρες διότι, ένας φιλόλογος και ένας σύζυγος φιλολόγου και γνώστης της Φιλοσοφικής του ΕΚΠΑ είχαν πολλά να πούνε. Τι με χάλασε: Όταν καπνίζει ο Λουλάς. Υπήρξα καπνιστής. Στα τελειώματα κάπνιζα μόνο Partagas γιατί έτσι. Ποτέ εντός μαγαζιού. Ό,τι είδος μαγαζιού. Σεβόμουν τον δίπλα. Στον ‘’Δεμίρη’’ όποιος μιλούσε ελληνικά, άτμισε ή κάπνισε. Η μαγείρισσα μάλλον είχε ντέρτια γιατί τα καλαμάρια δεν ψήθηκαν καλά και βγήκε να στρίψει ένα τσιγαράκι, μπορεί και 2. Εκεί θυμήθηκα την εποχής της πλατείας Βικτωρίας – στα καλά της χρόνια- και τον Γιώργο Τσίγκο με τους Μαύρους Κύκλους να σαρκάζει στα ‘’Τετραγωνισμένα φύλλα’’ για ‘’ένα τσιγαράκι ρε φίλε, ένα τσιγαράκι ακόμα να το κόψω’’. Κανένας δεν το έκοψε. Η διπλανή παρέα ήρθε στο τσακίρ κέφι και κάπνιζε σαν να μην υπάρχει αύριο, η μάνα έδωσε στον γιο, ο γιος στην κόρη, στο τέλος είδε και απόειδε κάπνισε και ο Δεμίρης. Στο δια ταύτα: Εννοείται θα ξαναπάω, γιατί μυρίζει φρεσκαδούρα το κάθε πιάτο που έρχεται στο τραπέζι σου και εννοείται θα ξανασιχτιρίσω αν καπνίζει ο κάθε πικραμένος που έρχεται στο μαγαζί. Στα τελειώματα: Το χύμα τσίπουρο –Τυρνάβου- εξαιρετικό έβγαλε άμεσα όλα τα αρώματα που κουβαλούσε, οι ετικέτες εκτός από τις κλασσικές βολιώτικες –τις 2 πασίγνωστες- οι υπόλοιπες θεσσαλικές είναι προς αποφυγή, οπότε προτιμήστε το χύμα Τυρνάβου. Θα σας αποζημιώσει.
Μαζί με τον Δεμίρη.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Δεμίρης Νέα Ιωνία: Ένα όνομα μια ιστορία.
Μουσική υπόκρουση: Στα τελειώματα τα ‘’Είδωλα’’ του Λευτέρη και αν ρωτάς ποιος είναι ο Λευτέρης, τότε θα πρέπει να συχνάζεις σε μπαρ- ρέστοραντ και να πίνεις fruit punch και όχι σε τσιπουράδικα.
Διακόσμηση μαγαζιού, κατάσταση σερβιτόρων: Εξαιρετική, μικρόφωνο 60s στον βλοσυρό καλοσυνάτο Δεμίρη στο ταμείο, κιθάρες άλλης εποχής στους τοίχους –μου θύμισε την εποχή που έπαιζα με την ‘’Christine’’ rock ‘n’ roll και πετούσε ο κολλητός αγαπησιάρης Χρήστος τις μπακέτες, εικόνες greek movies από γκρουπάκια που παίζαν τα αγαπημένα τους στις ελληνικές ταινίες, γιατί αυτό γούσταραν, σερβιτόροι με σεβασμό στον πελάτη και στην βου (δεύτερη) βάρδια, κοπέλες με όμορφα t shirt –μπροστά όνομα πίσω μαγαζί- με χαμόγελο και γνώση του που βρίσκομαι και τι φέρνω.
