ΛΕΠΙ

Και μιας και ο χρόνος τελειώνει και πριν ‘’πιάσω’’ με τη νέα χρονιά τις νέες αφίξεις της πόλης, θα αναφερθώ σε ένα τσιπουράδικο όχι ακριβώς τουριστικό, αλλά εδραιωμένο στην τουριστική και πολύβουη πλευρά της παραλίας.
Επισκέψεις πρόσφατα (δις), οι οποίες αναίρεσαν σίγουρα το αρχαίο απόφθεγμα ‘’το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού’’ του αριστοτέχνη της κωμωδίας Μένανδρου.
Το ‘’Λέπι’’ βρίσκεται σε στρατηγικό σημείο της παραλίας χωρίς τους κράχτες των υπολοίπων μαγαζιών, με άνεση μεταξύ των τραπεζιών, ανοιγόμενη εξωτερική οροφή για να καλύπτει όλες τις εποχές, αλλά και τις παραξενιές των επισκεπτών, γρήγορο service αρκετά επαγγελματικό, ώστε να σε δει εν ριπή οφθαλμού και να ικανοποιήσει τα ‘’θέλω’’ σου. Το όνομα δεν το σχολιάζω, γούστα είναι αυτά, αλλά το γεγονός ότι στα 200 ml υπάρχουν συγκεκριμένες ετικέτες –ελάχιστες μετρημένες στα δάκτυλα του ενός χεριού- μπορώ να το σχολιάσω, όπως μπορώ να σχολιάσω ότι κάποια ετικέτα χαρακτηρίζεται –άνευ λόγου- special και χρεώνεται παραπάνω. Οι ετικέτες του στα 50 ml προάγουν τους ντόπιους παραγωγούς και καλά κάνουν.
Αφού λοιπόν καθίσαμε, διαλέξαμε χωρίς δυσκολία με ποια ετικέτα θα ασχοληθούμε, περιμέναμε με ανυπομονησία τους περιβόητους ‘’παραλιακούς’’ βολιώτικους μεζέδες.
Το κλασσικό παστό για αρχή το οποίο εδώ κερδίζει πόντους, διότι συνοδεύεται από ένα γευστικό κους κους με κομμάτια πολύχρωμων πιπεριών και μυρωδικά. Ταυτόχρονα ήρθε και το σκουμπρί με τα χόρτα και το κρεμμυδάκι και παρέα αποτέλεσαν ένα νόστιμο ξεκίνημα, σε αντίθεση με τα επόμενα, σαλάτα ‘’τύπου’’ ρώσικη και βραστά ‘’νοσοκομειακά’’ κολοκυθάκια με σαρδέλα. Και να έλειπαν από τους μεζέδες δεν θα παραπονιόταν κανείς.
 Χταπόδι mix με slices πολύχρωμων πιπεριών, χαλαρά ετοιματζίδικο, τουριστικό πιάτο που εμένα μ’ άρεσε, γιατί είμαι fan του χταποδιού, αλλά εγώ δεν πιάνομαι. Ευχάριστο και γευστικό πιάτο, αλλά…
Πλοκάμι με καραμελωμένα κρεμμύδια ξαπλωμένα σε νόστιμη φάβα, όλο το πιάτο ανέβαζε επίπεδο τους μεζέδες, διότι και νόστιμο ήταν και δείχνει ότι ο έχων τα σκήπτρα της κουζίνας δεν είναι απλώς διεκπεραιωτής πιάτων.
Γαριδούλες σωστά ψημένες, crispy όπως τις προτιμώ, οι οποίες είχαν περικυκλώσει μια αρκετά νόστιμη πατζαροσαλάτα, πιάτο δελεαστικό και με όμορφο contrast χρωμάτων και γεύσεων.
 Γαύροι κουρκουτιασμένοι και νοστιμότατοι, αγαπάμε γαύρους και τους καταβροχθίζουμε, διότι είμαστε ΑΕΚ από τα γεννοφάσκια μας, οπότε το πιάτο καθαρίστηκε με το που ακούμπησε στο τραπέζι.
Τονοσαλάτα πάνω σε μαρουλάκι και κάτω από ροδέλες κρεμμυδιού, παρότι αγαπώ αυτό το δημιούργημα της δεκαετίας του 80, δεν θα το σχολιάσω διότι έχουμε τέλη ‘25 και τα ‘’έτοιμα’’ τα έχω αφήσει πίσω, όταν βγαίνω έξω.
Ψαράκι σχάρας ξεψαχνισμένο με μπόλικο κρεμμυδάκι από πάνω του –ο μάγειρας θα πρέπει να κλαίει ακόμα με τόσο κρεμμύδι στους μεζέδες- εννοείται νοστιμότατο, δεν θα μπορούσε άλλωστε.
Νόστιμο το πιάτο με το κριθαράκι και τη σουπιά, σωστά χυλωμένο, αδιάφορα, αλλά σωστά ψημένα τα πλευρώτους με την σάλτσα μουστάρδας στην κορυφή.
Πολύ καλές οι μελιτζάνες με τη σάλτσα ντομάτας και τα ατάκτως ερριμένα λιωμένα τυριά, νόστιμο πιάτο για βούτες με το ελαφρά περασμένο από σχάρα ψωμί, ωραίοι και οι κολοκυθοκεφτέδες με το τζατζίκι στο κέντρο crispy το περίβλημα και αφράτο και σωστά παρασκευασμένο το εσωτερικό, νόστιμη και παραφουσκωμένη η Φλωρίνης με το τυρί στο εσωτερικό της. Και κάπου εδώ σταματήσαμε να πίνουμε και να τρώμε.
Το ‘’Λέπι’’ θα είναι πάντα γεμάτο, διότι η παραλία έχει σίγουρη περατζάδα, αλλά ταυτόχρονα είναι ένα ‘’τίμιο’’ τσιπουράδικο που στο τέλος δεν θα σε αφήσει παραπονεμένο και θα του δώσεις θετικό πρόσημο.
Καλή και ευλογημένη γαστρονομική Χρονιά.