Σκαλίζοντας τις αναμνήσεις…

Το άρωμα της ψυχής είναι η ανάμνηση. Χάνοντας κομμάτια του παρελθόντος, χάνεις κομμάτια της ταυτότητάς σου…

Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε ένα μαγαζί που ακόμα το θυμάμαι και το συζητάω…

Για να αναπολούν οι παλιοί και να μαθαίνουν οι καινούριοι, ξεσκονίσαμε τις αναμνήσεις μας και ανασύραμε μικρά διαμαντάκια.

Γευστικοί κάλυκες εν δράσει λοιπόν, για εστιατόρια που έχουν μείνει χαραγμένα στη μνήμη της Julie05, του Jim και του George G.

Η Julie05 αναπολεί…

Ζάχαρη και Αλάτι στο Κολωνάκι…

Μια στάση στο Αρχοντικό της οδού Αναπήρων πολέμου, στο Κολωνάκι, εκεί που για κάποιο λόγο δεν ευδοκιμεί κανένα μέρος εστίασης για πάνω από συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Τι γεύσεις; Τι δημιουργικότητα; Τι εξυπηρέτηση; Έχω δοκιμάσει άπειρα πιάτα, περίεργα και μη, εκείνο όμως που δε θα ξεχάσω ποτέ ήταν το chutney τομάτας που το έφτιαχναν μόνοι τους… Όλα μια έκρηξη γεύσεων στον ουρανίσκο. Και εκεί που σκας, ξαφνικά βρίσκεις αποθηκευτικό χώρο στο στομάχι, σαν επιπλέον κάρτα μνήμης, για να γευτείς τα χειροποίητα γλυκά τους!!! Σπασμένο μιλφέιγ χειροποίητο… Θα θυμάμαι πάντα τον κύριο Άγγελο, καθώς και όλο το προσωπικό γιατί ήταν εξαιρετικοί!!! Μεγάλη απώλεια το κλείσιμο.

 

The sushi bar στο Παγκράτι…

2015, τότε που είτε είχα λεφτά, είτε ήμουν πιο ανέμελη και πιο νέα, αλλά μη βγει παρά έξω!! Λάτρης των διαφορετικών και εξωτικών γεύσεων, είχα αποφασίσει να δοκιμάσω όσα περισσότερα σούσι μπορώ. Αν ήταν άντρας, θα είχα βρει το λιμάνι μου. Λάτρευα την ανοιχτή κουζίνα και το σεφ να μεγαλουργεί με φρέσκα υλικά. Τα maki rolls με το φρέσκο σολομό και την αυθεντική wasabi, όμως, δε θα τα ξεχάσω. Η Καναδέζα σερβιτόρα εξαιρετική. Ακριβό μαγαζί, αλλά χαλάλι του. Τελικά έκλεισε, οπότε αν ήταν άντρας, θα είχα πάρει διαζύγιο!!!

La pierrade στο Κολωνάκι…

 Αχ, σε αυτό το Κολωνάκι και στη Σπευσίπου, που τα μαγαζιά ανοίγουν και κλείνουν, πιο γρήγορα και από την εναλλαγή του καιρού στο Λονδίνο!!! Χωρισμένο σε δυο σημεία. Μπροστά πιο επίσημο, πίσω πιο νεανικό, με το μπαρ να δεσπόζει. Ωραία πιάτα, μεσογειακή- ιταλική κουζίνα. Θυμάμαι το πιάτο με τη φωτιά να προσγειώνεται για να κάνεις το ψήσιμο της αρεσκείας σου. Εκεί έμαθα και ένα κόκκινο κρασί, Κτήμα Μίγας στη Λάρισα, που έμελλε να γίνει και αγαπημένο μου. Μετά άλλαξε…. Και έπειτα, νομίζω φαντάζεστε. Τι; Όχι; Ε τότε ξαναδιαβάστε τον τίτλο του άρθρου και θα καταλάβετε!!!

Ο Jim νοσταλγεί…

Το ταβερνάκι της Εύης στα σοκάκια της Νίκαιας κοντά στα αδιευκρίνιστα σύνορα με την Παλιά Κοκκινιά…

Αν έφτανες την ώρα που δεν είχε νυχτώσει ακόμα, θα διέκρινες τα προσφυγικά σπιτάκια της Κοκκινιάς, τα παιδιά να παίζουν ελεύθερα στη γειτονιά, μανάδες με το λάστιχο να δροσίζουν τα στενά, μεσήλικες που γέρασαν μαζί και δίπλα, η κόρη της Εύης σε υποδέχονταν σε ένα ταβερνάκι παλαιάς κοπής με χαλικόστρωτη αυλή, δέντρα, ψάθινες καρέκλες, και απλότητα στο μεγαλείο της. Αδιανόητο σκηνικό. Το λάτρεψα.

Ιεροσυλία αν δεν παίρναμε κρασί μιας και ερχόταν πάντα παγωμένο σε κατρούτσο.

