Καλά ας μην είχα φίλη στο νησί και θα σου έλεγα εγώ αν είχα ανακαλύψει το Ντιλή στο Καμπούδι της Αγιάσου! Ο Ντιλής είναι μια ταβέρνα σε αποχρώσεις του καφέ, η οποία την περίοδο των Χριστουγέννων είναι τοσο όμορφα στολισμένη και τοσο οικεία και ζεστή, που δε γίνεται να την ξεχάσεις. Δε θα ξεχάσεις όμως ούτε τον Αποστόλη, ο οποίος μας μύησε στα μυστικά της πιο όμορφης παστουρμαδόπιτας. Κυριολεκτικά όμως. Δε θα ξεχάσεις όμως ουτε την Κυρία Ουρανία, την ψυχή του μαγαζιού. Γιατί, όσο όμορφος και να είναι ένας χώρος, οι άνθρωποι είναι αυτοί που τον ζεσταίνουν.
Να πάτε και να δοκιμάσετε όλο τον κατάλογο. Θα ξεκινήσετε με παστουρμαδόπιτα. Μη σας πω οτι θα τελειώσετε και με παστουρμαδόπιτα. Εμείς την πήραμε και πακέτο. Ή είσαι φαγανός μάνα μου ή δεν είσαι. Τι? παίζουμε τώρα? Θα πάρετε τζατζίκι σπιτικό, για μάγκες, να καίει απο το σκόρδο. Τυροκαυτερή που να τιμάει το όνομα της. Μπριζόλα μοσχαρίσια ψημένη όπως τη θέλετε. Κεφτεδάκια τηγανησμένα σωστά και πατάτες τηγανητές χεράτες, σαν της μανούλας μου. Λουκάνικα δικά τους. Τα συγκεκριμένα είναι όντως νόστιμα. Γιατί τα ντόπια δε μου αρέσουν ιδιαίτερα. Θεσσαλή μάνα μου, τι ξέρει η υπόλοιπη Ελλάδα απο λουκάνικα??!!!
Θα πιείτε κόκκινο ημίγλυκο. Θα πάτε με κάποιον άλλον για να οδηγεί εκείνος. Ξέρετε εσείς!! Μη σας πιάνουν κώτσους. Και για το τέλος, ένα δικό τους οινόμελο και κρεπούλες για κέρασμα. Πληρώνεις και μέχρι 25 ευρώ το άτομο και σκας. Και περιμένεις μέχρι την επόμενη φορά που θα πας στο νησί, για να κάνεις μια επίσκεψη αρμένικη στο Ντιλή.
Το Ντιλή τον ξέρουν καλά οι ντόπιοι. Τώρα πια και εμείς. Και αν διαβάσετε το eatingout, και εσείς!
Βρεθήκαμε με μια φίλη στη μαγευτική Αγιάσο, και όταν ρωτήσαμε που να πάμε να φάμε μας είπαν στο Καμπούδι. Στο περιβόητο Καμπούδι θα πάτε απο το δρόμο απέναντι στην πυροσβεστική που λέει Προς Πλωμάρι.
Ο χώρος υπέροχος. Παραδοσιακός, μικρός και όμορφα στολισμένος. Στον τοίχο έχει μια τεράστια φωτογραφία της Αγιάσου τόσο ζωντανή που νομίζεις οτι είσαι σε παράθυρο με θέα.
Η εξυπηρέτηση απο την κυρία Ουρανία απλά εξαιρετικη. Σε κάνει να νιώθεις σαν στο σπίτι σου. Ήρθε πρόσχαρη να μας παρει παραγγελία και μετά ακολούθησε ενας ευγενέστατος κύριος. Μας προσγειώθηκε στο τραπέζι μια κανατούλα με κόκκινο ημίγλυκο κρασί, σε παραδοσιακά ποτηράκια Αγιασιώτικα. Απλά μαγεία.
