Στις ‘’Λεύκες’’ δύσκολα να βρεις ψεγάδι Όταν πας σκασμένος από την δουλειά της εβδομάδος, σε μαγαζί εστίασης να φας οικογενειακώς και συναντάς χαμογελαστούς και εξυπηρετικούς ανθρώπους, που σέβονται τα λεφτά που τους δίνεις και σε περιποιούνται στο έπακρο, προσφέροντας σου θαυμάσια πιάτα, υπέροχη οικεία ατμόσφαιρα και τρομερό περιβάλλον, τότε τι άλλο να ζητήσεις από μια έξοδο για φαγητό; Σταθερά στα ψηλότερα της λίστας των μαγαζιών που δεν με έχουν εκθέσει, εκνευρίσει, στεναχωρήσει.
Ξεκινάω αντίστροφα. Είναι ο ορισμός του VfM. Μα θα πεις, ‘’κατσε κύριε, βλέπω τιμές και είναι ακριβό’’. Σε προλαβαίνω και σου λέω, ναι είναι ακριβό. Αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να φύγεις και να πεις πλήρωσα ακριβά. Θα γοητευτείς από το περιβάλλον, θα θαυμάσεις τις γνώσεις και την επαγγελματικότητα του προσωπικού και θα μείνεις speechless με την εμφάνιση και τις γεύσεις των πιάτων. Ελληνική κουζίνα, άριστες πρώτες ύλες, άριστη εκτέλεση.
Πάμε εν τάχει στα ζητούμενα. Καταρχήν για να πας στις Λεύκες θέλει προεργασία. Θα πας νηστικός, όπως πας για εξετάσεις στον γιατρό. Αν πας φαγωμένος θα φύγεις χωρίς να έχεις γευτεί πολλά πιάτα, οπότε τζάμπα πήγες.
Θα παρκάρεις στον παράλληλο της Γαλατσίου από την μέσα πλευρά, δίπλα στο σχολείο. Βρίσκεις πάντα. Αυτό είναι extra tip και μην το πεις σε πολλούς γιατί δεν θα βρίσκουμε εμείς.Θα κλείσεις τραπέζι στην αυλή αν έχει καλό καιρό. Υπέροχη αυλή, περιέργως ήσυχη αν και βρίσκεται δίπλα σε κεντρικό δρόμο, πλακόστρωτη, τρεχούμενα νερά, διαφορετικά επίπεδα, πέτρινο εξωτερικό μπαρ, vintage αντικείμενα, πολλά φυτά και πολλά δένδρα. Κυριαρχεί η πέτρα και το ξύλο. Ξεχνάς ότι είσαι στην Αθήνα δίπλα σε κεντρικό δρόμο.
Ανοίγεις κατάλογο, μπερδεύεσαι, κολλάς και χάνεσαι. Δεν ξέρεις τι να πρωτοδιαλέξεις. Υπάρχει λύση.
Έρχεται λοιπόν η χαμογελαστή σερβιτόρα, με το νεράκι σε κανάτα ανανεώσιμο και διάφορα είδη ψωμιών ζεστά σε χάρτινη σακούλα. Ανάλογα την εποχή αλλάζουν τα συνοδευτικά. Στην τελευταία επίσκεψη ήταν ελίτσες ψημένες και δυο sauce ή μια καλύτερη από την άλλη χωριάτικη και μαρμελάδα ελιάς!!! Πολύ καλή αρχή.
Οπλίσου με υπομονή, το μυαλό σου στα λόγια και όχι στην εμφάνιση της σερβιτόρας, διότι δεν θα θυμάσαι τίποτα από τα πιάτα ημέρας. Θα σου γίνει αναλυτική επεξήγηση των πιάτων, υλικά, προέλευση υλικών, ψήσιμο κλπ.
Αν δεν μείνεις ικανοποιημένος από τα πιάτα ημέρας (σαλάτες, ορεκτικά, κυρίως), άνοιξε τον κατάλογο δες και ρώτα. Σε έχει καλύψει πλήρως. Να θυμάσαι το εξής:
Ο μάγειρας έχει έμπνευση, μεράκι και ‘’ζωγραφίζει’’. Αυτό που σου ‘ρχεται στο τραπέζι είναι καλλιτεχνική δημιουργία, οπτική και φυσικά γευστική.