Συνοδευτικοί μεζέδες: Παρότι είχαμε περιορισμό λόγω νηστείας του κου υδντή –με ποιον άλλο θα πήγαινα άλλωστε- αντάξιοι του ονόματος, ξεκίνησαν από χαμηλά και ανέβηκαν στο pick τους, προσεγμένοι χωρίς ίχνος περιττού λαδιού ή ενοχλητικών μυρωδιών. Φάγαμε νόστιμη αλοιφή ταραμά σε φετούλες από λευκό ψωμί – θα το προτιμούσα ψημένο- slices από γευστικό καλαμάρι στο λάδι του, μύδια λεμονάτα που τα τσάκισε ο κος Υδντής γιατί έχει και ανάγκες, χεράτοι αλάδωτοι κολοκυθοκεφτέδες τέλειος συνδυασμός με τον ταραμά, απίθανη πιπεριά ψημένη που κέρδισε το χταπόδι που αποτελούσε το κύριο υλικό του πιάτου, κλασσική πατάτα ψητή με βουτυράκι, πλευρώτους εφάμιλλα στο ψήσιμο του καλύτερου μεζεδοπωλείου, αλ τέντε λιγκουίνι τρικολόρε με γαρίδες νο 1 σε κόκκινη απίθανη σάλτσα και εξαιρετικό -για σεμινάριο- πιλάφι με όστρακα.
Με τα τσίπουρα που ήπιαμε θα μπορούσαν να είναι περισσότεροι οι μεζέδες αλλά δεν ξέρω αν θα αντέχαμε!!!
Το κάτι παραπάνω: – Το εξαιρετικό τυρένιο λουκάνικο που πλαισίωσε τις μπύρες στα τελειώματα. Κίνηση που την συναντάς περιορισμένα, στην πόλη που χαρακτηρίζεται από τα τσιπουρομάγαζα και αλλάζει το status και τη διάθεση των πελατών, απλά γιατί θεωρείς –μπορεί και ναι- ότι το μαγαζί δίνει σημασία στον πελάτη.
– Πήγαμε για λίγο, μας πρόδωσαν οι φίλες μας, καθίσαμε ευχάριστα κοντά τις 5 ώρες διότι, ένας φιλόλογος και ένας σύζυγος φιλολόγου και γνώστης της Φιλοσοφικής του ΕΚΠΑ είχαν πολλά να πούνε.
Τι με χάλασε: Όταν καπνίζει ο Λουλάς. Υπήρξα καπνιστής. Στα τελειώματα κάπνιζα μόνο Partagas γιατί έτσι. Ποτέ εντός μαγαζιού. Ό,τι είδος μαγαζιού. Σεβόμουν τον δίπλα. Στον ‘’Δεμίρη’’ όποιος μιλούσε ελληνικά, άτμισε ή κάπνισε. Η μαγείρισσα μάλλον είχε ντέρτια γιατί τα καλαμάρια δεν ψήθηκαν καλά και βγήκε να στρίψει ένα τσιγαράκι, μπορεί και 2.
Εκεί θυμήθηκα την εποχής της πλατείας Βικτωρίας – στα καλά της χρόνια- και τον Γιώργο Τσίγκο με τους Μαύρους Κύκλους να σαρκάζει στα ‘’Τετραγωνισμένα φύλλα’’ για ‘’ένα τσιγαράκι ρε φίλε, ένα τσιγαράκι ακόμα να το κόψω’’. Κανένας δεν το έκοψε. Η διπλανή παρέα ήρθε στο τσακίρ κέφι και κάπνιζε σαν να μην υπάρχει αύριο, η μάνα έδωσε στον γιο, ο γιος στην κόρη, στο τέλος είδε και απόειδε κάπνισε και ο Δεμίρης.
Στο δια ταύτα: Εννοείται θα ξαναπάω, γιατί μυρίζει φρεσκαδούρα το κάθε πιάτο που έρχεται στο τραπέζι σου και εννοείται θα ξανασιχτιρίσω αν καπνίζει ο κάθε πικραμένος που έρχεται στο μαγαζί.
Στα τελειώματα: Το χύμα τσίπουρο –Τυρνάβου- εξαιρετικό έβγαλε άμεσα όλα τα αρώματα που κουβαλούσε, οι ετικέτες εκτός από τις κλασσικές βολιώτικες –τις 2 πασίγνωστες- οι υπόλοιπες θεσσαλικές είναι προς αποφυγή, οπότε προτιμήστε το χύμα Τυρνάβου. Θα σας αποζημιώσει.
Μαζί με τον Δεμίρη.