Οι μεζέδες αρκετοί και στη μέση, με τοπ τη ζυμαρόπιτα της Εύης, ζυμάρι με το απαραίτητο λαδάκι, τυρί, λίγα μυρωδικά και σουσάμι τηγανισμένη για όσο χρόνο χρειάζεται, κάτι σαν Γιαννιώτικη πίτα.

Τυροκαυτερή λευκή και χεράτη με ελαφρύ κάψιμο, σαγανάκι να λιώνει στο στόμα, λουκάνικα απογειωτικά, βουβαλίσιο ριγανάτο από τας Σέρρας και πρασολουκάνικο Καρδίτσας, πολύ καλό σύγκλινο Μάνης, εξαιρετικά σουτζουκάκια – βομβίδια στη σχάρα. Έκλεισε κάποια στιγμή, εντελώς ξαφνικά και άφησε δυσαναπλήρωτο κενό.

 

 

Καπετάν Fishαει αριστερά ανεβαίνοντας την Μπενάκη και όχι μακριά από την Ακαδημίας…

Δημιουργική και τίμια προσπάθεια του ιδιοκτήτη, να στήσει στην Αθήνα ένα βιομηχανικό ταχυφαγείο με βάση το ψάρι. Πέτρα, μέταλλο στο εσωτερικό και ξύλο στους μοναστηριακούς πάγκους, τραπέζια και σκαμπό συνέθεταν το όλο σκηνικό. Το είχε κάνει στέκι το άλλο μου Εγώ, όταν κατέβαινα κέντρο και ήθελα κάτι διαφορετικό, διότι το κανονικό μου εγώ δεν αγαπά το ψάρι.

Βιτρίνα με όλα τα ψαρικά μπροστά σου, ανοιχτή κουζίνα, τηγάνι γρήγορο, ανάλαφρο, χωρίς ίχνος λαδίλας στα ψάρια, τα οποία ψάρια, φρέσκα αφρόψαρα, ιχθυοκαλλιέργειας και κάποια κατεψυγμένα, έμπαιναν σε σάντουιτς ή σε χάρτινο χωνάκι.

Πολύ καλό το ψιλό και τραγανό γαριδάκι στο χωνάκι, υπέροχος ο μαριναρισμένος σολομός με άνηθο, λεμόνι και μια καυτερή βιετναμέζικη sauce, εξωτικό τo λαβράκι σε τεμπούρα, και tartar sauce και φοβερή η σαλάτα με τις φακές και τα μυρωδικά.

Το κλείσιμο του δεν προξένησε έκπληξη σε κανένα, αν και οι αντίστοιχοι σκανδιναβικοί χώροι με το ίδιο concept και οι Αγγλικοί που τα fish & chips είναι σε πρώτη προτεραιότητα είναι πάντα γεμάτοι.

Διαφορετική κουλτούρα θα έλεγα, μιας και ο Αθηναίος και γενικότερα ο Έλληνας δεν αφήνει στην άκρη τα ταχυφαγεία κρέατος για να προτιμήσει αυτά του ψαριού.

 

 

Osteria Vespa Rossa κοντά στην Πινακοθήκη στα τελειώματα του Παγκρατίου…

Έχοντας φάει σε αρκετά ταβερνάκια στην Ιταλία η κόκκινη βέσπα θύμιζε osteria μόνο στη ζεστασιά που έβγαζε μπαίνοντας στο εσωτερικό της. Από τα καλύτερα, αν όχι το καλύτερο, Ιταλικό της πρωτεύουσας. Ιταλική φινέτσα, pal χρωματισμοί, φρέσκα λουλούδια σε αρκετά σημεία του μαγαζιού, σε χαρακτηριστικό σημείο η βέσπα υπό κλίμακα, ευγένεια, επαγγελματισμός, ενημερωμένο χαμογελαστό προσωπικό, φρέσκα υλικά κυρίως από την γείτονα χώρα, μεγάλη λίστα Ιταλικών κρασιών και αποσταγμάτων. 

Θυμάμαι ακόμα το σκορδόψωμο, με το όλο τελετουργικό του κοψίματος και μοιράσματος να γίνεται μπροστά μας, τα αρώματα που γέμιζε το τραπέζι, από το βούτυρο με το λάδι τρούφας και φασκόμηλο και την καραμελωμένη καρδιά του σκόρδου. Τι να πρωτοθυμηθώ…

Cavatelli με ψιλοκομμένο λουκάνικο και τρούφα, panzarotti με speck και provolone, βουτηγμένο σε λεπτής υφής σάλτσα, σισιλιάνικοι κεφτέδες με κόκκινη σάλτσα, φλοίδες παρμεζάνας και πολέντα. gnocchi με φασκόμηλο, κρέμα από γκοργκοτσόλα και κομματάκια πανσέτας, απίθανα μαμαδίσια ζυμαρικά.

Έκλεισε εν μια νυκτί, μάλλον λόγω αλλαγής επαγγελματικών σχεδίων του ιδιοκτήτη.

