Η Αθήνα στο κομμάτι της εστίασης όσα χρόνια και να περάσουν συνεχίζει να σε εκπλήσσει. Είτε με κάποια νέα μαγαζιά που ξεχωρίζουν σαν την ήρα μες το στάρι είτε με κάποια παλιά που φαίνεται να ξανανιώνουν, να ψάχνονται και να δημιουργούν ωραίες γεύσεις. Χαρακτηριστική περίπτωση το ‘’Χοχλιδάκι’’, ένα διαμαντάκι πλέον στην πιάτσα του Ψυχικού που υπήρχε για χρόνια, για άλλους –και εγώ μέσα- παρεξηγημένο και για άλλους ο ορισμός του μεζεδοπωλείου.
Αποκλειστικά για αυτούς που αρέσκονται σε μεζεδοπωλεία- ουζερί στυλ 50-50, αυτά με το παρείστικο στυλ, τα επιμελώς ατημέλητα που έχουν μείνει σε μια άλλη εποχή, με την ζεστασιά του παρελθόντος, την υπερβολική διακόσμηση, το ευγενικό προσωπικό και τους γευστικούς σπιτικούς μεζέδες.Με τον κατάλογο αν δεν ξέρεις χάνεσαι, αλλά καλύτερα να χαθείς παρά να ψάχνεις τι θα πιεις και τι θα φας. Στον κατάλογο- τετράδιο θα βρούμε αποστάγματα για όλα τα γούστα και από όλα τα εδαφικά διαμερίσματα της Ελλάδας, με ανάλυση βαθμών, γεύσης, ιστορίας και παραγωγού. Υπερπαραγωγή.
Σε ξεχωριστό κατάλογο οι μεζέδες και αυτοί ανά γεωγραφική περιοχή, με πλήρη περιγραφή των συστατικών και της επίγευσης που θα σου αφήσει.
Προσοχή: Τηγανιτή πατάτα δεν υπάρχει, ο λόγος περιγράφεται στο βιβλίο- κατάλογο με τα φαγητά.
Κερασματάκι στην αρχή ρακούλα –που λέει και ο έφηβος- με ελίτσες και ψωμάκι για να μπούμε στο κλίμα, αν και θα προτιμούσα ντακάκια που του πήγαιναν καλύτερα. Κινηθήκαμε αρχικά σε Εβρίτικα μονοπάτια, μιας και ο γιατρός ‘’κρατάει’’ από ψηλά. Προτιμήσαμε Χατζόπουλο που μας ήταν άγνωστος στις παραγωγές του, με τσίπουρο άνευ που αναδείκνυε τα έντονα αρώματα του μοσχάτου Αλεξανδρείας αλλά και ούζο με προσθήκη έξτρα κανέλλας και μπαχαριών που ξέφευγε από τα κλασσικά.
Στην πορεία που γίναμε κουαρτέτο κάναμε στροφή στη λεβεντογέννα με λαχταριστή παγωμένη τσικουδιά από το Ηράκλειο. Κέρασμα και στο τέλος, ψημένη Αμοργού το επίσημο κέρασμα της Μονής Χοζοβιώτισσας για να κλείσει όμορφα η βραδιά. Στα των μεζέδων κινηθήκαμε σε κατάσταση ‘’surf & turf’’ στο πιο ελεύθερο, κοινώς ό,τι μας έκανε κλικ στο μάτι.
Ζακυνθινή μελιτζάνα σκορδοστούμπι με γλυκόξινη σάλτσα φρέσκιας ντομάτας και γλυκό σκορδάκι ένα πιάτο για τρελές βούτες και ονειρική επίγευση. Συνεχίσαμε με εβρίτικο πιάτο μιας και ο καιρός το ‘’τραβούσε’’, αυγά με καβουρμά Σουφλίου. Ο καβουρμάς ήταν αρκετά ήπιος σε σχέση με άλλων περιοχών αλλά ο συνδυασμός είναι άχαστος μόλις μπεις στη διαδικασία του mix. Αγαπάμε Θεσσαλονίκη, παλιά αγορά Μοδιάνο, Ανθέων κλπ και νάσου τα κλασσικά βομβίδια, ζουμερά και κιμαδίσια, έτοιμα για ηρωική έξοδο από την νόστιμη πίτα και μίξη με το γιαουρτοσκόρδιο. Λευκός τόνοςΑλοννήσου για τη συνέχεια που δεν έχει καμία σχέση με τον κλασσικό τόνο, μυρωδικά, κρεμμυδάκι, ντοματούλα, τυλιγμένος σε μαριναρισμένο κολοκύθι, ένας δροσερός μεζές που χάιδεψε ανάλαφρα τον ουρανίσκο για να μπορέσει να συνεχίσει το γευστικό ταξίδι. Παστουρμάς θαλάσσης το επονομαζόμενο και τζιμένι, όπου το βρείτε πάρτε το και απολαύστε το, η επίγευση του θα σας κάψει τα κύτταρα του εγκεφάλου, και θα τον θυμάστε μια ζωή.Και κάπου εκεί έκανε την εμφάνιση της η αγέλαστη ευγενική σερβιτόρα με τον δίσκο με τα ορεκτικά και χάσαμε το παιγνίδι.
