Με σκάφος ή χωρίς, με ήλιο ή χωρίς, με όρεξη ή χωρίς, αν η παρέα είναι super, θα περάσεις τέλεια. Μια τέτοια μέρα αφού ξεναγηθήκαμε αναλυτικά –what to see, to do, to learn, to buy- μαζί με τα αναλυτικά gossip του πανέμορφου Τρικερίου και αφού η όρεξη είχε ανοίξει από το πολύ περπάτημα και τις κρυστάλλινες weiss, είπαμε να πάμε να φάμε. Και επειδή τα παιδιά, ο Γεώργιος Αύγουστος Καίσαρας και ο Μάριος Αύγουστος Βρούτος θέλανε να κολυμπήσουν αφήσαμε τον μαθητή Άγγελο για άλλη φορά, και κατευθυνθήκαμε στο πανέμορφο επίνειο του Τρικερίου, την Αγία Κυριακή.
Περάσαμε αδιάφορα τα γνωστά και χιλιοδιαβασμένα στα γνωστά δίκτυα του γκούγκλη μαγαζιά και καθίσαμε στο άγνωστο για μένα ‘’Τρεχαντήρι’’. Νησιώτικο, κλασσικά στα γαλάζια, σκιά στα κόκκινα, με τα σκάφη –ευτυχώς λίγα- μπροστά μας, έτοιμοι να φάμε ό,τι τρώγεται.
Πήγαμε –έτσι ήθελαν οι συμβίες- για sea food pasta και προτιμήσαμε την καραβιδομακαρονάδα. Θα πει ο πονηρός, ‘’αστακό έπρεπε να πάρετε’’! Δεν τρώμε αστακό κύριε, άσε που δεν διαθέταμε αστακοθραύστη!!!
Μέχρι να έρθει η πιατέλα αναλωθήκαμε στα πέριξ, του εν αναμονή πιάτου και τους μεζέδες του τσίπουρου. Τσίπουρο με προέλευση από το αγαπημένο νησί της Χίου και σταφύλια Τυρνάβου, απόσταγμα με εκρηκτικά αρώματα από το μοσχάτο Αμβούργου. Παστό ψαράκι με ντομάτούλα, μικρή νοστιμότατη τσιπούρα φούρνου και απίθανη κρεμμυδόπιτα, traditional πιάτο της περιοχής.
Αφού πήραμε τα απαραίτητα tips της συνταγής, συνεχίσαμε με τα μικρά τηγανητά της τράτας, γαύρο, εξαιρετική αθερίνα με light σκορδαλιά, και καλαμαράκια για τις μικρές κυρίες του τραπεζιού. Φρεσκάδα στα καλύτερα της. Συνεχίσαμε με 2 παραλλαγές κολοκυθιού, κολοκυθάκια τηγανητά και μαμαδίσιοι κολοκυθοκεφτέδες με side dish άνευρο τζατζίκι και τσακπίνικα ρολάκια μελιτζάνας με inside φέτα. Σαλάτα να πάρεις. Δροσερή σαλάτα ‘’Τρίκερι’’ λοιπόν, με ντομάτα στη βάση, κρεμμύδι, ελιές, κρίταμο και κάπαρη, αλλά και εξαιρετικό μυδοπίλαφο με τα αρώματα να ξεχειλίζουν από το πιάτο. Αναμονή τέλος.Κατέφθασε αρχικά η εμπροσθοφυλακή, φούσκες, όπου τις βρείτε τολμήστε το και το πληθωρικό κυρίως σώμα η καραβιδομακαρονάδα. Για 2 άτομα έλεγε ο κατάλογος, 4 χορτάσαμε, μαζί βέβαια με τα προέόρτια που ανέφερα. Νοστιμότατο το σύνολο, άψογα μαγειρεμένη η pasta, για τις δε καραβίδες δεν έχω λόγια. Όσο χόρτασε το μάτι, όταν το πιάτο προσγειώθηκε στο τραπέζι, άλλο τόσο ευχαριστήθηκε ο ουρανίσκος και όλα τα υπόλοιπα όργανα της γεύσης.
Σηκωθήκαμε, αφού δροσιστήκαμε με το καρπούζι του κλεισίματος, γιατί ήδη ο ήλιος πήγαινε να ξεκουραστεί και στο κατέβασμα μας χαιρετούσε, όσο και αν εμείς προσπαθούσαμε να αποφύγουμε το άγγιγμα του. Η τιμή ασχολίαστη, γενικά θεωρώ μύθο το ακριβό των ψαροταβέρνων της Μαγνησίας –όχι πάντού- αν δεν πάρεις μεγάλο ψάρι. Δεν συζητώ αν θα ξαναεπισκεφτώ του Τρικεριού τα μέρη, προσπερνάμε τα αυτονόητα, όπως αυτονόητο είναι ότι, αφού έχω περάσει από όλες τις ψαροταβέρνες της Αγίας Κυριακής, θα προτιμήσω με κλειστά μάτια το ‘’Τρεχαντήρι’’. Άλλος για τη βάρκα μας!!!