 

 

Blue Velvet κατεβαίνοντας την Ερμού δεξιά, στο ύψος της πλατείας Αβησσυνίας…

Μικρούλι και χαριτωμένο, η επιτομή της Μεξικάνικης κουζίνας μεγαλούργησε την δεκαετία του 90 και έμαθε στους Αθηναίους πως πρέπει να είναι το αυθεντικό μεξικάνικο φαγητό. Μοναδική ατμόσφαιρα, μεξικάνικες νότες στους τοίχους, χείμαρρος χρωμάτων, χαμογελαστές σερβιτόρες, μουσική κυρίως Mariachi, σφηνάκια λευκής τεκίλας με λεμόνι και αλάτι προσγειωνόταν στο τραπέζι σου με το που έρχονταν οι κατάλογοι. Το μόνο μεξικάνικο που σε ρωτούσαν, πόσο καυτερό θες το πιάτο σου.

Έχω φάει εκπληκτικές chimichangas, τραγανή φωλιά tortillas με φρεσκότατα λαχανικά και sour cream, χειροποίητα ζουμερά burritos με spicy chili con carne, sopas, ζουμερά enchiladas και γενικά ότι είχε ο κατάλογος. Μιας και συχνάζαμε με την τότε παρέα μου στο μαγαζί, όντας λάτρες του μεξικάνικου και προτιμώντας ότι τρώγαμε καυτερό, στο τέλος σβήναμε με παγωμένες lime μαργαρίτες και crustos, μικρές tortillas με πασπαλισμένα με ζάχαρη-κανέλλα, στις τελευταίες δε μέρες του χώρου, μικρά burritos γεμιστά με καυτή λεμονάτη κρέμα.

Έκλεισε προς λύπη μου, λόγω της γενικής αλλαγής στην περιοχή του Ψυρρή και δυστυχώς ότι άνοιξε μετά δεν μπόρεσε να το φτάσει.

Ο George G. συλλογίζεται…

Αθήρι στον Κεραμεικό…

Στην οδό Πλαταιών στον Κεραμεικό ο σεφ Αλέξανδρος Καρδάσης στέγασε –μετά από τον Κορυδαλλό, όπου είχε αρχικά λειτουργήσει– το ‘’Αθήρι’’, ένα εστιατόριο σύγχρονης ελληνικής κουζίνας με προσεκτικά επιλεγμένες εκλεκτές πρώτες ύλες από διάφορα μέρη της Ελλάδας.

Πολλές φορές το επισκέφτηκα με αγαπημένα πρόσωπα και πάντα οι εντυπώσεις μας ήταν εξαιρετικές. Όχι μόνο γευστικά, καθώς ο,τιδήποτε κι αν δοκίμασα (ορεκτικά, σαλάτες, κυρίως πιάτα, επιδόρπια) μου είχε αφήσει άριστη εντύπωση, αλλά και για τη γεμάτη ευγένεια εξυπηρέτηση και τον εξαιρετικά προσεγμένο χώρο, Ειδικά, η πανέμορφη αυλή ήταν ίσως ο ομορφότερος υπαίθριος χώρος εστίασης στην Αθήνα…

Όμως, ήρθε η πανδημία… Το Αθήρι έκλεισε τον Μάρτιο του 2020 και δεν ξανάνοιξε τον Μάιο… Με μια λιτή ανακοίνωση οι υπεύθυνοι ενημέρωσαν ότι αυτός ο κύκλος έκλεισε… Ας ελπίσουμε να ανοίξει σύντομα ένας νέος κύκλος γευστικής δημιουργίας για τους συντελεστές του!

 

 

Σόλωνος και Μασσαλίας στο Κέντρο της Αθήνας…

Πολλά (30-35) χρόνια πριν, ως νέος φοιτητής, άρχισα να συχνάζω με τις πρώτες φοιτητοπαρέες μου στο γωνιακό (όπως φανερώνει και το όνομά του) αυτό καφέ-εστιατόριο. Εκεί γεννήθηκαν νεανικοί έρωτες, φιλίες, συμπάθειες, αφιερώθηκαν εκατοντάδες ώρες συζήτησης για προσωπικά, επαγγελματικά, επιστημονικά, πολιτικά ζητήματα…

Εκεί έμαθα να τρώω πίτσα, έμαθα να κάνω διάλειμμα για ελαφρύ γεύμα με σαλάτα, εκεί έμαθα να διαλέγω φρεσκοφτιαγμένα σάντουιτς με προσεγμένα υλικά…

Τα χρόνια πέρασαν, οι νεανικοί έρωτες έσβησαν, κάποιες φιλίες χαλυβδώθηκαν με τον καιρό, κάποιες ξεθώριασαν…

Κάποια χρονική στιγμή το ‘’Σόλωνος και Μασσαλίας’’ έκλεισε, άνοιξε με άλλο όνομα, στο σημείο λειτούργησαν άλλα καταστήματα εστίασης…

Στην καρδιά και στο μυαλό μου όμως, πάντα μένει η αρχική εικόνα με μια αδιόρατη μελαγχολία για τα χρόνια που περνάνε…

0 0 Ψήφοι
Σύνολο
0 0 Ψήφοι
Σύνολο
0 0 Ψήφοι
Σύνολο
0 0 Ψήφοι
Σύνολο