Αγγινάρες ξιδάτες που έτρωγα για πρώτη φορά και σκεφτόμουν τι έχανα τόσα χρόνια, κολοκυθοανθοί με νόστιμη γέμιση, μύδια πικάντικα αχνιστά αλλά και μύδια καπνιστά ονειρικά, γαριδούλες λεμονάτες crispy και καθαρισμένες, τυροκαυτερή κλασσικά κόκκινη και spicy γιατί ένας είναι ο αδερφός και χατίρι δεν χαλάω.Τελευταίο πιάτο, διότι μια πείνα την είχαμε ακόμη(!) πρασοτηγανιά από τα στενά του Σαρκαφλιά, κλασικά στο τηγανάκι της και όμορφα σβησμένη με ήπιο κρασί για να μην κλέψει τα αρώματα της.
Κλείσαμε με θύμησεςτης γιαγιάς, γλυκό του κουταλιού βύσσινο,καζάν ντιπί ο ορισμός της δημιουργίας και τελ φυστίκ (σιρόπι, φύλλο κανταΐφι, φιστίκι) από την Πόλη συνοδευόμενο από παγωτό, τι άλλο, καϊμάκι!
Οι τιμές είναι χαμηλές μιας και πρόκειται για πιάτα – μεζέδες, το πιο ακριβό πιάτο στο τραπέζι μας έκανε 11 euro, η τιμή όμως των γλυκών χωράει κατέβασμα. Ο λογαριασμός ήτο υψηλός, αλλά φάγαμε πολύ και ήπιαμε αρκετά, το διασκεδάσαμε αφάνταστα, κοινώς περάσαμε τέλεια.Το resume; Θα κλείσουμε τραπέζι μιας και το μαγαζί καθημερινή γέμισε χωρίς να το καταλάβουμε και θα πάμε και θα ξαναπάμε διότι μας άρεσε τα μάλα.
Το Χοχλιδάκι είναι ένα μεζεδοπωλείο στο Νέο Ψυχικό με πολύ εύκολη πρόσβαση και σχετικά βατό πάρκινγκ. Ο χώρος δεν είναι ούτε κάτι φοβερό, ούτε αξιομνημόνευτο, ούτε πρωτότυπο. Τα τραπέζια είναι λευκά πλαστικά, φτηνά, ενώ ο εσωτερικός χώρος είναι ένα απλό μεζεδοπωλείο με διάκοσμο παλιακό.
Η εξυπηρέτηση ευγενική, προηγήθηκε τηλεφωνική κράτηση, προφανώς γιατί δεν είναι πολύ μεγάλος ο χώρος, οι άνθρωποι άμεσοι και γρήγοροι, ενώ το σύστημα που ακολουθούν είναι ένας δίσκος με κρύα και ζεστά ορεκτικά που μπορείς να επιλέξεις ό,τι θέλεις. Ουσιαστικά μέχρι να ρίξεις μια ματιά στον κατάλογο σου τα έχουν φέρει και βλέποντας τα, τα επιλέγεις. Αυτό το σύστημα προσωπικά δε με τρελαίνει. Με πηγαίνει πολλά χρόνια πίσω και γενικά δε με ενθουσίασε.
Ο κατάλογος δεν είναι μεγάλος αλλά έχει επιλογές και σε κρεατικά και σε θαλασσινά. Πήραμε αρκετά πιάτα όποτε έχω μια αρκετά σαφή εικόνα για τις γεύσεις.