Θα πιείς, κρασί χύμα λευκό ή κόκκινο γλυκόπιοτα ή διαλέγεις εμφιαλωμένο από πολύ καλή λίστα. Μπύρες αρκετές ελληνικές και κάποια αποστάγματα.
Εμείς κινηθήκαμε με ‘’Νύμφη’’ που της έχουμε μια μεγάλη αδυναμία.
Ανοίγει η όρεξη για να συνεχίσεις με μία σαλάτα. Μας έκανε κλικ η ημέρας αφού την είχαμε φάει και παλιότερα σε παρόμοια παραλλαγή και ήταν απίθανη. Καρπούζι στη βάση και ξαπλωμένα πάνω του τσιγαριαστά χόρτα, sticks αγγουριού, αβοκάντο, πλαισιωμένο από μπάλες κατσικίσιου σε μαυροσούσαμο. Contrast συναισθημάτων και γεύσεων σε κάθε μπουκιά.
Συνέχεια με την πίτα ημέρας μια ανοιχτή – αποδομημένη – σπανακόπιτα με crispy φύλλο αρκετά μυρωδικά, αυγό στην κορυφή για σπάσιμο κρόκου και ανακάτεμα. Για εμάς που είμαστε από περιοχή που η πίτα είναι καθημερινό πιάτο, τα χόρτα ήθελαν και άλλη περιποίηση.
Συνεχίσαμε με τηγανιά από τσιγαριαστό χοιρινό, αραγμένο σε πίτα naan με πίκλες αγγουριού, dots γιαουρτιού, κρεμμυδάκι, μυρωδικά και πατέ πιπεριάς!!! Όση φαντασία και να έχεις δεν το κάνεις εικόνα. Γεύση δυναμίτης και εμφάνιση σαν ένα παραγεμισμένο πεϊνερλί με τα υλικά ατάκτως τοποθετημένα πάνω στη ζύμη. Αρνί picanha κομμένο ταλιάτα με μια ελαφρώς πικάντικη σάλτσα να το ανεβάζει επίπεδο, συνοδευόμενη από sticks πατάτας, πιάτο που δεν το χόρταινες. Γεύση διατροφική ή διαστροφική.
Στα κυρίως – αν και τα προηγούμενα χαλαρά τα έτρωγες για κυρίως- δοκιμάσαμε κλασσικό κοτοπουλάκι μιας και ήταν επιθυμία της αγαπημένης μου ανιψιάς, με τα συνοδευτικά χαλαρά να στέκονται και μόνα τους. Χειροποίητα νιόκι, φλοίδες προσούτο, με το δροσερό της υπόθεσης να το δίνει μια αέρινη σάλτσα παρμεζάνας. Τέλος, σουβλάκι από χοιρινό φιλέτο παρέα με ψητά κολοκύθια, dots γιαουρτιού και romesco από φουντούκι. Εδώ είχαμε την μόνη ένσταση, μιας και κάποια κομμάτια χοιρινού ήταν αρκετά σκληρά σε σχέση με το σύνολο.
Η συνέχεια και πριν τα γλυκά, έχει πάντα sorbet σφηνάκι για να καθαρίσει ο ουρανίσκος και να μπορέσεις να καταλάβεις την αλλαγή των γεύσεων.
Αυτή τη φορά το πονηρό πινακάκι έγραφε 5 προτάσεις, χτυπήσαμε, μιας και είμαστε του γλυκού, τις 3. Δεν χρειάζεται να αναφέρω καν ότι το ένα ήταν καλύτερο από το άλλο και αυτό συμβαίνει συνέχεια ότι επιλογές και αν έχει το πινακάκι.
Χωρίς λόγια λοιπόν, cheesecake με φύλλο μπακλαβά, όταν το βρείτε δοκιμάστε το, τιραμισού φιστίκι στο κουτάκι του –χαμός- και προφιτερόλ καραμέλα που μας απογείωσε. Κλείνω λέγοντας ότι η επίσκεψη στις ‘’Λεύκες’’ στη Γαλατσίου, ακόμα και για ανθρώπους περίεργους και με παραξενιές, αποτελεί γαστρονομική εμπειρία, που αξίζει να επαναλαμβάνεται μία στο τόσο, διότι κάθε φορά μαθαίνεις, γεύεσαι ή βλέπεις κάτι καινούριο. ‘’ See it, feel it, touch it and heal yourself’’, κλεμμένο και ολίγον τι πειραγμένο από την rock όπερα ‘’Tommy’’.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Στις ‘’Λεύκες’’ δύσκολα να βρεις ψεγάδι
Όταν πας σκασμένος από την δουλειά της εβδομάδος, σε μαγαζί εστίασης να φας οικογενειακώς και συναντάς χαμογελαστούς και εξυπηρετικούς ανθρώπους, που σέβονται τα λεφτά που τους δίνεις και σε περιποιούνται στο έπακρο, προσφέροντας σου θαυμάσια πιάτα, υπέροχη οικεία ατμόσφαιρα και τρομερό περιβάλλον, τότε τι άλλο να ζητήσεις από μια έξοδο για φαγητό; Σταθερά στα ψηλότερα της λίστας των μαγαζιών που δεν με έχουν εκθέσει, εκνευρίσει, στεναχωρήσει.
