Η Psarlou είναι απο μόνη της μια γευστική εμπειρία που θα θυμάσαι και θα αναπολείς για πολύ καιρό. Μαζευτήκαμε μια αρκετά μεγάλη παρέα να δοκιμάσουμε το μενού, που βασίζεται αποκλειστικά στα θαλασσινά. Αν και υπάρχει η εναλλακτική να φας κρέας, είναι μάλλον για εκείνον που θέλει να ακολουθήσει την παρέα, αλλά δε θέλει να φάει ψάρι. Αν και θα μπορούσα να είμαι και εγώ μια τέτοια περίπτωση, τελικά στην psarlou, μάλλον γευστικά, αλλαξοπίστησα.
Το μενού αποτελείται απο σαλάτες, ορεκτικά και κυρίως με εξαιρετική πρώτη ύλη. Η σούπα που πήραν κάποιοι φίλοι, με κακαβιά, είπαν απλά οτι ήταν ονειρεμένη. Επιφυλάσσομαι να δοκιμάσω σε επόμενη επίσκεψη, όταν θα έχει κρυώσει περισσότερο ο καιρός.
Απο ορεκτικά δοκιμάσαμε ταραμοσαλάτα με συνοδευτικό πιτάκι, που μάλλον κανένας δεν πρόλαβε να δοκιμάσει, γιατί τα έφαγα όλα μόνη μου. Ήταν απλά υπέροχα. Η ταραμοσαλάτα ήταν λευκή, αφρός και πανάλαφρη, και απο πάνω ανα σημεία είχε χαβιάρι.
Πήραμε δύο σαλάτες, η μια είχε λαχανικά βραστά κομμένα σε μικρά κομμάτια, και η άλλη είχε πάλι βραστά λαχανικά αλλά με έμφαση το καρότο, το κολοκύθι, και τα αμπελοφάσουλα και ολόκληρα κομμάτια χριστόψαρου.
Στα ορεκτικά, οι γαρίδες τυλιγμένες με φύλλο κανταΐφι, συνοδευόμενες από μια ελαφρώς πικάντικη σως, ήταν τραγανές και πολύ γευστικές. Εμένα προσωπικά μου άρεσαν πολύ, ο μικρός μου, όμως, δεν τρελάθηκε με την επικάλυψη. Είναι μικρός όμως ακόμα για να καταλάβει το έδεσμα.
Το χταπόδι ήταν πολύ λεπτά κομμένο, εξαιρετικά μαλακό. Το ίδιο εξαιρετική ήταν και η εμφάνιση του, που σε προιδέαζε το τι θα επακολουθήσει γευστικά. Οι πατάτες οι τηγανητές, ήταν από άλλο πλανήτη, καθώς ήταν τηγανισμένες απ έξω αλλά πολύ μαλακές απο μέσα.
Ο τόνος με συνοδεία μανιταριών δε μου άρεσε, αλλά προσωπικά δε μου αρέσει ο τόνος. Σε κάποιον άλλον μπορεί να αρέσει. Παρόλα αυτά, τα συνοδευτικά που πρόλαβα να δοκιμάσω, ήταν πολύ ωραία.
Στα κυρίως δοκιμάσαμε κριθαρότο με γαρίδες, και ριζότο κίτρινο με ψάρι. προσωπικά μου άρεσε πολύ το κριθαρότο, γιατί η γαρίδα είχε πολύ ωραία γεύση, και αν και ήταν με κόκκινη σάλτσα, ήταν πολύ ελαφρύ σαν πιάτο. Το ριζότο ήταν πολύ ωραίο στη γεύση, και οι φίλοι είπαν οτι ήταν πολύ ωραίο και το ψάρι. Πολύ ελαφρύ στη γεύση και αυτό το πιάτο.
Απο κρασί δοκιμάσαμε ροζέ ημίγλυκο και λευκό ξηρό, που αμφότερα ήταν ελαφριά και ωραία, και απόλυτα ταιριαστά.
Στα επίσης θετικά της psarlou, η κοπέλα με την αγγελική φωνή, η οποία τραγουδούσε σε έναν υπέροχο τόνο, χωρίς να εμποδίζει τον κόσμο να συνομιλήσει, και η εξυπηρέτηση που ήταν εξαιρετική, και του ανάλογου επιπέδου με τη γεύση, αλλά και ο χώρος, ο οποίος ήταν εκπληκτικός. Τα πάντα ήταν συντονισμενα στον ίδιο γευστικό τόνο. Η μουσική, ο φωτισμός και το σερβίρισμα, που έκαναν την εμπειρία μοναδικη. Πληρωσαμε κάπου 60 ευρώ το άτομο, αλλά προσωπικά θεωρώ οτι τα άξιζε. Στα μειον, το παρκινγκ, αλλά ποιος νοιάζεται?