Από θαλασσινά επιλέξαμε γαύρο μαρινάτο και χταπόδι ξυδάτο. Ο γαύρος αρκετά καλός σε μερίδα, αλλά ιδιαίτερα αλμυρός και χωρίς καμία οξύτητα. Το χταπόδι απεναντίας ήταν καλό και ευχάριστο, αλλά μέχρι εκεί.
Από κρεατικά πήραμε κοψίδια και κεφτεδάκια Πολίτικα. Τα κοψίδια ωραία ψημένα, μια κανονική μερίδα, ενώ τα κεφτεδάκια γευστικά, κιμαδένια, αλλά όχι Πολίτικα. Λόγω εγγύτητας στη γειτονική κουζίνα, η απουσία μπαχαρικών που συνήθως συνοδεύει τα κεφτεδάκια και σου σπάνε τη μύτη, με ωθεί στο να τα χαρακτηρίσω απλά κιμαδενια.
Πήραμε μια μερίδα πατάτες τηγανητές οι οποίες φαγώθηκαν ευχάριστα, καθώς τα κρέατα δε συνοδεύονται από πατάτες, ενώ από ορεκτικά δοκιμάσαμε μελιτζανοσαλάτα και πολίτικη σαλάτα. Η σαλάτα αρκετά καλή, και κανονική μερίδα, ενώ η μελιτζανοσαλάτα ελαφρώς καπνιστή ως είθισται, αλλά σαν εμφάνιση ήταν τόσο αλεσμένη που θα τη χαρακτήριζα επιεικώς του εμπορίου.
Κέρασμα στην αρχή τσίπουρο, και γλυκάκι στο τέλος μαζί με οινόμελο, σίγουρα εκτιμάται σαν κίνηση. Μαζί με δυο ποτήρια κρασί, πληρώσαμε 52 ευρώ δυο άτομα, ποσό όχι απαραίτητα κακό, γιατί πήραμε αρκετά πιάτα. Το ότι πέρασα παρά πολύ ωραία είναι αυτό που μου έμεινε, γιατί το φαγητό ήταν απλά καλό και σίγουρα όχι αξιομνημόνευτο. Εντάξει πάντα θα υπάρχουν γευστικές επιλογές, άλλοτε καλύτερες και άλλοτε χειρότερες αλλά όλα μέσα στη ζωή είναι.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Η Αθήνα στο κομμάτι της εστίασης όσα χρόνια και να περάσουν συνεχίζει να σε εκπλήσσει. Είτε με κάποια νέα μαγαζιά που ξεχωρίζουν σαν την ήρα μες το στάρι είτε με κάποια παλιά που φαίνεται να ξανανιώνουν, να ψάχνονται και να δημιουργούν ωραίες γεύσεις. Χαρακτηριστική περίπτωση το ‘’Χοχλιδάκι’’, ένα διαμαντάκι πλέον στην πιάτσα του Ψυχικού που υπήρχε για χρόνια, για άλλους –και εγώ μέσα- παρεξηγημένο και για άλλους ο ορισμός του μεζεδοπωλείου.
Αποκλειστικά για αυτούς που αρέσκονται σε μεζεδοπωλεία- ουζερί στυλ 50-50, αυτά με το παρείστικο στυλ, τα επιμελώς ατημέλητα που έχουν μείνει σε μια άλλη εποχή, με την ζεστασιά του παρελθόντος, την υπερβολική διακόσμηση, το ευγενικό προσωπικό και τους γευστικούς σπιτικούς μεζέδες.Με τον κατάλογο αν δεν ξέρεις χάνεσαι, αλλά καλύτερα να χαθείς παρά να ψάχνεις τι θα πιεις και τι θα φας. Στον κατάλογο- τετράδιο θα βρούμε αποστάγματα για όλα τα γούστα και από όλα τα εδαφικά διαμερίσματα της Ελλάδας, με ανάλυση βαθμών, γεύσης, ιστορίας και παραγωγού. Υπερπαραγωγή.
Σε ξεχωριστό κατάλογο οι μεζέδες και αυτοί ανά γεωγραφική περιοχή, με πλήρη περιγραφή των συστατικών και της επίγευσης που θα σου αφήσει.
Προσοχή: Τηγανιτή πατάτα δεν υπάρχει, ο λόγος περιγράφεται στο βιβλίο- κατάλογο με τα φαγητά.