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Με σκάφος ή χωρίς, με ήλιο ή χωρίς, με όρεξη ή χωρίς, αν η παρέα είναι super, θα περάσεις τέλεια. Μια τέτοια μέρα αφού ξεναγηθήκαμε αναλυτικά –what to see, to do, to learn, to buy- μαζί με τα αναλυτικά gossip του πανέμορφου Τρικερίου και αφού η όρεξη είχε ανοίξει από το πολύ περπάτημα και τις κρυστάλλινες weiss, είπαμε να πάμε να φάμε. Και επειδή τα παιδιά, ο Γεώργιος Αύγουστος Καίσαρας και ο Μάριος Αύγουστος Βρούτος θέλανε να κολυμπήσουν αφήσαμε τον μαθητή Άγγελο για άλλη φορά, και κατευθυνθήκαμε στο πανέμορφο επίνειο του Τρικερίου, την Αγία Κυριακή.
Περάσαμε αδιάφορα τα γνωστά και χιλιοδιαβασμένα στα γνωστά δίκτυα του γκούγκλη μαγαζιά και καθίσαμε στο άγνωστο για μένα ‘’Τρεχαντήρι’’. Νησιώτικο, κλασσικά στα γαλάζια, σκιά στα κόκκινα, με τα σκάφη –ευτυχώς λίγα- μπροστά μας, έτοιμοι να φάμε ό,τι τρώγεται.
Πήγαμε –έτσι ήθελαν οι συμβίες- για sea food pasta και προτιμήσαμε την καραβιδομακαρονάδα. Θα πει ο πονηρός, ‘’αστακό έπρεπε να πάρετε’’! Δεν τρώμε αστακό κύριε, άσε που δεν διαθέταμε αστακοθραύστη!!!
Μέχρι να έρθει η πιατέλα αναλωθήκαμε στα πέριξ, του εν αναμονή πιάτου και τους μεζέδες του τσίπουρου. Τσίπουρο με προέλευση από το αγαπημένο νησί της Χίου και σταφύλια Τυρνάβου, απόσταγμα με εκρηκτικά αρώματα από το μοσχάτο Αμβούργου.
Παστό ψαράκι με ντομάτούλα, μικρή νοστιμότατη τσιπούρα φούρνου και απίθανη κρεμμυδόπιτα, traditional πιάτο της περιοχής.
Αφού πήραμε τα απαραίτητα tips της συνταγής, συνεχίσαμε με τα μικρά τηγανητά της τράτας, γαύρο, εξαιρετική αθερίνα με light σκορδαλιά, και καλαμαράκια για τις μικρές κυρίες του τραπεζιού. Φρεσκάδα στα καλύτερα της. Συνεχίσαμε με 2 παραλλαγές κολοκυθιού, κολοκυθάκια τηγανητά και μαμαδίσιοι κολοκυθοκεφτέδες με side dish άνευρο τζατζίκι και τσακπίνικα ρολάκια μελιτζάνας με inside φέτα.
Σαλάτα να πάρεις. Δροσερή σαλάτα ‘’Τρίκερι’’ λοιπόν, με ντομάτα στη βάση, κρεμμύδι, ελιές, κρίταμο και κάπαρη, αλλά και εξαιρετικό μυδοπίλαφο με τα αρώματα να ξεχειλίζουν από το πιάτο.
Αναμονή τέλος.Κατέφθασε αρχικά η εμπροσθοφυλακή, φούσκες, όπου τις βρείτε τολμήστε το και το πληθωρικό κυρίως σώμα η καραβιδομακαρονάδα. Για 2 άτομα έλεγε ο κατάλογος, 4 χορτάσαμε, μαζί βέβαια με τα προέόρτια που ανέφερα. Νοστιμότατο το σύνολο, άψογα μαγειρεμένη η pasta, για τις δε καραβίδες δεν έχω λόγια. Όσο χόρτασε το μάτι, όταν το πιάτο προσγειώθηκε στο τραπέζι, άλλο τόσο ευχαριστήθηκε ο ουρανίσκος και όλα τα υπόλοιπα όργανα της γεύσης.
Σηκωθήκαμε, αφού δροσιστήκαμε με το καρπούζι του κλεισίματος, γιατί ήδη ο ήλιος πήγαινε να ξεκουραστεί και στο κατέβασμα μας χαιρετούσε, όσο και αν εμείς προσπαθούσαμε να αποφύγουμε το άγγιγμα του.
Η τιμή ασχολίαστη, γενικά θεωρώ μύθο το ακριβό των ψαροταβέρνων της Μαγνησίας –όχι πάντού- αν δεν πάρεις μεγάλο ψάρι.
Δεν συζητώ αν θα ξαναεπισκεφτώ του Τρικεριού τα μέρη, προσπερνάμε τα αυτονόητα, όπως αυτονόητο είναι ότι, αφού έχω περάσει από όλες τις ψαροταβέρνες της Αγίας Κυριακής, θα προτιμήσω με κλειστά μάτια το ‘’Τρεχαντήρι’’.
Άλλος για τη βάρκα μας!!!