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Η Psarlou είναι απο μόνη της μια γευστική εμπειρία που θα θυμάσαι και θα αναπολείς για πολύ καιρό. Μαζευτήκαμε μια αρκετά μεγάλη παρέα να δοκιμάσουμε το μενού, που βασίζεται αποκλειστικά στα θαλασσινά. Αν και υπάρχει η εναλλακτική να φας κρέας, είναι μάλλον για εκείνον που θέλει να ακολουθήσει την παρέα, αλλά δε θέλει να φάει ψάρι. Αν και θα μπορούσα να είμαι και εγώ μια τέτοια περίπτωση, τελικά στην psarlou, μάλλον γευστικά, αλλαξοπίστησα.
Το μενού αποτελείται απο σαλάτες, ορεκτικά και κυρίως με εξαιρετική πρώτη ύλη. Η σούπα που πήραν κάποιοι φίλοι, με κακαβιά, είπαν απλά οτι ήταν ονειρεμένη. Επιφυλάσσομαι να δοκιμάσω σε επόμενη επίσκεψη, όταν θα έχει κρυώσει περισσότερο ο καιρός.
Απο ορεκτικά δοκιμάσαμε ταραμοσαλάτα με συνοδευτικό πιτάκι, που μάλλον κανένας δεν πρόλαβε να δοκιμάσει, γιατί τα έφαγα όλα μόνη μου. Ήταν απλά υπέροχα. Η ταραμοσαλάτα ήταν λευκή, αφρός και πανάλαφρη, και απο πάνω ανα σημεία είχε χαβιάρι.
Πήραμε δύο σαλάτες, η μια είχε λαχανικά βραστά κομμένα σε μικρά κομμάτια, και η άλλη είχε πάλι βραστά λαχανικά αλλά με έμφαση το καρότο, το κολοκύθι, και τα αμπελοφάσουλα και ολόκληρα κομμάτια χριστόψαρου.
Στα ορεκτικά, οι γαρίδες τυλιγμένες με φύλλο κανταΐφι, συνοδευόμενες από μια ελαφρώς πικάντικη σως, ήταν τραγανές και πολύ γευστικές. Εμένα προσωπικά μου άρεσαν πολύ, ο μικρός μου, όμως, δεν τρελάθηκε με την επικάλυψη. Είναι μικρός όμως ακόμα για να καταλάβει το έδεσμα.
Το χταπόδι ήταν πολύ λεπτά κομμένο, εξαιρετικά μαλακό. Το ίδιο εξαιρετική ήταν και η εμφάνιση του, που σε προιδέαζε το τι θα επακολουθήσει γευστικά. Οι πατάτες οι τηγανητές, ήταν από άλλο πλανήτη, καθώς ήταν τηγανισμένες απ έξω αλλά πολύ μαλακές απο μέσα.
Ο τόνος με συνοδεία μανιταριών δε μου άρεσε, αλλά προσωπικά δε μου αρέσει ο τόνος. Σε κάποιον άλλον μπορεί να αρέσει. Παρόλα αυτά, τα συνοδευτικά που πρόλαβα να δοκιμάσω, ήταν πολύ ωραία.
Στα κυρίως δοκιμάσαμε κριθαρότο με γαρίδες, και ριζότο κίτρινο με ψάρι. προσωπικά μου άρεσε πολύ το κριθαρότο, γιατί η γαρίδα είχε πολύ ωραία γεύση, και αν και ήταν με κόκκινη σάλτσα, ήταν πολύ ελαφρύ σαν πιάτο. Το ριζότο ήταν πολύ ωραίο στη γεύση, και οι φίλοι είπαν οτι ήταν πολύ ωραίο και το ψάρι. Πολύ ελαφρύ στη γεύση και αυτό το πιάτο.
Απο κρασί δοκιμάσαμε ροζέ ημίγλυκο και λευκό ξηρό, που αμφότερα ήταν ελαφριά και ωραία, και απόλυτα ταιριαστά.
Στα επίσης θετικά της psarlou, η κοπέλα με την αγγελική φωνή, η οποία τραγουδούσε σε έναν υπέροχο τόνο, χωρίς να εμποδίζει τον κόσμο να συνομιλήσει, και η εξυπηρέτηση που ήταν εξαιρετική, και του ανάλογου επιπέδου με τη γεύση, αλλά και ο χώρος, ο οποίος ήταν εκπληκτικός. Τα πάντα ήταν συντονισμενα στον ίδιο γευστικό τόνο. Η μουσική, ο φωτισμός και το σερβίρισμα, που έκαναν την εμπειρία μοναδικη. Πληρωσαμε κάπου 60 ευρώ το άτομο, αλλά προσωπικά θεωρώ οτι τα άξιζε. Στα μειον, το παρκινγκ, αλλά ποιος νοιάζεται?