Ξεκινάω αντίστροφα. Είναι ο ορισμός του VfM. Μα θα πεις, ‘’κατσε κύριε, βλέπω τιμές και είναι ακριβό’’. Σε προλαβαίνω και σου λέω, ναι είναι ακριβό. Αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να φύγεις και να πεις πλήρωσα ακριβά. Θα γοητευτείς από το περιβάλλον, θα θαυμάσεις τις γνώσεις και την επαγγελματικότητα του προσωπικού και θα μείνεις speechless με την εμφάνιση και τις γεύσεις των πιάτων. Ελληνική κουζίνα, άριστες πρώτες ύλες, άριστη εκτέλεση.
Πάμε εν τάχει στα ζητούμενα.
Καταρχήν για να πας στις Λεύκες θέλει προεργασία.
Θα πας νηστικός, όπως πας για εξετάσεις στον γιατρό. Αν πας φαγωμένος θα φύγεις χωρίς να έχεις γευτεί πολλά πιάτα, οπότε τζάμπα πήγες.
Θα παρκάρεις στον παράλληλο της Γαλατσίου από την μέσα πλευρά, δίπλα στο σχολείο. Βρίσκεις πάντα. Αυτό είναι extra tip και μην το πεις σε πολλούς γιατί δεν θα βρίσκουμε εμείς.Θα κλείσεις τραπέζι στην αυλή αν έχει καλό καιρό. Υπέροχη αυλή, περιέργως ήσυχη αν και βρίσκεται δίπλα σε κεντρικό δρόμο, πλακόστρωτη, τρεχούμενα νερά, διαφορετικά επίπεδα, πέτρινο εξωτερικό μπαρ, vintage αντικείμενα, πολλά φυτά και πολλά δένδρα. Κυριαρχεί η πέτρα και το ξύλο. Ξεχνάς ότι είσαι στην Αθήνα δίπλα σε κεντρικό δρόμο.
Ανοίγεις κατάλογο, μπερδεύεσαι, κολλάς και χάνεσαι. Δεν ξέρεις τι να πρωτοδιαλέξεις. Υπάρχει λύση.
Έρχεται λοιπόν η χαμογελαστή σερβιτόρα, με το νεράκι σε κανάτα ανανεώσιμο και διάφορα είδη ψωμιών ζεστά σε χάρτινη σακούλα. Ανάλογα την εποχή αλλάζουν τα συνοδευτικά. Στην τελευταία επίσκεψη ήταν ελίτσες ψημένες και δυο sauce ή μια καλύτερη από την άλλη χωριάτικη και μαρμελάδα ελιάς!!! Πολύ καλή αρχή.
Οπλίσου με υπομονή, το μυαλό σου στα λόγια και όχι στην εμφάνιση της σερβιτόρας, διότι δεν θα θυμάσαι τίποτα από τα πιάτα ημέρας. Θα σου γίνει αναλυτική επεξήγηση των πιάτων, υλικά, προέλευση υλικών, ψήσιμο κλπ.
Αν δεν μείνεις ικανοποιημένος από τα πιάτα ημέρας (σαλάτες, ορεκτικά, κυρίως), άνοιξε τον κατάλογο δες και ρώτα. Σε έχει καλύψει πλήρως. Να θυμάσαι το εξής:
Ο μάγειρας έχει έμπνευση, μεράκι και ‘’ζωγραφίζει’’. Αυτό που σου ‘ρχεται στο τραπέζι είναι καλλιτεχνική δημιουργία, οπτική και φυσικά γευστική.