Κερασματάκι στην αρχή ρακούλα –που λέει και ο έφηβος- με ελίτσες και ψωμάκι για να μπούμε στο κλίμα, αν και θα προτιμούσα ντακάκια που του πήγαιναν καλύτερα. Κινηθήκαμε αρχικά σε Εβρίτικα μονοπάτια, μιας και ο γιατρός ‘’κρατάει’’ από ψηλά. Προτιμήσαμε Χατζόπουλο που μας ήταν άγνωστος στις παραγωγές του, με τσίπουρο άνευ που αναδείκνυε τα έντονα αρώματα του μοσχάτου Αλεξανδρείας αλλά και ούζο με προσθήκη έξτρα κανέλλας και μπαχαριών που ξέφευγε από τα κλασσικά.
Στην πορεία που γίναμε κουαρτέτο κάναμε στροφή στη λεβεντογέννα με λαχταριστή παγωμένη τσικουδιά από το Ηράκλειο. Κέρασμα και στο τέλος, ψημένη Αμοργού το επίσημο κέρασμα της Μονής Χοζοβιώτισσας για να κλείσει όμορφα η βραδιά. Στα των μεζέδων κινηθήκαμε σε κατάσταση ‘’surf & turf’’ στο πιο ελεύθερο, κοινώς ό,τι μας έκανε κλικ στο μάτι.
Ζακυνθινή μελιτζάνα σκορδοστούμπι με γλυκόξινη σάλτσα φρέσκιας ντομάτας και γλυκό σκορδάκι ένα πιάτο για τρελές βούτες και ονειρική επίγευση. Συνεχίσαμε με εβρίτικο πιάτο μιας και ο καιρός το ‘’τραβούσε’’, αυγά με καβουρμά Σουφλίου. Ο καβουρμάς ήταν αρκετά ήπιος σε σχέση με άλλων περιοχών αλλά ο συνδυασμός είναι άχαστος μόλις μπεις στη διαδικασία του mix. Αγαπάμε Θεσσαλονίκη, παλιά αγορά Μοδιάνο, Ανθέων κλπ και νάσου τα κλασσικά βομβίδια, ζουμερά και κιμαδίσια, έτοιμα για ηρωική έξοδο από την νόστιμη πίτα και μίξη με το γιαουρτοσκόρδιο. Λευκός τόνος Αλοννήσου για τη συνέχεια που δεν έχει καμία σχέση με τον κλασσικό τόνο, μυρωδικά, κρεμμυδάκι, ντοματούλα, τυλιγμένος σε μαριναρισμένο κολοκύθι, ένας δροσερός μεζές που χάιδεψε ανάλαφρα τον ουρανίσκο για να μπορέσει να συνεχίσει το γευστικό ταξίδι. Παστουρμάς θαλάσσης το επονομαζόμενο και τζιμένι, όπου το βρείτε πάρτε το και απολαύστε το, η επίγευση του θα σας κάψει τα κύτταρα του εγκεφάλου, και θα τον θυμάστε μια ζωή.Και κάπου εκεί έκανε την εμφάνιση της η αγέλαστη ευγενική σερβιτόρα με τον δίσκο με τα ορεκτικά και χάσαμε το παιγνίδι.
Αγγινάρες ξιδάτες που έτρωγα για πρώτη φορά και σκεφτόμουν τι έχανα τόσα χρόνια, κολοκυθοανθοί με νόστιμη γέμιση, μύδια πικάντικα αχνιστά αλλά και μύδια καπνιστά ονειρικά, γαριδούλες λεμονάτες crispy και καθαρισμένες, τυροκαυτερή κλασσικά κόκκινη και spicy γιατί ένας είναι ο αδερφός και χατίρι δεν χαλάω.Τελευταίο πιάτο, διότι μια πείνα την είχαμε ακόμη(!) πρασοτηγανιά από τα στενά του Σαρκαφλιά, κλασικά στο τηγανάκι της και όμορφα σβησμένη με ήπιο κρασί για να μην κλέψει τα αρώματα της.
Κλείσαμε με θύμησες της γιαγιάς, γλυκό του κουταλιού βύσσινο, καζάν ντιπί ο ορισμός της δημιουργίας και τελ φυστίκ (σιρόπι, φύλλο κανταΐφι, φιστίκι) από την Πόλη συνοδευόμενο από παγωτό, τι άλλο, καϊμάκι!
