Next visit με την παρέα που σε ποσοστό άνω του 50% έχει κοινές καταβολές σε πολλά, η Αγριά.
Αν το σκεφτείς, παίξαμε εκτός έδρας αλλά, μαγαζί δίπλα στο κύμα, να ακούς τον παφλασμό της θάλασσας, να σε χαϊδεύει η θαλασσινή αύρα και να βλέπεις τις βάρκες να πηγαινοέρχονται και να κατεβάζουν καλούδια, δεν βρίσκεις εντός Βόλου.Θα μου πεις ‘’νόμος Μυκόνου’’, προστασία αιγιαλού, απομάκρυνση τραπεζιών και όλη αυτή την φασαρία των τελευταίων μηνών, τι είδες;Δεν είδα αλλαγή κατά μήκος του αιγιαλού οπότε καθίσαμε σε μπροστινό τραπέζι στο ‘’Μαϊστράλι’’ και ανοίξαμε θέματα εποχιακά (!) σοβαρά και μη, μέχρι να ολοκληρωθεί η παρέα και να αρχίσουν να έρχονται οι μεζέδες.
5 νοματαίοι διαλέξαμε 5 διαφορετικές ετικέτες από ντόπιους και μη παραγωγούς, μιας και το μαγαζί διαθέτει αρκετά αποστάγματα και για όλα τα γούστα.
Η εξυπηρέτηση ‘’δυνατή’’ τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που κόπασε ο κόσμος και άρχισε να βγαίνει η κούραση του προσωπικού, αλλά και πάλι, χωρίς μεγάλες καθυστερήσεις ή περίεργα βλέμματα του στυλ ‘’θα καθίσετε και άλλο;’’. Φάγαμε αρκετά, πολλούς και νόστιμους μεζέδες ανά ‘’γύρα’’, αν και κάποιοι ήταν τυποποιημένοι και μας θύμισαν άλλες εποχές.
Ξεκινήσαμε την πρώτη ‘’στροφή’’, με νόστιμες τυροκροκέτες συνοδεία δροσερής τυροσαλάτας, χταπόδι σωστά ψημένο αραγμένο σε λάχανο, έντονα αλατισμένο σκουμπρί με κρεμμύδι στα ψηλά του πιάτου, νόστιμη πατατοσαλάτα παρέα με ετοιματζίδικη, αλλά αγαπημένη τονοσαλάτα, φιλετάκια μπακαλιάρου με μια αρκετά ήπια sauce για συνοδεία, γαριδάκι τύπου Σύμης αέρινο, σαρδέλα τουρσί αρκετά νόστιμη για εμένα που την αποφεύγω και γαύρο παντρεμένο με μυρωδικά και ντομάτα. Η ‘’δεύτερη στροφή’’ που χαλαρά με κάποιες αλλαγές θα μπορούσε να είναι και πρώτη είχε αδιάφορη και light – μάλλον από ρεβύθι- φάβα με κρεμμύδι, νόστιμη ψητή και βουτυράτη πατάτα, γευστικές μικρούλες και ζωντανές γυαλιστερές, γαύρο τηγανητό από αυτόν που έκανε η κυρά Σπυριδούλα και μου δημιουργούσε ψυχολογικά, ωραία crispy κολοκυθάκια με τζατζίκι που ναι μεν ήταν ωραία αλλά πιάτο μεζεδοπωλείου και σουριμοσαλάτα με παααρα πολλή μαγιονέζα.
Τα καλά έρχονται πάντα στο κλείσιμο, αυτό δεν αλλάζει. Καλαμάρι ψητό στα κάρβουνα αν και είχε ‘’πάρει’’ σε κάποια σημεία ήταν πεντανόστιμο παρέα με καλό θραψαλάκι, απίθανο για βούτες σαγανάκι με γαρίδες και φέτα, θα το ήθελα λίγο spicy, νόστιμα αχνιστά μύδια και αδιάφορες ετοιμες καβουροδαγκάνες.
Στο κέρασμα πέσαμε με τα μούτρα γιατί, το ραβανί με συννεφάκι από ινδοκάρυδο και παγωτό ήταν ότι χρειαζόμασταν εκείνη τη στιγμή. Στο δρόμο για το Σουτραλί και δίπλα στον αιγιαλό, πιο δίπλα δεν έχει, εκεί που θα δυσκολευτείς να παρκάρεις ή απλά να περάσεις από τον δρόμο, υπάρχει το ‘’Μαιστράλι’’. Κάνε μια στάση για να δροσίσεις τον ουρανίσκο σου αλλά φρόντισε να έχεις άδειο στομάχι.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Next visit με την παρέα που σε ποσοστό άνω του 50% έχει κοινές καταβολές σε πολλά, η Αγριά.
