PAPPU

Για το PĀPPU (με ευθεία περισπωμένη, δεν ξέρω πώς τους ήρθε αυτός ο τρόπος γραφής, αφού όμως ο χαρακτήρας υπάρχει στα ειδικά σύμβολα του WORD, είπα να τους κάνω το χατήρι) είχα διαβάσει λίαν επαινετικά σχόλια εδώ κι εκεί. Έτσι, αναζητώντας ένα μέρος συνάντησης μετά φαγητού που θα μοιράσει δίκαια την απόσταση από Νέα Σμύρνη και Χαλάνδρι αντίστοιχα και θα με έκανε να ελπίζω σε σχετικά εύκολο παρκάρισμα, είπα να δώσω σ’ αυτό το new entry στο γαστρονομικό ορίζοντα της πόλης μια ευκαιρία. Και πέτυχα διάνα! Σάββατο βράδυ φτάσαμε μέσω Εθνικής και Λεωφόρου Αθηνών σε μια τυπική περιστεριώτικη γειτονιά και παρκάραμε άνετα. Ακούς, Καλλιθέα;
Το μαγαζί είναι γωνιακό, στεγάζεται, όπως είχα διαβάσει, σε χώρο που χτίστηκε για να στεγάσει το συνεργείο αυτοκινήτων του παππού (ή μήπως πĀππού;) ενός εκ των ιδιοκτητών, και είναι φωτεινό και ήσυχο. Περιμετρικά επί του πεζοδρομίου υπάρχουν τραπεζάκια κατάλληλα για ζευγαράκια και στο εσωτερικό λίγα ακόμα τραπέζια του ίδιου τύπου. Υποδοχή με πολλά χαμόγελα και οδηγηθήκαμε, περνώντας μπροστά από την ημιανοικτή κουζίνα και τοίχους που φιλοξενούν την κάβα του PĀPPU στο κλου της βραδιάς: μια πολύ μεγάλη (κάπου 20 τραπέζια) αυλή στο πίσω μέρος του μαγαζιού. Το τραπέζι που μας είχαν κρατήσει ήταν υπερυψωμένο (+), αλλά με ελαφρά ηχητική ενόχληση από κάποιο μηχάνημα (-).
Αποφασιστικής σημασίας για το πόσο καλά θα περάσεις σε βραδινή έξοδο για φαγητό είναι πρωτίστως η παρέα (λίρα 100, 40 χρόνια φίλοι) και δευτερευόντως το περιβάλλον (που μας είχε εκπλήξει ευχάριστα), η κουζίνα (που με το concept «20 πιάτα + 2 γλυκά + πλήρης κάβα» είχε καλλιεργήσει βάσιμες προσδοκίες), και το σέρβις. Εδώ το PĀPPU παίρνει άριστα! Όλα τα νεαρά παιδιά που ήταν επιφορτισμένα με το καθήκον της υποδοχής, φιλοξενίας και αποχαιρετισμού μας έδωσαν κατά το κοινώς λεγόμενο ρέστα. Σπάνια έχω περάσει από πλευράς εξυπηρέτησης τόσο καλά σε χώρο εστίασης, μπράβο σε όλες και όλους!
Οι επιδόσεις της κουζίνας αντάξιες της φήμης της. Πριν προχωρήσω στο παρασύνθημα, συγχαρητήρια για τη ρέγουλα με την οποία σερβιρίστηκε το δείπνο μας, μου θύμησε την πατρίδα μου τη Θεσσαλονίκη. Ίσως πολλοί να μην μπορούν να εκτιμήσουν τη σημασία του ναι μεν «όλα στη μέση», αλλά όχι ταυτόχρονα και «όλα μαζί». Όποιος διαχειρίζεται το πάσο στο PĀPPU, άξιος ο μισθός του, κάνει τη δουλειά του τέλεια.
Ξεκινήσαμε με μια μελωμένη μελιτζάνα με κρέμα από ταχίνι και διάφορα μυρωδικά, που τεμαχίστηκε και ανακατεύτηκε αριστοτεχνικά μπροστά στα λαίμαργα μάτια μας (9,50 €). Από κοντά ένα δροσερό πιάτο με ένα στεφάνι από ταπεινά βλήτα με σταφύλια, μπάλες από κατίκι Δομοκού και μια κόκκινη σάλτσα με το προκλητικό όνομα «Bloody Mary» (13,50 €).
Έχοντας επιλέξει να κινηθούμε σε θαλασσινές γεύσεις, πήραμε κατόπιν μία γαρίδες σαχανάκι (καθαρισμένες και τυλιγμένες με τέχνη, με υπέροχη κόκκινη σαλτσούλα, 16 €), ένα καλαμάρι ψητό (χαραγμένο σαν έργο τέχνης, με πράσινη γαρνιτούρα, 16,50 €) και ένα κριθαρότο με σφυρίδα, με πικάντικη, λεμονάτη σάλτσα (22 €), που ομολογώ ότι θα το ήθελα ένα κλικ πιο ελαφρό, ίσως και ελαφρά καφτερό, όμως γούστα είναι αυτά.
Συνοδεύσαμε το δείπνο μας με μια κεφαλονίτικη λευκή ρομπόλα (32 €), από τις καλύτερες που έχω δοκιμάσει, και κλείσαμε με το ντουέτο των επιδόρπιων (10 € έκαστο): μια μους γιαουρτιού με λευκή σοκολάτα και καρεδάκια από αποξηραμενα εσπεριδοειδή, και ένα «ας πούμε» τιραμισού, όπου ναι μεν έχω φάει καλύτερα, αλλά μου άρεσε η αλλαγμένη δομή του.
Εν κατακλείδι: Φτηνό το PĀPPU δεν το λες, ανταποκρίνεται όμως πλήρως στον ορισμό της γαστροταβέρνας. Η όλη εμπειρία απόλυτα ικανοποιητική. Να πάτε!