Η τυροκαυτερή με τα χόρτα εποχής, σωστά βρασμένα έγιναν ανάρπαστα, αλλά η παστουρμαδόπιτα ήταν αυτή που έγινε το μήλο της έριδος ποιος θα φάει περισσότερο. Εκπληκτική σε όλα τα επίπεδα. ο παστουρμάς τόσο όσο, το ψήσιμο σωστό, και καθόλου βαρύ το φύλλο. Ένας απο τους πολλούς λόγους για να ξανα παω.
Η μοσχαρίσια μπριζόλα ψημένη στα κάρβουνα ήρθε όπως ακριβώς τη ζητήσαμε, μαλακή και ζουμερή με μπόλικη ρίγανη, και τηγανητές πατάτες στο πλαι για να μην ξεχνιόμαστε. Και εννοείται οτι πήραμε και λεπίδια στα κάρβουνα για να έχουμε και ολοκληρωμένη άποψη για τον κατάλογο.
Πληρώσαμε σκάρτα 20 ευρώ το άτομο και σκάσαμε απο το φαι. Το καλύτερο όμως το φυλάμε για το τέλος. Πάμε να φύγουμε και μας λέει η κυρία Ουρανία. Τι? έτσι? Χωρίς κέρασμα? Ντροπή. Και σκάει στο τραπέζι γιαούρτι με γλυκό βύσσινο. Και μετά και δυο ποτηράκια με ρακόμελο. Και αντε να φύγεις απο κει. Αλλά έλα που θα χάναμε και την πτήση μας.
“Να μας ξανα έρθετε. Θα ψήσουμε κάστανα στα κάρβουνα και θα φτιάξουμε κρέπες.”
Θα σας ξανα έρθουμε!!! Είναι ήδη προγραμματισμένο!!!!
Καλές Γιορτές!!!
Υ.Γ. Αυτή η Λέσβος έχει ομορφιές που σε κάθε επίσκεψη στο νησί ανακαλύπτω και κάτι νέο.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Καλά ας μην είχα φίλη στο νησί και θα σου έλεγα εγώ αν είχα ανακαλύψει το Ντιλή στο Καμπούδι της Αγιάσου! Ο Ντιλής είναι μια ταβέρνα σε αποχρώσεις του καφέ, η οποία την περίοδο των Χριστουγέννων είναι τοσο όμορφα στολισμένη και τοσο οικεία και ζεστή, που δε γίνεται να την ξεχάσεις. Δε θα ξεχάσεις όμως ούτε τον Αποστόλη, ο οποίος μας μύησε στα μυστικά της πιο όμορφης παστουρμαδόπιτας. Κυριολεκτικά όμως. Δε θα ξεχάσεις όμως ουτε την Κυρία Ουρανία, την ψυχή του μαγαζιού. Γιατί, όσο όμορφος και να είναι ένας χώρος, οι άνθρωποι είναι αυτοί που τον ζεσταίνουν.
Να πάτε και να δοκιμάσετε όλο τον κατάλογο. Θα ξεκινήσετε με παστουρμαδόπιτα. Μη σας πω οτι θα τελειώσετε και με παστουρμαδόπιτα. Εμείς την πήραμε και πακέτο. Ή είσαι φαγανός μάνα μου ή δεν είσαι. Τι? παίζουμε τώρα? Θα πάρετε τζατζίκι σπιτικό, για μάγκες, να καίει απο το σκόρδο. Τυροκαυτερή που να τιμάει το όνομα της. Μπριζόλα μοσχαρίσια ψημένη όπως τη θέλετε. Κεφτεδάκια τηγανησμένα σωστά και πατάτες τηγανητές χεράτες, σαν της μανούλας μου. Λουκάνικα δικά τους. Τα συγκεκριμένα είναι όντως νόστιμα. Γιατί τα ντόπια δε μου αρέσουν ιδιαίτερα. Θεσσαλή μάνα μου, τι ξέρει η υπόλοιπη Ελλάδα απο λουκάνικα??!!!
