ΤΑ ΣΚΑΛΑΚΙΑ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ

Η αλήθεια είναι ότι είχαμε καιρό. Πολύ καιρό θα έλεγα. Θες γιατί προτιμούσαμε το μικρότερο αδερφάκι του; Θες γιατί η τελευταία φορά δεν αποτέλεσε γευστική εμπειρία;

Σε κάθε περίπτωση πάντα το είχαμε στο μυαλό μας.

Κυριακή μεσημέρι και με αρκετό κρύο στην πόλη αποφασίσαμε να επισκεφτούμε τη ‘’Χαρά και τα σκαλάκια της’’. Δυστυχώς ο καιρός δεν βοηθούσε να καθίσουμε έξω και να απολαύουμε την καλύτερη θέα της πόλης στον Παγασητικό, οπότε βολευτήκαμε στα ενδότερα, απολαμβάνοντας τη ζεστασιά του ανακαινισμένου χώρου. Άνετα τα τραπέζια μεταξύ τους, η τούβλινη διακόσμηση έδεσε αρμονικά με τα κρασιά της κάβας, το τζάκι συντρόφευε τις παρέες χωρίς να είναι ενοχλητικό. Και μέσα σε όλα αυτά, οι σερβιτόροι δίπλα στον κόσμο, δεν άφηναν κανένα τραπέζι παραπονεμένο.

Ο κατάλογος αρκετά μεγάλος εξυπηρετείται άριστα από το προσωπικό της κουζίνας, κινούμενος σε πλαίσια ελληνικής κουζίνας προσέχοντας την πρώτη ύλη και τη δημιουργία στα πιάτα.

Είτε κινηθείς με παρεΐστικα πιάτα είτε με μερίδα κατ’ άτομο θέλει προσοχή διότι οι μερίδες είναι μεγάλες. Άνετα παίρνεις και πακετάκι για το σπίτι.

Για την όρεξη στο άνοιγμα του γεύματος, ψωμάκι, κριτσίνια και μια ζόρικη sauce, όπου το pesto την απογείωνε.

Εξαιρετικά δροσιστική η σαλάτα, αν και ο τίτλος της ‘’σύγκλινο γραβιέρα’’ σε ξεγελάει με τη vinaigrette μελιού να δημιουργεί ένα ευχάριστο contrast στον ουρανίσκο μαζί με τα αλμυρά στοιχεία του πιάτου, με μόνη ένσταση το κόψιμο του σύγκλινου θα έπρεπε να ήταν καρέ,  αντί για ζουλιέν, για να μην ‘’κλέβει’’ στη γεύση της κάθε πιρουνιάς.

Τα κεφτεδάκια ‘’μαμαδίσια’’, τραγανά στην όψη ζουμερά στα ενδότερα, κλασσικά με συνοδευτικό χρυσαφένιο άμυλο και μια sauce από γιαούρτι και άνηθο που τους πήγαινε, έφυγαν δε στο άψε σβήσε, όπως και η τηγανιά –της παρέας-, με τα ανάμεικτα κρεατικά και την εξαιρετική ιδέα των καραμελωμένων κρεμμυδιών. Ιδιαίτερη μνεία στην minimal παρουσίαση του πιάτου, η οποία έκρυβε επιμελώς την πληθωρικότητα.

Ωραίο και το λεμονάτο ‘’χιονισμένο’’ λουκάνικο με μόνη ένσταση ότι το πιάτο λόγω των συστατικών του, σου αφήνει μια αλμυρή επίγευση. Ένα άλλο λουκάνικο ή λιγότερη φέτα θα εξυπηρετούσαν καλύτερα τον σκοπό τους.

Ξεχάστε τα κλασσικά κότσι και οσομπούκο και προτιμήστε το ζυγούρι στη γάστρα, είναι λουκούμι, λιώνει στο στόμα, βγάζει τα αρώματα της ντομάτας και των μυρωδικών με τα οποία ετοιμάστηκε. Πιάτο που δεν το χορταίνεις. Για τις μελωμένες πατάτες φούρνου δεν συζητάω. Άξιο συνοδευτικό.

Και πάμε στα πιάτα που θέλουν προσοχή λόγω ποσότητας.

Κοντοσούβλι, o ορισμός της λέξης, μερίδα στα 500gr, σωστά ψημένο, μπαχαρωμένο και στημένο, ζουμερό, μικρά κομμάτια που βοηθάνε στο ψήσιμο και στο σωστό σερβίρισμα με συνοδευτικά, πιτούλα, λεμόνι και πατάτες οι γνωστές χρυσαφένιες. Παίξαμε στα δύσκολα παραγγέλνοντας πρόβειο –καθαρό κρέας χωρίς κόκκαλο που προτιμούν να το σερβίρουν οι περισσότεροι- κατόπιν απαίτησης του υιού και το ευχαριστηθήκαμε όλοι. Must πιάτο σε κάθε τραπέζι.

Σπαλομπριζόλα χοιρινή δυστυχώς δεν είδα το XXL του καταλόγου και μου ήρθε όλη η σπάλα (!). Χοντρό αλάτι για την αλητεία, ψητά λαχανικά για την γκουρμεδιά, λεμονάκι και πιτούλα κομμένη που νομίζω ότι δεν χρειαζόταν. Ζουμερή κατάσταση, απείρου νοστιμιάς που φυσικά δεν την κατάφερα μόνος.

Παρότι είχαμε κλείσει σε φαγητό για τη μέρα, δεν μπορέσαμε να αντισταθούμε σε αυτή την τούρτα Mille-feuille που βλέπαμε καθ’ όλη τη διάρκεια του γεύματος μας να πηγαινοέρχεται στα τραπέζια. ΔΥΝΑΜΗ. Τραγανό το φύλλο κρατούσε ισορροπία ανάμεσα στη σαντιγί και στην –τρώγεται και μόνη της- crème patisserie.

Για τη χώνεψη το λικέρ με αρμπαρόριζα της Χαράς και ο λογαριασμός που δεν χωράει αμφιβολία ότι είναι vfm.

Επίλογος της κριτικής δεν υπάρχει διότι, και μας άρεσε και θα συνεχίσουμε τα γευστικά μας μεσημέρια και βράδια, να αξιοποιούμε τα καλούδια της.

Σπεύσατε.