Οι τιμές είναι χαμηλές μιας και πρόκειται για πιάτα – μεζέδες, το πιο ακριβό πιάτο στο τραπέζι μας έκανε 11 euro, η τιμή όμως των γλυκών χωράει κατέβασμα. Ο λογαριασμός ήτο υψηλός, αλλά φάγαμε πολύ και ήπιαμε αρκετά, το διασκεδάσαμε αφάνταστα, κοινώς περάσαμε τέλεια.Το resume; Θα κλείσουμε τραπέζι μιας και το μαγαζί καθημερινή γέμισε χωρίς να το καταλάβουμε και θα πάμε και θα ξαναπάμε διότι μας άρεσε τα μάλα.
Το Χοχλιδάκι είναι ένα μεζεδοπωλείο στο Νέο Ψυχικό με πολύ εύκολη πρόσβαση και σχετικά βατό πάρκινγκ. Ο χώρος δεν είναι ούτε κάτι φοβερό, ούτε αξιομνημόνευτο, ούτε πρωτότυπο. Τα τραπέζια είναι λευκά πλαστικά, φτηνά, ενώ ο εσωτερικός χώρος είναι ένα απλό μεζεδοπωλείο με διάκοσμο παλιακό.
Η εξυπηρέτηση ευγενική, προηγήθηκε τηλεφωνική κράτηση, προφανώς γιατί δεν είναι πολύ μεγάλος ο χώρος, οι άνθρωποι άμεσοι και γρήγοροι, ενώ το σύστημα που ακολουθούν είναι ένας δίσκος με κρύα και ζεστά ορεκτικά που μπορείς να επιλέξεις ό,τι θέλεις. Ουσιαστικά μέχρι να ρίξεις μια ματιά στον κατάλογο σου τα έχουν φέρει και βλέποντας τα, τα επιλέγεις. Αυτό το σύστημα προσωπικά δε με τρελαίνει. Με πηγαίνει πολλά χρόνια πίσω και γενικά δε με ενθουσίασε.
Ο κατάλογος δεν είναι μεγάλος αλλά έχει επιλογές και σε κρεατικά και σε θαλασσινά. Πήραμε αρκετά πιάτα όποτε έχω μια αρκετά σαφή εικόνα για τις γεύσεις.
Από θαλασσινά επιλέξαμε γαύρο μαρινάτο και χταπόδι ξυδάτο. Ο γαύρος αρκετά καλός σε μερίδα, αλλά ιδιαίτερα αλμυρός και χωρίς καμία οξύτητα. Το χταπόδι απεναντίας ήταν καλό και ευχάριστο, αλλά μέχρι εκεί.
Από κρεατικά πήραμε κοψίδια και κεφτεδάκια Πολίτικα. Τα κοψίδια ωραία ψημένα, μια κανονική μερίδα, ενώ τα κεφτεδάκια γευστικά, κιμαδένια, αλλά όχι Πολίτικα. Λόγω εγγύτητας στη γειτονική κουζίνα, η απουσία μπαχαρικών που συνήθως συνοδεύει τα κεφτεδάκια και σου σπάνε τη μύτη, με ωθεί στο να τα χαρακτηρίσω απλά κιμαδενια.
Πήραμε μια μερίδα πατάτες τηγανητές οι οποίες φαγώθηκαν ευχάριστα, καθώς τα κρέατα δε συνοδεύονται από πατάτες, ενώ από ορεκτικά δοκιμάσαμε μελιτζανοσαλάτα και πολίτικη σαλάτα. Η σαλάτα αρκετά καλή, και κανονική μερίδα, ενώ η μελιτζανοσαλάτα ελαφρώς καπνιστή ως είθισται, αλλά σαν εμφάνιση ήταν τόσο αλεσμένη που θα τη χαρακτήριζα επιεικώς του εμπορίου.
Κέρασμα στην αρχή τσίπουρο, και γλυκάκι στο τέλος μαζί με οινόμελο, σίγουρα εκτιμάται σαν κίνηση. Μαζί με δυο ποτήρια κρασί, πληρώσαμε 52 ευρώ δυο άτομα, ποσό όχι απαραίτητα κακό, γιατί πήραμε αρκετά πιάτα. Το ότι πέρασα παρά πολύ ωραία είναι αυτό που μου έμεινε, γιατί το φαγητό ήταν απλά καλό και σίγουρα όχι αξιομνημόνευτο. Εντάξει πάντα θα υπάρχουν γευστικές επιλογές, άλλοτε καλύτερες και άλλοτε χειρότερες αλλά όλα μέσα στη ζωή είναι.