Θα πιείτε κόκκινο ημίγλυκο. Θα πάτε με κάποιον άλλον για να οδηγεί εκείνος. Ξέρετε εσείς!! Μη σας πιάνουν κώτσους. Και για το τέλος, ένα δικό τους οινόμελο και κρεπούλες για κέρασμα. Πληρώνεις και μέχρι 25 ευρώ το άτομο και σκας. Και περιμένεις μέχρι την επόμενη φορά που θα πας στο νησί, για να κάνεις μια επίσκεψη αρμένικη στο Ντιλή.
Το Ντιλή τον ξέρουν καλά οι ντόπιοι. Τώρα πια και εμείς. Και αν διαβάσετε το eatingout, και εσείς!
Βρεθήκαμε με μια φίλη στη μαγευτική Αγιάσο, και όταν ρωτήσαμε που να πάμε να φάμε μας είπαν στο Καμπούδι. Στο περιβόητο Καμπούδι θα πάτε απο το δρόμο απέναντι στην πυροσβεστική που λέει Προς Πλωμάρι.
Ο χώρος υπέροχος. Παραδοσιακός, μικρός και όμορφα στολισμένος. Στον τοίχο έχει μια τεράστια φωτογραφία της Αγιάσου τόσο ζωντανή που νομίζεις οτι είσαι σε παράθυρο με θέα.
Η εξυπηρέτηση απο την κυρία Ουρανία απλά εξαιρετικη. Σε κάνει να νιώθεις σαν στο σπίτι σου. Ήρθε πρόσχαρη να μας παρει παραγγελία και μετά ακολούθησε ενας ευγενέστατος κύριος. Μας προσγειώθηκε στο τραπέζι μια κανατούλα με κόκκινο ημίγλυκο κρασί, σε παραδοσιακά ποτηράκια Αγιασιώτικα. Απλά μαγεία.
Η τυροκαυτερή με τα χόρτα εποχής, σωστά βρασμένα έγιναν ανάρπαστα, αλλά η παστουρμαδόπιτα ήταν αυτή που έγινε το μήλο της έριδος ποιος θα φάει περισσότερο. Εκπληκτική σε όλα τα επίπεδα. ο παστουρμάς τόσο όσο, το ψήσιμο σωστό, και καθόλου βαρύ το φύλλο. Ένας απο τους πολλούς λόγους για να ξανα παω.
Η μοσχαρίσια μπριζόλα ψημένη στα κάρβουνα ήρθε όπως ακριβώς τη ζητήσαμε, μαλακή και ζουμερή με μπόλικη ρίγανη, και τηγανητές πατάτες στο πλαι για να μην ξεχνιόμαστε. Και εννοείται οτι πήραμε και λεπίδια στα κάρβουνα για να έχουμε και ολοκληρωμένη άποψη για τον κατάλογο.
Πληρώσαμε σκάρτα 20 ευρώ το άτομο και σκάσαμε απο το φαι. Το καλύτερο όμως το φυλάμε για το τέλος. Πάμε να φύγουμε και μας λέει η κυρία Ουρανία. Τι? έτσι? Χωρίς κέρασμα? Ντροπή. Και σκάει στο τραπέζι γιαούρτι με γλυκό βύσσινο. Και μετά και δυο ποτηράκια με ρακόμελο. Και αντε να φύγεις απο κει. Αλλά έλα που θα χάναμε και την πτήση μας.
“Να μας ξανα έρθετε. Θα ψήσουμε κάστανα στα κάρβουνα και θα φτιάξουμε κρέπες.”
Θα σας ξανα έρθουμε!!! Είναι ήδη προγραμματισμένο!!!!
Καλές Γιορτές!!!
Υ.Γ. Αυτή η Λέσβος έχει ομορφιές που σε κάθε επίσκεψη στο νησί ανακαλύπτω και κάτι νέο.