Θα πιείς, κρασί χύμα λευκό ή κόκκινο γλυκόπιοτα ή διαλέγεις εμφιαλωμένο από πολύ καλή λίστα. Μπύρες αρκετές ελληνικές και κάποια αποστάγματα.
Εμείς κινηθήκαμε με ‘’Νύμφη’’ που της έχουμε μια μεγάλη αδυναμία.
Ανοίγει η όρεξη για να συνεχίσεις με μία σαλάτα. Μας έκανε κλικ η ημέρας αφού την είχαμε φάει και παλιότερα σε παρόμοια παραλλαγή και ήταν απίθανη. Καρπούζι στη βάση και ξαπλωμένα πάνω του τσιγαριαστά χόρτα, sticks αγγουριού, αβοκάντο, πλαισιωμένο από μπάλες κατσικίσιου σε μαυροσούσαμο. Contrast συναισθημάτων και γεύσεων σε κάθε μπουκιά.
Συνέχεια με την πίτα ημέρας μια ανοιχτή – αποδομημένη – σπανακόπιτα με crispy φύλλο αρκετά μυρωδικά, αυγό στην κορυφή για σπάσιμο κρόκου και ανακάτεμα. Για εμάς που είμαστε από περιοχή που η πίτα είναι καθημερινό πιάτο, τα χόρτα ήθελαν και άλλη περιποίηση.
Συνεχίσαμε με τηγανιά από τσιγαριαστό χοιρινό, αραγμένο σε πίτα naan με πίκλες αγγουριού, dots γιαουρτιού, κρεμμυδάκι, μυρωδικά και πατέ πιπεριάς!!! Όση φαντασία και να έχεις δεν το κάνεις εικόνα. Γεύση δυναμίτης και εμφάνιση σαν ένα παραγεμισμένο πεϊνερλί με τα υλικά ατάκτως τοποθετημένα πάνω στη ζύμη.
Αρνί picanha κομμένο ταλιάτα με μια ελαφρώς πικάντικη σάλτσα να το ανεβάζει επίπεδο, συνοδευόμενη από sticks πατάτας, πιάτο που δεν το χόρταινες. Γεύση διατροφική ή διαστροφική.
Στα κυρίως – αν και τα προηγούμενα χαλαρά τα έτρωγες για κυρίως- δοκιμάσαμε κλασσικό κοτοπουλάκι μιας και ήταν επιθυμία της αγαπημένης μου ανιψιάς, με τα συνοδευτικά χαλαρά να στέκονται και μόνα τους. Χειροποίητα νιόκι, φλοίδες προσούτο, με το δροσερό της υπόθεσης να το δίνει μια αέρινη σάλτσα παρμεζάνας.
Τέλος, σουβλάκι από χοιρινό φιλέτο παρέα με ψητά κολοκύθια, dots γιαουρτιού και romesco από φουντούκι. Εδώ είχαμε την μόνη ένσταση, μιας και κάποια κομμάτια χοιρινού ήταν αρκετά σκληρά σε σχέση με το σύνολο.
Η συνέχεια και πριν τα γλυκά, έχει πάντα sorbet σφηνάκι για να καθαρίσει ο ουρανίσκος και να μπορέσεις να καταλάβεις την αλλαγή των γεύσεων.
Αυτή τη φορά το πονηρό πινακάκι έγραφε 5 προτάσεις, χτυπήσαμε, μιας και είμαστε του γλυκού, τις 3. Δεν χρειάζεται να αναφέρω καν ότι το ένα ήταν καλύτερο από το άλλο και αυτό συμβαίνει συνέχεια ότι επιλογές και αν έχει το πινακάκι.
Χωρίς λόγια λοιπόν, cheesecake με φύλλο μπακλαβά, όταν το βρείτε δοκιμάστε το, τιραμισού φιστίκι στο κουτάκι του –χαμός- και προφιτερόλ καραμέλα που μας απογείωσε. Κλείνω λέγοντας ότι η επίσκεψη στις ‘’Λεύκες’’ στη Γαλατσίου, ακόμα και για ανθρώπους περίεργους και με παραξενιές, αποτελεί γαστρονομική εμπειρία, που αξίζει να επαναλαμβάνεται μία στο τόσο, διότι κάθε φορά μαθαίνεις, γεύεσαι ή βλέπεις κάτι καινούριο.
‘’ See it, feel it, touch it and heal yourself’’, κλεμμένο και ολίγον τι πειραγμένο από την rock όπερα ‘’Tommy’’.