Αν το σκεφτείς, παίξαμε εκτός έδρας αλλά, μαγαζί δίπλα στο κύμα, να ακούς τον παφλασμό της θάλασσας, να σε χαϊδεύει η θαλασσινή αύρα και να βλέπεις τις βάρκες να πηγαινοέρχονται και να κατεβάζουν καλούδια, δεν βρίσκεις εντός Βόλου.Θα μου πεις ‘’νόμος Μυκόνου’’, προστασία αιγιαλού, απομάκρυνση τραπεζιών και όλη αυτή την φασαρία των τελευταίων μηνών, τι είδες;Δεν είδα αλλαγή κατά μήκος του αιγιαλού οπότε καθίσαμε σε μπροστινό τραπέζι στο ‘’Μαϊστράλι’’ και ανοίξαμε θέματα εποχιακά (!) σοβαρά και μη, μέχρι να ολοκληρωθεί η παρέα και να αρχίσουν να έρχονται οι μεζέδες.
5 νοματαίοι διαλέξαμε 5 διαφορετικές ετικέτες από ντόπιους και μη παραγωγούς, μιας και το μαγαζί διαθέτει αρκετά αποστάγματα και για όλα τα γούστα.
Η εξυπηρέτηση ‘’δυνατή’’ τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που κόπασε ο κόσμος και άρχισε να βγαίνει η κούραση του προσωπικού, αλλά και πάλι, χωρίς μεγάλες καθυστερήσεις ή περίεργα βλέμματα του στυλ ‘’θα καθίσετε και άλλο;’’. Φάγαμε αρκετά, πολλούς και νόστιμους μεζέδες ανά ‘’γύρα’’, αν και κάποιοι ήταν τυποποιημένοι και μας θύμισαν άλλες εποχές.
Ξεκινήσαμε την πρώτη ‘’στροφή’’, με νόστιμες τυροκροκέτες συνοδεία δροσερής τυροσαλάτας, χταπόδι σωστά ψημένο αραγμένο σε λάχανο, έντονα αλατισμένο σκουμπρί με κρεμμύδι στα ψηλά του πιάτου, νόστιμη πατατοσαλάτα παρέα με ετοιματζίδικη, αλλά αγαπημένη τονοσαλάτα, φιλετάκια μπακαλιάρου με μια αρκετά ήπια sauce για συνοδεία, γαριδάκι τύπου Σύμης αέρινο, σαρδέλα τουρσί αρκετά νόστιμη για εμένα που την αποφεύγω και γαύρο παντρεμένο με μυρωδικά και ντομάτα. Η ‘’δεύτερη στροφή’’ που χαλαρά με κάποιες αλλαγές θα μπορούσε να είναι και πρώτη είχε αδιάφορη και light – μάλλον από ρεβύθι- φάβα με κρεμμύδι, νόστιμη ψητή και βουτυράτη πατάτα, γευστικές μικρούλες και ζωντανές γυαλιστερές, γαύρο τηγανητό από αυτόν που έκανε η κυρά Σπυριδούλα και μου δημιουργούσε ψυχολογικά, ωραία crispy κολοκυθάκια με τζατζίκι που ναι μεν ήταν ωραία αλλά πιάτο μεζεδοπωλείου και σουριμοσαλάτα με παααρα πολλή μαγιονέζα.
Τα καλά έρχονται πάντα στο κλείσιμο, αυτό δεν αλλάζει. Καλαμάρι ψητό στα κάρβουνα αν και είχε ‘’πάρει’’ σε κάποια σημεία ήταν πεντανόστιμο παρέα με καλό θραψαλάκι, απίθανο για βούτες σαγανάκι με γαρίδες και φέτα, θα το ήθελα λίγο spicy, νόστιμα αχνιστά μύδια και αδιάφορες ετοιμες καβουροδαγκάνες.
Στο κέρασμα πέσαμε με τα μούτρα γιατί, το ραβανί με συννεφάκι από ινδοκάρυδο και παγωτό ήταν ότι χρειαζόμασταν εκείνη τη στιγμή. Στο δρόμο για το Σουτραλί και δίπλα στον αιγιαλό, πιο δίπλα δεν έχει, εκεί που θα δυσκολευτείς να παρκάρεις ή απλά να περάσεις από τον δρόμο, υπάρχει το ‘’Μαιστράλι’’. Κάνε μια στάση για να δροσίσεις τον ουρανίσκο σου αλλά φρόντισε να έχεις άδειο στομάχι.